De wondere wereld van het onderbewustzijn

We zijn zo bezig met persoonlijke groei, mindfulness (met je aandacht in het nu zijn) en het maken van bewuste keuzes dat we helemaal zijn vergeten welk een grote rol het onderbewustzijn inneemt in ons zijn.

Terwijl mijn schoonouders op cruise zijn, verzorg ik hun planten in huis en goudvissen in het tuinvijvertje (een vierkante bak met water: eerst hadden ze die bak gevuld met stro om de waterrekening te dempen, maar in dat stro voelden de goudvissen zich niet als een vis in het water).

Met m’n verstrooide kop heb ik de planten in het huis de afgelopen keer melk gegeven in plaats van water. Met name de varen blijkt daar zeer goed op te reageren en bezet nu het hele huis. Die plant groeit door die melk als kool!

Gisteren stond de politie al voor de deur, omdat er een wietplantage werd vermoed. Het groen komt zelfs door de brievenbus en kieren van de deuren naar buiten! Laatst zagen we trouwens een moslimvrouw in een Nissan Tino rijden die helemaal vol zat met planten die ze blijkbaar had gekocht. Het leek wel een jungle-auto! Tja, dat zou je ook een vorm van groen/duurzaam rijden kunnen noemen. Die auto kreeg plantenvoeding in plaats van benzine! En werd zo(doende) steeds groter, een vrachtwagen zelfs!

De goudvissen in het vijvertje bleven door de koude nachten diep onder water waar het warmer is dan aan de oppervlakte. Het was te koud voor ze om boven te komen drijven. Ja, een goudvis – een koukleum – wil ook wel eens diepvijverduiken en de wondere onderwaterwereld verkennen! Verder is er in zo’n vijver immers niet zo gek veel te beleven. Je zit steeds met dezelfde soortgenoten opgescheept, er komt bijna nooit een nieuwe bij en de vijver verandert nooit van vorm. Het lijkt me een eentonig bestaan, als vijvervis. Misschien hebben ze daarom van die waterige oogjes…

Later op de dag – het was nog steeds best fris, maar het zonnetje scheen – besloot ik toch wat voer in het water te gooien. Dus haalde ik de biefstukken en de herten-ruggen uit de vriezer en smeet die in het water. Als het zo koud is, dan heb je immers stevige voeding nodig.

Maar onderwijl ik de vissen van voer voorzag en ik bemerkte dat ze nog steeds niet naar boven kwamen, maakte ik me zorgen om hun gezondheid en om mijn voederactie. Wat als ik ze naar het voor hen te koude wateroppervlak zou lokken en ze dood zouden gaan van de kou? Mijn schoonmoeder had nog wel nadrukkelijk gezegd, dat ik ze bij koud weer niet mocht voeren.

Nu moet u weten dat mijn schoonouders toch al niet zo fan van me zijn. Laten we zeggen, dat ze hun dochter liever hadden zien trouwen met een rijke, gezonde man en niet met een werkloos watje waar ze mij volgens mij voor aanzien… Heel aardige, lieve mensen, hoor, mijn schoonouders. We hebben ook helemaal geen slechte band. Op een gegeven moment accepteer je gewoon dat je allebei van dezelfde vrouw en dezelfde kinderen houdt die van allebei de kanten houden en dat je dan toch enigszins met elkaar verder moet.

Maar nu hoe dat onderbewustzijn werkt… Ik had helemaal niet meer aan die vissen gedacht. Althans, niet bewust. Ik heb wel wat anders aan mijn hoofd! Lekkere wijven bijvoorbeeld! Porno!

Vannacht droomde ik, dat ik een vissenkom tot aan de rand had gevuld met water en dat de goudvissen in alle soorten en maten over de rand zwommen en in de gootsteen dreigden te verdwijnen.

Ik had trouwens een keramische pot (souvenir uit Spanje) van mijn vrouw als vissenkom benut. Iets dat ze niet leuk zou hebben gevonden. Hoewel ik niets met vissen heb – voor mij mogen ze de zeeën leeg vissen: geroosterde sardientjes heb ik liever dan een aquarium (mijn maag is het mooiste aquarium of ‘zeevisgraf’) – raakte ik in paniek en probeerde ik de vissen te redden door die akelig glibberige gevallen te vangen en tegelijkertijd water uit de te volle kom te schudden, zodat ik de vissen weer terug kon doen in hun ronde waterverblijf.

Ik droomde die droom niet voor niets. Die droom was een reactie op wat ik had gevoeld, gedacht en gevreesd toen ik de vissen van mijn schoonouders had gevoerd. Ik had immers gevreesd dat ik de vissen te veel voer had gegeven en sowieso niet had mogen voeren. Dat ze zouden sterven en dat mijn schoonouders verdrietig zouden zijn, en boos op mij. Toen ik mijn vrouw pas kende, heb ik eens de schoonvaderlijke fietspomp vernield (niet opzettelijk) en dat vond hij heel vervelend. Hij probeerde mijn schuldgevoel niet te sussen en vond het niet meer dan normaal en redelijk dat ik een nieuwe zou kopen…

Trouwens, komt nog bij dat ik in die droom dus een schaal van keramiek had gebruikt als vissenkom. Ik stof de ‘echtgenotelijke’ verzameling keramiek iedere week af als ik het huis moet poetsen en dan ben ik altijd bang dat ik iets breek. Ook dat werd in die droom verwerkt… Wonderlijk!

Dromen gaan vaak over onze dagelijkse, soms heel belangrijke maar vaak ook schijnbaar te verwaarlozen gevoelens, gedachten, zorgen, verlangens en emoties. Meer dan we beseffen. Freuds theorieën machen Freude!

Verder zegt die droom natuurlijk iets over mijn ruime geweten, plichtsbesef en angst om iets te doen waardoor anderen boos op me worden of waarmee ik anderen kwets. Het zegt iets over mijn zeer ontwikkelde verantwoordelijkheidsgevoel en wil om alles goed te doen, over de angst om iets fout te doen en op m’n donder te krijgen. Misschien heb ik die angst overgehouden aan de boze reacties van enkele onderwijzers op de lagere school die het niet konden uitstaan dat ik heel erg slecht was in rekenen, knutselen en het wassen van mijn gezicht. Gevoelig als ik toen al was, kwamen hun boze, botte, ongevoelige reacties keihard aan bij mij. En wellicht heb ik als kind ook onbewust gedacht of gevreesd dat mijn ouders zo ongelukkig waren met elkaar door mij/ons.

De natuur – inclusief de mens – zit maar raar en ingewikkeld in elkaar. Als ik God was geweest, dan zou ik het wat eenvoudiger gehouden hebben. Hij is een beste man, maar heeft zichzelf en ons wel schromelijk overschat, en veel te veel hooi op z’n vork genomen.

Overigens, als ik naar buiten kijk, dan zie ik dat de nachtvorst snel helemaal voorbij zal zijn. Ik zie namelijk, dat de vele koolmeesjes in onze tuin bouwmateriaal aan het verzamelen zijn voor hun nestjes. Daarbij maken ze vooral gebruik van de takken van de hortensia’s in onze tuin. Blijkbaar leveren deze planten het beste bouwmateriaal.

Dat laatste heeft niets met het verhaal te maken, maar ik vond het een interessante observatie. Door bewust om je heen te kijken, zie je ook onbewust veel meer…

http://www.rolanddanckaert.bloggertje.nl

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s