Het bijgeloof van Johan Cruijff

Volgens journalist Edwin Winkels, die dikwijls contact had met Johan Cruijff, geloofde de maestro dat er meer is tussen hemel en aarde, dat het allemaal geen toeval kan zijn zoals zijn leven is gelopen. Ook had Nummer Veertien naar eigen zeggen het gevoel dat zijn overleden vader hem met raad en daad bijstond. Hoe (on)realistisch was de beste voetballer aller tijden als het om spiritualiteit ging?

Johan Cruijff was altijd heel nuchter en toonde, vooral naar buiten toe, weinig emoties. Zelden huilde hij (in het openbaar) van ontroering. Daardoor leek hij voor buitenstaanders soms zelfs een wat harde, ongevoelige of op z’n minst totaal niet emotionele man.

Maar de ras-Ajacied was spiritueler dan je op basis van die nuchterheid en zakelijkheid zou denken. Hij had dus de indruk dat zijn overleden vader hem adviezen gaf. Weer een bewijs dat ook Johan Cruijff maar gewoon een mens was. Mensen zijn namelijk heel goed in staat om zichzelf wat wijs te maken, om zich dingen te verbeelden, om iets toe te schrijven aan een hogere macht of paranormale gebeurtenis, vooral wanneer men hoopt op een wonder of op iets bovennatuurlijks en wanneer men moeilijk met iets kan omgaan, zoals het overlijden van een dierbare en de eigen sterfelijkheid. Dat is allemaal ook heel erg moeilijk: mensen hebben eigenlijk een veel te gecompliceerd en te groot bewustzijn ontwikkeld voor dit vaak ingewikkelde, moeizame, tragische, conflictueuze en veelzijdige bestaan.

Volgens mij gaf Johan Cruijff – die erg loyaal was aan zijn vrienden – de dood van zijn vader, die stierf toen de stervoetballer 12 jaar was, een plaats door met hem in contact te blijven, door de band met zijn verwekker niet op te geven.

Cruijff mocht dan het gevoel hebben gehad dat zijn vader hem raad gaf, maar was dat ook zo?

Ik kan niet bewijzen dat het wel of niet zo was, maar aangezien ik niet geloof in een leven (van ons ego of onze persoonlijkheid) na de dood, vermoed ik dat het hier ging om verbeeldingskracht (en vaak zit daar een wens achter, in dit geval de wens dat zijn vader toch nog bij hem was).

En dat Johan Cruijff dus feitelijk raad kreeg van zijn eigen gezonde verstand, geweten en de tijd (ergens een nachtje over slapen, kan wonderen doen). Onze intelligentie is intelligenter dan we denken. We geven heel vaak onszelf raad. Onze hersenen in combinatie met onze levenservaring en onze intuïtie zijn in staat om oplossingen te bedenken, dusdanig dat het lijkt dat we daar zelf part noch deel aan hebben.

Verbeelding. De kracht van verbeelding is groter dan we ons meestal realiseren. Waarom had Johan wel een band met zijn vader en niet met zijn overleden voorouders of met mijn oma? Waarom zien alleen christenen Jezus en moslims (haast) nooit? Waarom zien moslims Mohamed en menen sommige katholieken dat ze Maria hebben gezien? Het is allemaal verbeeldingskracht, een vorm van positieve zelf-misleiding. Dat waar je intensief mee bezig bent, gaat een eigen leven in je leiden.

De Verlosser geloofde dus ook in Iets. Het aantal mensen dat gelooft in Iets is groeiende. Iets vervangt steeds vaker God. Maar dat geloof in Iets komt ook weer voort uit onze onwil om te accepteren dat we nietig, sterfelijk en eindig zijn, en dat ons leven geen diepere betekenis heeft, dat er geen hogere macht is die zich om ons bekommert. In werkelijkheid is dat Iets gewoon de natuur en de levensenergie in al hun positieve en negatieve verschijningsvormen.

Cruijff vond zijn levensloop zo wonderlijk – vaak ontmoette hij net op het goede moment de juiste mensen, maar hij was ook een positivist en optimist die zich afkeerde van het negatieve (hij zei dat ieder nadeel z’n voordeel heeft, maar het is dus ook omgekeerd zo: ieder voordeel heeft z’n nadeel!) – dat hij niet geloofde in het toeval of in slechts een (toevallige of praktische) samenloop van omstandigheden.

Echter, iets kan GEEN TOEVAL lijken te zijn. We spreken niet voor niets van een wonderlijk toeval. En wat maakte Cruijff dan zo bijzonder, dat het hem vaak in vele opzichten zo meezat? Waarom zou hij een streepje voor hebben gehad bij de hogere machten en u en ik een streepje achter?

Je bent geneigd om iemand die je zo bewondert en die zo goed was in wat hij deed in alles te geloven, en nog meer bijzondere gaven en kennis toe te dichten, ook bijzondere kennis over leven en dood. Maar Johan Cruijff was gewoon een mens zoals u en ik, met een buitengewoon talent dat in zijn en onze tijd ook nog eens heel erg werd en wordt gewaardeerd (je talent voor schoonmaken wordt nooit massaal geadoreerd of dik betaald!).

Maar Johan Cruijff probeerde gewoon de dood van zijn vader een plekje EN zin te geven. Johan Cruijff trachtte de band met zijn overleden vader levend te houden. Zo was hij: mensen die hij ECHT mocht en die zijn vertrouwen nooit beschaamden, zaten in zijn kamp en van die mensen hield hij vreselijk veel. Zo ook van zijn vader. Plus, Johan Cruijff probeerde zoals zo ontzettend veel mensen om een diepere betekenis te geven aan het leven, aan het leven van zijn geliefde ouders en van hemzelf. En dus geloofde hij daarom in Iets. Had hij het gevoel dat er Iets was. Maar dat gevoel was waarschijnlijk gebaseerd op verbeelding. Iets kan heel echt lijken, terwijl het dat niet is…

En daarmee putte hij uit een heel algemene, over-bekende cliché-bron (“er moet Iets zijn!”) waaruit hopen massa’s wanhopige, hoopvolle individuen putten.

In wezen is er echter Niets. Zelfs het Iets is Niets. Behalve dan het leven zoals het is, de natuur zoals ze is, met haar intelligentie en tederheid en haar domheid en wreedheid. Het is. Daarom.

En ja, er zal beslist veel meer zijn dan wat we (precies) weten en kunnen zien, voelen, horen en bevatten, maar dat maakt gewoon onderdeel uit van de natuur en we moeten daar niets meer achter zoeken.

Vooral door het verhaal van de wederopstanding van Jezus zijn heel veel (gelovige) mensen gaan geloven in een leven na de dood. Ik kan niet bewijzen dat er GEEN leven is na de dood, maar ik kan wel logisch en helder blijven denken: het is echt niet zo dat ons ego en onze persoonlijkheid nog miljarden jaren als geesten-zonder-lichaam boven de wolken, in een andere dimensie, verder leven. Dat zou absurd zijn. En dat zou pas nutteloos en zinloos zijn!

Wat nou eeuwigheid? De zon is een ster die ooit zal exploderen! Waarschijnlijk wilt u dat allemaal niet weten en geloven, want de mens is geneigd om de oncomfortabele of ongewenste realiteit te negeren, maar ik durf de waarheid recht in de ogen te kijken. Dat maakt me zelfs sterker en gelukkiger.

Ik kan gewoon heel erg moeilijk tegen kunstmatigheid, schijn en leugens, zelfs leugens om bestwil.

U zult zeggen dat Johan Cruijff baat heeft gehad bij zijn verbeelding dat zijn overleden vader hem hielp en dat er Iets is. Dat kan zijn, maar zelf wil ik niet geleefd hebben met het idee dat Sinterklaas – hoe lief De Sint ook is en hoe leuk het Sinterklaas-feest ook is – echt heeft bestaan, als u begrijpt wat ik bedoel. Je kan tevens heel veel baat hebben bij het aanvaarden van de feiten. En bij het nuchter blijven, zelfs als het gaat om vragen over leven en dood.

Wat is het alternatief? Nou, dat we het leven en daarmee een stukje van onszelf doorgeven, accepteren dat we eindig zijn, dat we er voor elkaar zijn en er samen het beste van maken, dat we geen kans onbenut laten om samen te genieten en elkaar te laten weten dat we elkaar lief vinden en dat we het leven van de mensen die ooit onder ons waren blijven gedenken en vieren.

Plus dat we heel goed en bewust zorgen voor alles dat is, op de korte en heel lange termijn, vooral voor Moeder Aarde en Leo Lucht en voor de kansloze en weerloze wezens.

Ik hoop dat de mensheid ooit nog eens tot bezinning zal komen en zich realiseert dat we zelf natuurwezens zijn en dus goed moeten zorgen voor natuur en milieu, dieren, planten, bomen, water en andere mensen. Ik hoop dat men ooit gaat leven naar het principe van naastenliefde, onbaatzuchtigheid, kwaliteit in plaats van kwantiteit, eerlijk delen en verdelen, en dat men elkaar net zoveel goeds gunt als dat men zichzelf en z’n kleine, eigen kringetje gunt.

Als dat allemaal geen mooie opdrachten zijn en als u niet vindt dat we daarnaar zouden moeten leven, dan weet ik het ook niet meer.

Hoe dan ook, wat we hier en nu doen en laten, is van veel grotere importantie dan of wij na onze dood wel of niet verder leven (hetgeen volgens mij niet zo is en wat voor mij ook niet per se hoeft: ik ben tevreden met en dankbaar voor dit ene leven).

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s