Leraren, journalisten en artsen kunnen EXTRA moeilijk tegen kritiek

Mijn ervaring is dat mensen die beroepshalve andere mensen moeten beoordelen zelf slecht tegen kritiek kunnen en weinig zelfkritiek hebben. Ik denk dan aan juryleden, artsen, journalisten en last but not least leraren. 

Ik vind dat iedereen een gezonde dosis zelfinzicht en zelfkritiek dient te hebben, eerlijk moet kijken naar en eerlijk moet reageren op serieuze kritiek van anderen én het goede voorbeeld moet (proberen te) geven. Sommige beroepsmensen hebben daar extra veel moeite mee: artsen, juryleden, journalisten en leraren.

Zij zijn het gewend om anderen te corrigeren, te bekritiseren en te helpen en menen door hun werk en positie – vaak onbewust – dat ze onaantastbaar en feilloos zijn, en niet bezig hoeven te zijn met zelfontwikkeling.

Bij zelfontwikkeling hoort het inzien, toegeven en herstellen van je EIGEN menselijke fouten. Fouten maakt iedereen, dat is door de onvolmaakte staat van alles en iedereen onontkoombaar. Fouten maken, is ook helemaal niet erg. Als je de fouten maar durft toe te geven en tracht te herstellen.

Maar ik heb het al zo vaak meegemaakt: scholen die blind zijn voor de eigen blunders en eigen verkeerde keuzes bijvoorbeeld. Leraren die zelf doen wat ze de leerlingen verbieden en die gewoon misbruik maken van hun machtspositie. Bijvoorbeeld leraren die standaard niet reageren op heel normale, dringende e-mails van leerlingen… En zich daar niet voor verontschuldigen, integendeel. Leraren die zelf te laat bij een proefwerk of in de les verschijnen, en zich daarvoor niet verontschuldigen.

Die air en die arrogante ‘ik ben nooit aansprakelijk’-houding kan ik niet uitstaan. Die haat ik zelfs met heel mijn hart.

Het hoeft toch niet veel moeite te kosten om enige kwetsbaarheid en menselijkheid aan de dag te leggen? Dat ondermijnt je gezag JUIST niet, zeker niet in deze tijd waarin we gelukkig vrijwel allemaal kritisch zijn op gezagsdragers, omdat we weten dat het ook maar feilbare mensen zijn die evengoed fout kunnen zijn of foute keuzes maken.

Zelf kom ik uit de journalistiek. Journalisten zijn gewend om misstanden aan de kaak te stellen en anderen kritisch te volgen, maar als er één beroepsgroep is die geen kritiek kan verdragen dan is het de journalistiek wel, al zijn artsen en leraren geen haar beter, om over rechters, militairen en politiemensen nog maar te zwijgen. Je moet evenwel niet kijken naar anderen, maar naar jezelf. Je moet zelf het goede voorbeeld geven.

De hand in eigen boezem steken, heb ik altijd heel nobel gevonden. Toch gebeurt dat veel te weinig. En dat heeft allemaal te maken met misplaatste machtsgevoelens en gewaande uitzonderingsposities.

Ik kots echt op instanties en mensen die niet/nooit eerlijk kritisch zijn op en over zichzelf. Vaak menen ze dat ze een reputatie hoog te houden hebben en dat het toegeven van de eigen fouten en stommiteiten daarom altijd vermeden dient te worden. Nou, ik schijt er echt op. Iedereen zou dat moeten doen.

Desalniettemin zit die houding van onaantastbaarheid anno 2016 nog altijd bij alle geledingen van de maatschappij ingebakken, bij heel veel instanties en (hun) individuen. Natuurlijk, dat vinden ze heel erg comfortabel. Maar van mij hoeven ze geen enkel respect te verwachten. Het liefst zou ik zulke typetjes en organisaties eens flink de oren wassen en als ze niet willen luisteren en verbeteren willen aftuigen (hetgeen ik beter kan laten, want dat zou fout van mij zijn).

Ik heb recht van spreken. Als iemand zich openlijk en openhartig kwetsbaar opstelt en zijn eigen fouten en functioneren duidelijk in beeld heeft en brengt, dan ben ik het wel. Ik ben allesbehalve volmaakt,  maak iedere dag fouten en bega dagelijks vergissingen en dikwijls stommiteiten. Daar hoef ik me nochtans helemaal niet voor te schamen, al schaam ik me soms voor stommiteiten en heb ik daar dan ook oprecht spijt van: schaamte en spijt kunnen heel nuttig zijn om zulk gedrag voortaan te WILLEN voorkomen. Mensen die beweren nergens spijt van te hebben, vertrouw ik niet.

Overigens is niet altijd helemaal duidelijk of vast te stellen wat goed en fout is. Sommige mensen vinden mijn openhartigheid en confronterende manier van man en paard noemen hartstikke fout, terwijl ik het een deugd vind.

Ik ben net als alles en iedereen een verschijnsel en product van het onvolmaakte leven (de natuur), ik ben in de kern bovendien een lief en goed mens (met dank aan moeder Natuur) en ik probeer iedere dag de best mogelijke versie van mijzelf te zijn. Dat is al heel wat.

Helaas doen weinig mensen me dat na, terwijl het geen verdienste en al helemaal geen uitzondering zou moeten zijn… Vroeger probeerde ik net als veel mensen mijn eigen fouten altijd goed te praten en te verdoezelen en de verantwoordelijkheid af te schuiven op anderen, maar daar had ik alleen maar mezelf mee. Ik wil als mens groeien en het voelde daarom niet goed om zo fout bezig te zijn als het ging om mijn fouten en eigen verantwoordelijkheid.

Eerlijkheid duurt het langst en is tevens voor je eigen groei/ontwikkeling van eminent belang. Het voelt ook gewoon lekkerder, tenminste als je een goede inborst en voldoende geweten hebt.

http://www.rolanddanckaert.bloggertje.nl

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s