Begrip voor zelfmoordenaars

Iedere keer als een bekend persoon of een onbekend iemand in de omgeving uit het leven is gestapt, dan merk ik dat heel weinig mensen begrip kunnen opbrengen voor zelfmoord en zelfmoordenaars, al schrijf ik in dit verband eigenlijk liever niet van moord en moordenaars (maar ik kan er geen betere termen voor bedenken).

Laatst hadden we het in de familie over de zelfdoding van tv-presentator en dichter Wim Brands en weer was er heel weinig inzicht in zelfmoord en zelfdoders. Afgezien van alle trauma’s – zoals de zelfmoord van zijn vader en zijn depressie – was Brands naar ik heb begrepen altijd al een heel gevoelige man met sterk wisselende buien/periodes. Hij zocht in boeken wat hij bij mensen in het gewone, dagelijkse  leven niet kon vinden, heeft hij weleens in een interview verteld, maar op het laatst brachten zelfs de boeken geen soelaas meer. Volgens mij was zijn zelfbeeld vrij laag en vond hij uiteindelijk onvoldoende bevrediging en troost in het leven, was hij te gekweld. Door een complex van factoren werd hij gedreven tot zelfdoding.

Omdat ikzelf door levenspijn en extases van wanhoop en verdriet weleens zelfmoordneigingen en zelfmoordgedachten heb/heb gehad, weet ik dat een mens overvallen kan worden door zeer hevige gedachten en gevoelens om er een einde aan te maken. Op zo’n moment lijkt alles heel uitzichtloos en is de levenspijn niet meer te harden. Ik heb het vooral wanneer ik ruzie heb met de paar mensen die me dierbaar zijn of als ze mij het bloed onder de nagels vandaan halen. Dan lijkt het leven opeens nog zinlozer en gemener en dan voel ik me nog ongelukkiger en leger dan gewoonlijk. Boosheid, verdriet en diep-ongelukkig zijn, is een heel linke combinatie, zeker met mijn temperament en gevoeligheid. Het is zeker niet uitgesloten dat ik ooit zelfmoord zal plegen, al dan niet in een opwelling. Dat risico is er bij mij nou eenmaal (ingeslopen).

Ik heb eigenlijk bijna altijd begrip voor zelfmoordenaars en zelfs sympathie. Het zijn zelden keiharde klootzakken en gore trutten die uit het leven stappen. Het bestaan is vaak veel harder dan de (lieve) mens zelf. Ik verbaas me er eigenlijk meer over dat niet veel meer mensen weleens serieuze zelfmoordneigingen hebben gehad, zoals het me ook verwondert dat bijna iedereen dit loodzware leven zo ontzettend leuk vindt en ophemelt… Maar blijkbaar ervaren al die mensen de levenspijn veel minder intens dan ik. Ik durf te wedden dat het vaak hoog gevoelige mensen zijn die tot zelfmoord worden gedreven (het is dan immers geen bewuste, rationele keuze).

Trouwens, de ene zelfmoord is de andere niet en de ene zelfmoordenaar de andere niet. Niet alle zelfmoorden komen voort uit existentiële levenspijn, schaamte, geheimen (taboes) en niet iedere zelfmoordenaar is een lieverd die het allemaal teveel is geworden.

Er zijn ook mensen die (bewust en rationeel, vanwege een besluit) zelfmoord plegen, omdat ze een straf willen ontlopen, niet gepakt willen worden voor een misdaad of omdat ze zijn ontmaskerd als bijvoorbeeld zwendelaar. Met zulke zelfmoordenaars heb ik veel minder compassie. Het is een zegen dat bijvoorbeeld Hitler zichzelf van kant heeft gemaakt, al had hij dat eigenlijk moeten doen in een gaskamer.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s