Haar vader, de arts, maakte haar ziek

“Ik kan geen massage verdragen,” zei ze, de blonde vrouw van ongeveer 55 jaar. “Na een massage voel ik nog wekenlang de handen op mijn rug. Dat heeft te te maken met mijn kinderjaren. Als iemand mijn rug kneedt, dan voelt dat verschrikkelijk voor me.”

Ik vroeg haar of ze seksueel was misbruikt als kind. “Nee,” antwoordde ze, “mijn vader sloeg me met zijn riem als hij gestrest of nerveus was. Ik weet niet waarom hij dat deed. Hij had toch verstand? Hij was een intelligente man. En toch sloeg hij me. Soms tot bloedens toe.”

De vrouw vertelde hoe ze rondjes om de grote eettafel rende, terwijl haar vader achter haar aan zat met z’n riem in zijn knuist. Ze gooide dan een van de stoelen omver, zodat hij niet snel verder kon. Maar zelden kon ze ontsnappen.

“Ik was een kind dat zich niets liet verbieden zonder goede reden en uitleg,” vertelde de vrouw. “Als hij me iets verbood, dan vroeg ik altijd waarom en meestal antwoordde hij dan ‘omdat ik het zeg’. Dan bleef ik vragen: waarom mag ik dat niet, geef me een goede reden?! Mijn moeder smeekte me niet meer zo te drammen, omdat het mijn vader boos maakte en ik dan weer slaag kreeg. Maar ik had schijt aan die pak rammel. Ik liet me niet zomaar iets verbieden. Ik ben heel temperamentvol.”

“Op een zaterdag of zondag zou ik met vriendinnen naar de bioscoop gaan. Maar van papa moest ik eerst naar de kerk. Ik ben toen snel even gaan bidden in de kerk (er was geen dienst) en daarna ben ik naar de film gegaan. Toen ik thuiskwam, vroeg mijn vader me welke pastoor er in de kerk was geweest. Ik zei dat ik dat niet wist (ik had er geen acht op geslagen natuurlijk), en toen kreeg ik er dus weer van langs. Woedend was hij.”

Op een dag kwam de vrouw voor zichzelf op. Ze was inmiddels al bijna volwassen. Ze ging op een rustig ogenblik tegenover haar vader zitten en daagde hem uit: “Sla me maar als je wilt. Je slaat me toch zo graag? Nou, doe het dan! Het kan me niks schelen. Sla dan!” Op dat moment zag de man eindelijk en zowaar zijn fout in en verontschuldigde hij zich voor zijn gedrag.

De blondine vertelde me, dat ze desondanks op haar achttiende uit huis is gegaan/gevlucht. Ze adviseerde haar moeder en zusje om hetzelfde te doen: weg te gaan bij de tiran. In eerste instantie bleven ze toch bij hem, maar later volgden ze haar.

Jarenlang had/wilde de blonde vrouw geen contact meer met haar verwekker. “Maar op een gegeven moment dacht ik: ‘Hoe kan ikzelf ooit vergeving krijgen als ik iemand anders niet kan vergeven? God zal mijn vader straffen voor wat hij heeft gedaan, dat hoef ik niet te doen’.”

Na jaren is ze haar vader gaan opzoeken. Hij was daar gelukkig mee. Hun band werd redelijk goed. Hij sloeg haar in elk geval niet meer. Maar hij hertrouwde met een vrouw die slechts drie jaar ouder was dan zij. Ook zijn tweede vrouw sloeg hij. “Volgens mij is het een ziekte.”

Haar vader was arts. “Een heel goede dokter was hij. De patiënten kwamen altijd op de eerste plaats. Hij was nooit te beroerd om een huisbezoek te brengen, al kwam het nog zo slecht uit. Maar waarom was hij thuis dan zo agressief? Ik begrijp het niet.”

Ik ken deze vrouw al een tijdje. Ze maakt altijd een zeer nerveuze, rusteloze en wisselvallige indruk: het ene moment vrolijk, het andere moment onnoemelijk boos op de hele wereld. Haar vader, de arts, heeft haar mede ziek gemaakt. Zenuwziek. Zijn riemslagen hebben geen littekens achtergelaten op haar huid, maar wel op haar geest, op haar ‘zijn’.

“Misschien heeft hij zelf ook een nare jeugd gehad,” bracht ik te berde. De vrouw vertelde dat haar vader de enige zoon was binnen het gezin met drie kinderen en het lievelingetje was van zijn moeder. “Vanaf het moment dat hij was geboren, hield ze vol dat haar zoon arts zou worden. Hij werd door haar voorgetrokken en op handen gedragen. Hij kreeg altijd het beste stuk vlees. Mijn vader was intelligent, maar heeft keihard moeten studeren om zich te bewijzen en om aan de verwachtingen van zijn moeder te voldoen. Misschien was de druk op hem te groot en is het niet goed dat hij vroeger nooit enige tegenspraak heeft gekregen, dat hij altijd zo werd opgehemeld door zijn moeder. Ik ben benieuwd welke straf God voor hem heeft bedacht…”

http://www.Oorlogsverhaalinmelick.rolanddanckaert.nl

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s