Nostalgie

Vanmorgen liep ik langs Bachstraat nummer 27

Daar hebben we gewoond tot mijn zevende

Het was een blanke buurt met opklimmende vaders

en keurig nette moeders die koffie dronken bij elkaar

Ik wist als kind niet dat de straat naar een componist was vernoemd

Meende dat het gewoon een straatnaam was, volledig bedacht

Mij was nooit verteld wat een genie Bach was

Heb lang niet geweten hoe zijn inspiratie klinkt

Ach, aan die tijd heb ik weinig herinneringen

en dus ook bijna geen naar geheugen

Ja, dat ik circusje speelde op het dependance-plein

Ik speelde de circusbaas en zei Annette wat ze moest doen

Het was immers MIJN circus en ik kan bazig zijn als ik wat wil

Nu staat de dependance er niet meer

Al heel lang is er alleen maar gras,

alsof niemand weet wat daar gebouwd kan en zal worden,

ofschoon leegte natuurlijk heel aangenaam de drukte drukt

en dus wel degelijk een architectonische en sociale functie heeft

Er wonen bijna geen blanke mensen en middenklassers meer

De huidige bewoners hadden kindervoeten in de Middellandse Zee

Maar dat maakte mijn nostalgie er niet minder om vanmorgen

Het was immers de tijd met de minst schurende herinneringen

en met de minste gedachten en dus de minst kwellende gedachten,

al waren er destijds reeds veel hoekige en scherpe angstgevoelens,

maar daar dacht je gewoon niet zo over na

Je riep je moeder, zij kwam je troosten en daarmee was het goed

Het was ontegenschrijflijk de meest onbezorgde tijd

Bovendien, wat ver weg is, voelt soms het meest dichtbij

Afgezien daarvan hou ik van zulke volksbuurten

Ze zijn spontaner en minder pretentieus dan de klinische wijken

Het voelt nog zoals in de jaren zeventig van de twintigste eeuw

Die buurtjes zien er nog niet te modern en gelikt uit

Veel is hetzelfde gebleven, zelfs de poorten van de achtertuinen

Misschien wil ik hier op een dag terugkeren

Het lijkt me mooi er mijn laatste jaren te slijten

Je weet alleen nooit wanneer het je laatste jaren zullen zijn

en of je nog jaren of slechts maanden, dagen, uren of minuten hebt

Maar dat ik eindig waar ik begon lijkt me mooi

Terug naar de wieg die sterfbed moet worden…

© Roland Danckaert

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s