Rouwgedicht

Het leven is een iteratie van komen en gaan

Een repetitie van vertrekken en bereiken,

verdwijnen en ergens opdoemen

Als we verwekt worden, komen we ergens vandaan

en gaan we tegelijkertijd naar een andere plek

Bij de geboorte verlaten we het moederlijf

en arriveren we in een heel oude wereld die onbekend is voor ons

Op een dag vertrok Lucia uit Paramaribo

Wat ze achter liet, nam ze mee in haar hart

Op Schiphol kwam ze aan en ze vertrok geen spier

Alles was nieuw voor haar, doch Lucia bleef de oude

Nog veel kleine en grote reizen heeft ze gemaakt

Hoe vaak wel niet ingepakt en uitgepakt?

Paramaribo is altijd in haar blijven wonen

Toch kon Utrecht zich met een haak aan haar vastmaken

en via haar voeten opklimmen tot haar kruin

om uiteindelijk een beetje af te dalen, tot in haar boezem

Nu heeft ze deze wereld – onze wereld die zo lang de hare was – achtergelaten

In een raket gezet naar een onbekende bestemming

Haar eerste raketreis omhoog

Die andere debuut-raketreis ging omlaag

Eenmaal adres onbekend bereikt, wordt snel veel duidelijk

Nederland was ook ooit onontgonnen terrein voor haar

Na een week hier kon Lucia reeds onze lippen lezen

Voorgoed vertrokken maar een kwestie van tijd

voordat zij ons daarboven zal ontvangen, als wij

moesten vertrekken en in de on(aan)tastbare wereld aankomen

Ze zal ons op haar Surinaams warm welkom heten, met een vleugje Utrechts…

© Roland Danckaert

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s