Snaptalk

Vanmorgen, in de stad, zag ik een voormalige buurman lopen. Hij was leraar Duits. Nu is hij nagenoeg blind.

Met zijn blindenstok recht vooruit liep hij, alsof het een degen was die hij in onze maag wilde porren. Hij keek er nogal kwaad bij, alsof hij de hele wereld mores wilde leren met die stok en zijn blinde woede.

De man droeg een felgeel fluorescerend jack.  Bang schijnt hij te zijn, dat de andere verkeersdeelnemers niet zien dat hij blind is, dat ze als het ware blind zijn voor zijn blindheid en geen of onvoldoende rekening met hem houden..

Hij schijnt trouwens alle kozijnen en ramen uit zijn huis te hebben verwijderd. Zijn woning zou alleen nog maar uit blinde muren bestaan. Waarom ook niet, hij kan toch niet meer uit het raam kijken. Althans, dat heeft weinig nut. Het is voor hem buiten net zo duister als binnen.

Leraar Duits… Dat word je toch alleen als je niet van taal houdt en geen gevoel voor humor hebt? Het Duits is een wiskundige taal, met al die verschrikkelijke naamvallen. Een hoekige taal, niet zo Bourgondisch, komisch en rond als het Frans, Italiaans, Grieks, Latijns en Spaans. Toegegeven, het Nederlands lijkt ook nergens op. Maar onze taal is nog niet zo punctueel als het Duits met al die Umlauten. Het Turks stikt trouwens ook van de puntjes op de o’s en u’s, daar kunnen de Moffen nog een puntje aan zuigen. En toch kunnen de baklava-vreters nou nooit eens puntig redeneren.

Mijn ouders zijn vroeger wel eens bij de leraar Duits en zijn toch bepaald niet oogverblindende vrouw op bezoek geweest, in hun hoekhuis. Die mensen hadden trouwens een plezierjacht, ik ben benieuwd of de leraar Duits er nog blind op kan varen en of hij daar plezier aan beleeft!

Ik geloof dat hij voor de lol op eenden schoot tijdens het varen.

De dag nadat mijn ouders daar op bezoek waren geweest, kregen ze een telefoontje van de leraar Duits: de naaldhakken van mijn moeder stonden door het hele huis in hun nieuwe parketvloer gegrift. Al die Umlauten op de grond konden ze niet waarderen, en dat voor een leraar Duits die zo fanatiek was dat hij zelfs op vakanties in Spanje en Frankrijk Duits sprak tegen de bewoners aldaar. Ja, je doceert een wereldtaal of niet, hé?! De verzekering bracht overigens soelaas met dat lastige parket waarin de leraar Duits en zijn vrouw waren komen ze zitten.

Leraren Duits zijn meestal degelijke mensen die niet snel aan de drank en drugs zullen raken en niet houden van harde humor. Ze zien er meestal heel onopvallend uit: nooit sjofel, nooit kakkerig, nooit heel modern, nooit alternatief, een beetje zoals trouwe ANWB-leden zich kleden met wat ze aan kledij in de ANWB-winkels vinden.

De ‘ontmoeting’ met de oude buurman deed me weer denken aan vroeger. Deze week ben ik toch al in een nostalgische bui. Ik heb vaak van die themaweken: iedere week een ander thema. De thema’s komen vanzelf op mijn levenspad.

Niet dat ik de oude buurman heb gesproken vanmorgen. Ik passeerde hem en was eigenlijk blij dat hij blind is, want ik had geen zin in een gesprek. Ik heb nooit zin om oude bekenden tegen te komen en de vraag ‘En, hoe is het nu?’ voorgeschoteld te krijgen en dan te  moeten vertellen dat ik niets heb bereikt in het leven, chronisch ziek en gestoord ben en het leven eigenlijk maar een vervelende bedoening vind. En ik heb evenmin zin om toneel te spelen en allerhande succesverhalen te verzinnen en me positiever voor te doen dan ik me voel.

Ik wil gewoon dood. Prince is al lekker overal van verlost. Ik had trouwens al twintig jaar niets meer over de beste man gehoord, maar gisteren kwam er dan toch ineens een teken van leven: hij was gevonden in een lift. Die lift ging omhoog, naar ik aanneem…

Het was dus een opluchting dat de voormalige buurman en huidige blindganger me niet zag staan, alhoewel het best kan zijn dat hij me aan mijn geur heeft herkend. Ik schijn namelijk nogal te stinken, mijn hele leven al. Mijn zussen noemden me in de voorbije jaren ‘Stinky’. Als we thuis verstoppertje speelden, dan konden mijn zussen me altijd heel gemakkelijk vinden, ze hoefden maar hun neus te volgen en op mijn lichaamsstank af te gaan. Echt, ik kan me uren inzepen en uren in bad liggen en nog stink ik. Misschien had mijn vader geurvreters moeten dragen toen hij met alleen nog zijn schoenen aan mij verwekte.

De muren in ons ouderlijk huis hadden heel dunne wanden. Het was tamelijk gehorig en dat voor zulke riante, dure huizen (voor die tijd). Je kon de buren bij wijze van schrijven horen ademhalen en aan hun kont horen krabben.

Door die dunne wanden hoorden onze buren vast en zeker iedere week minstens een paar keer de buitengewoon hoog oplopende ruzies die mijn vader met ons maakte. En wij konden letterlijk verstaan waar de buren onenigheid over hadden. Ook aan die kant van de muur kon het flink knetteren. Niet zo vaak en erg als bij ons, maar toch…

Ondanks die gehorigheid en alle informatie die wij dankzij die gehorigheid over elkaar hadden, hebben mijn buurjongens en ik – we voetbalden praktisch iedere dag met elkaar – nooit één letter over die ruzies gesproken. Nooit eens van: ‘Nou, wat was er bij jullie aan de hand?!’ Maar we zochten elkaar nooit op tijdens of vlak na een ruzie. We wisten dan: ‘Beter even niet’. Discretie alom. Misschien ook wel ongemakkelijke en plaatsvervangende schaamte.

Dat we nooit een woord erover hebben (uit)gewisseld, zal mede komen doordat het aan beide kanten flink tekeer kon gaan en je van elkaar wist dat je veel van elkaar wist. Wat moet je er dan nog over zeggen? Bovendien is samen voetballen veel leuker, troostrijker en geneeskrachtiger dan er samen over praten…

Vergeten – niet verdringen maar vergeten – is beter dan oprakelen. Zelfs doen alsof je het bent vergeten, kan voldoende zijn. Als je lang en hard genoeg doet alsof, ga je het zelf geloven en als je het zelf gelooft, dan voelt het zo, al is het niet zo…

Dat uitsmijtertje krijgt u nog even op de valreep van me cadeau.

Al mijn teksten krijgt u gratis en voor niets geserveerd. Het zou u evenwel mooi staan als u me eens financieel of in natura zou belonen! Niet alleen maar nemen, ook eens geven!

P.S.: Zou de docent Duits zich blind hebben gestaard op het nakijkwerk?

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s