The Beatles, een merknaam

Gisteren vernam ik via de media dat er unieke beelden zijn opgedoken van The Beatles. De zwart-wit beelden dateren uit 1965 en zijn door een visagiste/danseres gemaakt in een schminkruimte in een tv-studio te Manchester. Het blijft apart dat herinneringen aan de groep uit Liverpool zo geliefd en veel geld waard zijn.

Op de in Australië bewaarde en opgedoken beelden zie je immers Paul McCartney en Ringo Starr, de twee leden van The Beatles die nog in leven zijn. Verse opnames van Paul en Ringo zijn lang niet zo veelbesproken, veelbeschreven, populair en zoveel geld waard, omdat ze a). nog in leven zijn en b). geen Beatle meer zijn (The Beatles niet meer bestaan). Wat en wie nu zijn, waarderen we veel minder dan wat en wie ooit waren.

Zo krom kan roem dus zijn. En dat is precies waar mijn idool John Lennon last van had en waaraan hij zich ergerde, als ik interviews met hem goed interpreteer. The Beatles, dat was een commercieel concept, een populaire merknaam, net als Apple, Samsung, Heineken en Philips. John had daar een hekel aan, dat dit zo was. En binnen die Beatles werd hij door The Beatles zelf maar ook door de fans en de media niet meer gezien als John Lennon, maar puur als Beatle, en dat terwijl John juist met zijn persoonlijkheid en als individu wilde opvallen en zich wilde ontplooien, hetgeen hij na het uiteengaan van de Fab Four nadrukkelijk heeft gedaan. Door zijn haast iconische dood (immers, de moord op een vredesactivist) is hij ook als niet-Beatle, als John Lennon, ‘onsterfelijk’ geworden.

The Beatles waren populairder dan Paul, John, George en Ringo solo ooit zijn geweest. Echter, ze zeiden altijd dat The Beatles bestonden uit Paul, John, George en Ringo, maar John – die de begintijd van de optredens in The Cavern Club en in Hamburg het mooiste vond – had de hele tijd maar vooral op het laatst het gevoel dat hij juist geen eigen gezicht meer had binnen en door The Beatles. Het voelde voor hem, volgens mij, alsof hij bestond dankzij en uit The Beatles! Zoals bijvoorbeeld Heineken wordt geroemd, maar niet de mensen die het bier brouwen. De naam van die mensen interesseert niemand, iedereen staart zich blind op het logo en de merknaam.

De mensen vonden The Beatles (veel meer dan Paul, John, George en Ringo solo) toonaangevend binnen de muziekindustrie, baanbrekend, trendsettend en gewoon keigoed en die legende gaat voorlopig niet voorbij. Geloof maar dat vooral na de dood van Paul een enorme Beatles-revival onstaat en deze Sir dan pas echt heel actief en fanatiek zal worden vereeuwigd als de beste componist van moderne muziek aller tijden, als hét muzikale genie van The Beatles, hoe onterecht dat laatste ook is, omdat met name John en George minstens zo maatgevend waren voor de sound van de groep en het hoge niveau, al mogen we Ringo zeker niet tekort doen.

Het lijkt soms net alsof Paul en Ringo – die dus nog in leven zijn – er niet meer zijn of niet meer toe doen, maar The Beatles des temeer. En dat, terwijl Paul en Ringo ieder op hun eigen manier natuurlijk mede verantwoordelijk waren voor het succes en nog altijd ex-Beatle zijn. Zo blijft het natuurlijk vreemd dat oeroude beelden van het ginnegappende viertal – dat vaak gewoon heel erg veel lol had samen – veel belangrijker worden gevonden dan actuele beelden en optredens van Paul en Ringo. Maar nogmaals: vooral bij leven hebben ze solo nooit meer het succes van The Beatles kunnen evenaren, terwijl ze toch ook solo heel veel mooie dingen hebben gedaan en gemaakt.

Het is allemaal een beetje vreemd. Als ster krijg je te maken met roem en die roem is heel vervormend en vreemd. Die roem overkomt je, je hebt er zelf vrijwel geen grip op. Die roem solt met je en de mensen sollen met jouw roem en dus ook met jou. John Lennon maar ook George Harrison hebben daar veel moeite mee gehad. Natuurlijk hebben ze heel erg genoten van het geld, het succes, de fans en de aandacht, maar roem is niet alleen maar heerlijk, roem kan (tegelijkertijd) hels zijn. Vrijwel alle grote sterren zullen dat beamen. Alleen kan de een er beter mee omgaan dan de ander: Johan Cruijff en Paul McCartney waren er handiger in dan bijvoorbeeld George Best en John Lennon.

Voor mij als Beatle-fan maar vooral als fan van John en in mindere mate van George, Ringo en Paul is het altijd leuk om zulke oude beelden (voor het eerst) te zien of terug te zien. Ik vind het vooral heel leuk om te zien hoe John, Paul, George en Ringo zich tijdens de amateuropnames in Manchester vermaakten en hoe ze de make up-meisjes aan het lachen moeten hebben gemaakt. Mensen van wie je houdt of die iets maken of hebben gedaan waarvan je houdt, zie je immers graag blij en gelukkig, zelfs of vooral als ze jammer genoeg al dood zijn…

http://www.rolanddanckaert.bloggertje.nl

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s