Armoede niet altijd eigen schuld, neoliberaal!

Steeds meer mensen en gezinnen (met kinderen) in Nederland leven in armoede en hebben te weinig geld om fatsoenlijk (gevarieerd en gezond) te eten en drinken, ontspanning te zoeken (leuke dingen doen, zoals vakantie vieren, kost geld) en de kinderen goed te kleden en iets extra’s te geven. Neoliberalen zien de oplossing in de zelfredzaamheid en in de participatiemaatschappij, maar daarmee kom je er in de praktijk vaak niet.

Gisteren hoorde ik ondernemer Henri van der Most op Radio 1 zeggen dat mensen die in armoede leven de handjes uit de mouwen moeten steken en moeten willen beginnen te werken tegen een heel laag uurloon om zo een voet tussen de deur van de arbeidsmarkt te krijgen. Van der Most gaf dit goedbedoelde en nuttige advies aan jongeren en hun ouders.

Hij heeft een punt. Indien je gezond genoeg bent om te werken en je bent arm, dan moet je niet je neus ophalen om te beginnen tegen een laag uurtarief. Op een creatieve manier zal je naar werk moeten zoeken en niet vies zijn van baantjes die handenarbeid vereisen.

Andere neoliberalen slepen de participatiemaatschappij erbij, waaronder onze koning die dankzij alle bijdragen van het volk riant kan leven en dus optimaal profiteert van de participatiemaatschappij en ons belastingstelsel.

Neoliberalen vinden dat mensen in armoede een beroep moeten kunnen doen op andere burgers en burgerinitiatieven die hen willen helpen en niet op de Staat. Het Rijk wil wel van iedereen belastingen innen over alle inkomsten (en arme mensen kunnen niet en niet ongestraft belasting ontwijken en ontduiken), maar niet meer goed genoeg zorgen voor mensen die in de financiële en daarmee maatschappelijke en sociale problemen verkeren.

Dat is het grote probleem: de Staat heeft niet voldoende oog en respect meer voor mensen die het zelf of met de hulp van de omgeving (als die er al is) niet redden. De neoliberalen hebben de verzorgingsstaat grotendeels afgebroken, omdat in hun ogen te veel mensen misbruik maken van de goedgeefsheid van de overheid. Echter, de neoliberalen gaan daarbij volledig voorbij aan de mensen die geen misbruik maken van de overheid, maar die wel het slachtoffer zijn van het beleid en van de mensen die parasiteren op de staatskas.

Ik ben helemaal niet tegen de participatiemaatschappij en ik vind dat individuen altijd eerst hun eigen verantwoordelijkheid moeten nemen. Maar nu de realiteit die door de neoliberalen vaak uit het oog wordt verloren: er zijn minder banen dan werkzoekenden, werkgevers kiezen vaak voor goedkope krachten uit Oost-Europa alsmede voor vrijwilligers, studenten en stagiaires plus… werkgevers staan niet te springen om (deels) zieke, langdurig werkloze, duurdere en oudere werkzoekenden.

Armoede is niet altijd je eigen schuld. Gisteren, op de radio, werd het voorbeeld genoemd van een vrouw die door allerlei psychische problemen – als gevolg van een trauma en stoornis – in de Bijstand zit en het ternauwernood redt om haar vaste lasten te betalen en uit de schuldsanering te blijven. Ze is er trots op dat ze het redt, samen met haar kinderen.

Ik weet zelf hoe het is om door omstandigheden niet meer te kunnen werken/geen werk te vinden, onterecht geen uitkering te krijgen en als een gezin afhankelijk is van één inkomen (er is constant de vrees en de druk dat ook dat inkomen zal wegvallen door een eveneens niet erkende stoornis, door ontslag of wat dan ook).

Het leven is duur. Alles kost en iedereen vraagt veel geld. Mensen met genoeg geld hebben er geen boodschap aan en geen begrip voor (ze houden er dus ook geen rekening mee) dat je krap bij kas zit en bijvoorbeeld de tandarts ontwijkt, omdat je de tandartskosten niet kan ophoesten. Zij zeggen dan dat je voor een goed gebit wat over moet hebben. Ze vergeten echter dat je budget al opgaat aan andere (vaste) lasten.

Ik ontmoette laatst een beginnende therapeute die meende wel wat voor me te kunnen betekenen. Ik zei dat ik weinig geld heb en dat behandelingen vaak duur zijn. Ze reageerde door te zeggen dat een intake-gesprek bij haar altijd gratis is. Ze was eigenlijk alleen maar bezig met zichzelf en met het opbouwen van haar praktijk. Ze praatte volkomen vanuit haar eigen perspectief.

Het zal best dat ze niets vraagt voor een intake-gesprek, maar ik kan – als we dit sobere, spaarzame leventje met af en toe een uitspatting  willen volhouden – de vervolgbehandelingen – vaak wekelijks – niet betalen. Tsja, en dan houdt het op. Zo iemand zal niet zeggen dat ze je dan wel voor een laag tarief behandelt. Iedereen denkt alleen maar aan zichzelf, de eigen situatie, de eigen beurs, het eigen belang.

In de praktijk zijn er heel veel mensen die gebukt gaan onder de groeiende, kapitalistische kloof tussen pervers rijk en extreem arm en onder het neoliberalisme dat bij de meeste mensen helaas nooit ter discussie staat.

Je zou naar alle gevallen individueel moeten kijken. Maar men zegt dat daar geen tijd en mankracht voor is. Tsja… Volgens mij ontbreekt het vooral aan de wil (om er energie en geld in te steken en om zo rechtvaardig mogelijk te oordelen).

Kijk, ik weet ook wel dat er heel veel mensen zijn die weinig geld hebben, maar die het verstand – ook het financiële verstand – onder hun kleine teennagel hebben zitten en die ondanks een uitzichtloze situatie toch drie kinderen op de wereld zetten, een pakje per dag roken, dure gadgets en meubels kopen en leningen afsluiten die ze nooit zullen kunnen terugbetalen.

Heel veel mensen kunnen niet met geld omgaan en voeren wat dat betreft een onnadenkend, stompzinnig, absurd huishoudbeleid. Met zulke lui heb ik eigenlijk weinig compassie, maar ja, ook zij verdienen begeleiding en hulp om op een zelfstandige en verantwoorde wijze uit de problemen te komen zonder dat de Staat hun schulden kwijt scheldt.

Maar er zijn zat mensen die volledig schuldloos in de problemen zitten. Zij zijn het kind van de rekening en voelen het onrecht. Dat onrecht maakt hun stress en daarmee hun problemen nog groter. Het is een grote schande dat een zogenaamd beschaafd land als Nederland zulke mensen te veel in de kou laat staan.

De Staat is ondertussen heel erg achterdochtig geworden. Iedere werkloze en iedereen die niet kan werken of geen werk vindt, wordt verdacht van klaploperij en van de wil om te parasiteren en te profiteren. Die paranoïde argwaan van de weinig empathische neoliberalen hangt me verschrikkelijk de keel uit en acht ik een van de grote oorzaken van de sociale en maatschappelijke kloof, verloedering, onvrede en onrust en van veel emotioneel, psychisch en psychosomatisch leed (van stress kan je alles krijgen, zelfs je gebit kan meedoen aan de stress en reageren op stress).

Ik koester nochtans geen enkele illusie dat we weer een beetje de meer menselijke en sociale kant op zouden gaan. De meeste mensen – of ze nou gestudeerd hebben en succesvol zijn of niet – zijn verschrikkelijk afgestompt, stompzinnig en weinig empathisch en weinig humaan en betrokken. Wijze, briljante lieden zijn dun gezaaid.

Ondertussen blijven de meeste mensen slapen als het gaat om de klimaatopwarming, terwijl je overal ter wereld steeds meer en vaker extreme weersituaties aantreft, zoals uitputtende droogte, afgewisseld met overdadige regenval en een orkanische wind. Dat wordt nog wat. Maar ja, de meeste mensen zien dat gevaar niet (aankomen). Als ze maar op Facebook kunnen zitten te pronken met hun gezelligheid, succesjes en geluk…

http://www.rolanddanckaert.bloggertje.nl

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s