Indonesische massage

Ja, ik was wel toe aan een massage. Onze kat heeft last van nagelbijten en komt maar niet van dat probleem af. Omdat hij zelf geen nagels meer heeft, bijt ons huisdier tegenwoordig op onze nagels, met name op onze teennagels, als we slapen. Geen dierenarts, kattenfluisteraar of paranormaal dierengenezer die ons kan helpen. Onze kat, die we Cat hebben genoemd, heeft het zelfs gemunt op onze nagelriemen.

De stress van dit onoplosbare probleem werd me teveel. Vandaar dat ik een afspraak had gemaakt bij een massagesalon, om eens alles van me af te zetten en te relaxen. Niets zo ontspannend als een heerlijke kneedpartij.

Dat viel tegen. Niet dat de Indonesische massage – gegeven door een vrouw uit Peru met Volendamse roots – niet goed was. Integendeel, ze masseerde zelfs heel bedrijvig mijn ‘panfluit’ oftewel mijn neus! Maar ze had van die verschrikkelijke traditionele Indonesische muziek op staan. Ze liet me het cd-hoesje zien: Relaksasi Musik Jawa, stond op het hoesje. Nou, die muziek werkte me ontzettend op m’n zenuwen. Ik begon ervan te nagelbijten! Nog nooit zo’n gejengel gehoord! Echt, vechten aan het front is meer ontspannend! Naar zulke muziek moet je luisteren als je je wilt bekwamen in zelfkastijding of als voorbereiding op een oorlogsmissie. Als je een uur naar die muziek kan luisteren zonder zelfmoord te plegen, dan ben je een legende! Een poes met barensweeën jankt nog muzikaler! Nu snap ik ook waarom Indonesië een derde wereldland is!

Gelukkig had de massage – waarbij ook de sluitspier werd gemasseerd – wel een happy ending. Toen de muziek stopte, kwam ik spontaan klaar. In het gezicht van de masseuse die een Boliviaanse bolhoed droeg (ze was fan van de dikke en de dunne). Ik moest daardoor wel 50 euro meer betalen aan die Macho Picacu-dame, omdat ik een hoogtepunt had bereikt. En ze had niet eens mijn steelpannetje met mijn twee hardgekookte eitjes onder handen genomen!

Na de massage moest ik poepen (mijn sluitspier sloot niet(s) meer af). De wc was nochtans bezet. Haar echtgenoot zat te poepen (zijn sluitspier zal ook wel openheid van zaken hebben gegeven). Ik mocht echter naast hem plaatsnemen op de wc-pot. Hebben we bil aan bil zitten schijten. Dat schept toch een band, het delen van de pot. Ik heb zijn reet afgeveegd en hij die van mij.

Toen ik afscheid van hem wilde nemen, leek hij te stikken. Ik dacht dat hij een kikkerbil met knoflook in zijn keel had, maar het was de gamelan die hem dwars zat…

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s