Les voor schrijver

Wat ik nooit doe, maar vanuit het ambacht-schap en de vergroting van de carrièrekansen beslist wel zou moeten doen, is mijn geschreven stukjes een dag laten rusten en de volgende dag met frisse blik nalezen en bewerken. Maar bij mij moet altijd alles meteen af. Ik rust niet voordat ik mijn (zelfopgelegde) taken heb afgerond (en dat dient zo snel mogelijk te gebeuren), en dan ben ik er ook echt klaar mee.

Maar daardoor ga ik nooit over mijn stukjes heen als de eindredacteur die een artikel voor het eerst onder ogen krijgt en het letterschilderij met een leeg hoofd en nog voldoende energie kan vervolmaken.

Als ik mijn stukje af heb, dan ben ik moe en wil ik het afsluiten. Bovendien wachten alweer tien volgende hersenspinsels om beschreven te worden. Het is het lot en de methode van een veelschrijver die aan de lopende band producten aflevert, ongeduldig, zichzelf overweldigend en overrompelend, plus gehaast.

Wat zou er gebeuren als ik het geduld en de rust kon opbrengen om mijn breinvruchten op de computer te laten rijpen? Misschien zou ik wel een heel erg goede schrijver worden en een boek kunnen fabriceren, een uitgever kunnen charmeren.

Maar het zit niet in mijn aard om dagenlang aan één fabricage te werken. Opgejaagd spring ik van de hak op de tak en laat ik het perfectioneren schieten, of liggen.

Daarom kan en wil ik ook nooit iets uit mijn repertoire teruglezen. Het geschrevene valt nadien altijd tegen en ik kom immer fouten en gemiste kansen tegen. Die teleurstelling wil ik mezelf besparen. Want dan zie ik dat het nog (veel) beter had gekund, dat IK (nog) beter kan.

Edoch, volgens de Chinese astrologie ben ik een paard dat altijd maar wilt draven, meer geïnteresseerd in de spontaniteit van een draf dan in de training. Als jeugdvoetballertje had ik eveneens aanhoudend een hekel aan de trainingen, en zelfs aan het resultaat. Ik wilde gewoon lekker vrij creatief zijn en mijn trukendoos met steeds nieuwe, zelfverzonnen en ongedwongen ingegeven trucs uitbreiden in plaats van die ene goede passeerbeweging rectificeren (mijn directe tegenstander dollen, was me veel meer waard dan goals scoren en dan het teambelang: ik ben een solist).

Ik ben gegarandeerd een schrijver en doe mijn hobby/levenswerk met hart en ziel. De technieken beheers ik, de tactiek totaal niet. Daardoor laat het resultaat te wensen over en bereik ik mijn doel/ambities niet…

Maar ik kan en wil daardoor niet anders dan steeds opnieuw produceren. Weliswaar met de drang om daarin te presteren, maar ik heb niet alles over voor de pure prestatie (het einddoel) als ik daarbij mijn impulsen geweld aan moet doen: ik ben veel liever genietend (en mezelf) onderweg en sla daarbij allerlei zijweggetjes in (in plaats van recht op mijn doel af te gaan) dan dat ik me blind op de eindbestemming focus.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s