Losse flarden

Het bloemenwater stinkt naar een rotte kies waarvan een poeplucht af komt. Symbolisch voor het leven: verse bloemen ruiken heerlijk en staan fier overeind, als zeer potente pikken met blote eikels. Maar er komt altijd een moment dat de aftakeling en de rotting inzetten. De wetmatige natuurwetten druisen eigenlijk tegen onze wil-wetten in.

Ik kijk door de vensters van de bus die ’s morgens richting station koerst en kijk in een aquarium van tegenzin, ochtendhumeur/opstart-stroefheid en individualisme. Als een wachtkamer van de oncoloog op wielen, als een stilzwijgend slecht-nieuws-monoloog…

Terwijl ik achter de computer zit te tikken in mijn werkkamer, doe ik de luxaflex omhoog. Alsof de tralies voor de gevangenisramen weggehaald worden. Zo kan buiten naar binnen komen en kan ik naar buiten kijkende de ruimte in me opnemen. Goed voor een wijdere geest. Alledaagse beelden prikkelen de verbeelding.

Het UWV beoordeelt mensen met een arbeidsbeperking/gezondheidsproblemen buitengewoon slecht. Iemand die aan de hand van een medische foto kan aantonen dat hij of zij iets mankeert, krijgt wel een uitkering, terwijl die persoon veel meer kan en dus onderneemt dan ik. Ik zou de adamsappel van het UWV het liefst door haar strot duwen.

Het is het tijdperk van de steeds weer nieuwe managers met al hun vernieuwende plannetjes. Het stikt van de berovingen van de autonomie: alles wordt tot Sint-juttemis overlegd, opgelegd, op elkaar afgestemd en gecontroleerd. Van mensen worden robots gemaakt. Zombies in allemaal het eendere uniform…

Ik zit aan de straatkant op een houten zitbankje in een soort van nis van struiken, lekker verscholen. In die rol voel ik me senang. Ik ben de man die observeert. Mijn lichaam is een observatorium, mijn blikveld een uitkijkpost, mijn innerlijk een kijkhut. Ik ben geen deelnemer, slechts een toeschouwer. Ik neem alleen deel aan mijn eigen ingevingen. Een lone wolf maar wel een optimaal familiedier.

Waar blijft de eerste vrouwelijke voetbalcommentator?

Love is where and what hate isn’t. And where the colours grow into a sunbow…

 

 

 

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s