Jezus Christus van Nazareth is mijn held

Nee, godsdienstig ben ik niet en zal ik hoogstwaarschijnlijk nooit worden. Ik weet dat er geen God is en al helemaal geen hogere macht die gebeden verhoort.

Maar ik ga er wel vanuit dat de mens Jezus Christus heeft geleefd en dat er iets van de verhalen over deze historische figuur klopt. Hij verkondigde in elk geval wijze boodschappen, probeerde zijn volk manmoedig en goed te vertegenwoordigen én te mobiliseren en hij gaf niet zijn leven voor onze zonden, maar waagde zijn leven wél voor een algemeen belang (in elk geval een groter belang dan zijn pure eigenbelang).

Jezus Christus van Nazareth is mijn allergrootste held. Hij was de ultieme verzetsstrijder en praktische predikant. Het toonbeeld van onbaatzuchtigheid. Hij stond middenin het leven, en dat op overtuigende en overtuigde wijze. Een man met vele gaven: wijs, helend, moedig, onbaatzuchtig, lief(devol), strijdvaardig, maar vooral wijs.

Ik kom straks nog terug bij en op Jezus Christus van Nazareth (ik hou zo van die naam: ik zou ook zo graag een keer naar Israël gaan… en dan ook naar de Palestijnen)!

Er zijn veel mensen die ik betreur of haat. Mensen die ik ken en die ik niet ken. Ik heb een hekel aan Hitler, Saddam, Bin Laden, Trump, Bush junior en senior, Stalin, Mao, Wilders, een aantal huisartsen, een verzekeringsarts, het UWV, een paar voormalige werkgevers en collega’s, buurtgenoten en ga zo maar door. Iedereen met wie ik alleen maar negatieve ervaringen heb gehad of over wie ik (slechts) zeer negatieve berichten heb gehoord, komt niet in mijn kraam te pas. En eigenlijk ben je voor mij alleen een held als je zowel lief bent voor je thuisfront als voor de wereld. Als je slechts een van de twee dient, dan val je voor mij af.

Er zijn daarnaast veel mensen die ik- wederom om zeer uiteenlopende redenen – bewonder, van mijn moeder en zussen, vrouw en kinderen tot aan onbekende soldaten die hun leven waagden voor vrede en vrijheid, Lincoln, enkele oude indianen-opperhoofden, de documentairemaker Michael Moore, Stef Bos, Teun van de Keuken, Sander de Kramer, Gandhi, de zanger Gregory Page, M.L. King, Mandela en John Lennon.

Laatstgenoemde is achter Jezus Christus van Nazareth en mijn naaste familieleden mijn grootste idool, al zou ik van hem wel eens een eerlijk antwoord willen hebben op de vraag waarom hij gelijktijdig met zijn Peace-tijd zo slecht was voor zijn ex Cynthia en hun zoon Julian en zoveel vetes uitvocht met allerlei mensen. Ik twijfel er niet aan dat John een heel goed mens was, maar ik denk dat hij – zoals de meeste goede mensen – qua goedheid tegen zijn eigen beperkingen en tekortkomingen opliep, met name als er emoties en stress op zijn deurbel drukten. Dat maakt zijn Peace-tijd evenwel niet minder oprecht. Maar dan nog zou ik het op prijs stellen als hij postuum inzag en toegaf dat hij fouten heeft gemaakt. Ik kan slecht tegen mensen die niet eerlijk zijn en die hun eigen fouten of stommiteiten niet betreuren, inzien en ruiterlijk toegeven.

Net als Jezus Christus van Nazareth liet John Lennon – wiens muziek me blijft ontroeren, troosten, gezelschap houden en kracht geven – het niet alleen bij mooie gesproken en gezongen woorden. Hij nam onbaatzuchtig doch wellicht een beetje mediageil – ach ja – deel aan (vredes)demonstraties, gaf geld aan goede doelen, werkte belangeloos mee aan goede initiatieven en hij schreef naar vrienden en familieleden heel leuke en lieve kaarten en brieven.

Maar Jezus Christus van Nazareth was toch wel het summum van een held, als er ook maar een beetje waar is van wat er over hem is geschreven en werd en wordt verteld. Hij preekte niet alleen, maar gaf zelf het voorbeeld. Hij verliet zijn familie om zijn hart te volgen en z’n missie te kunnen volbrengen, want Jezus wilde niet alleen goed zijn voor hemzelf en zijn eigen kleine kringetje, hij wilde de hele wereld bewust maken en verbeteren, en daarbij begaf hij zich echt tussen het volk. Het toppunt van bekommernis en betrokkenheid!

Jezus gaf mensen mee, dat ze moedig en strijdvaardig moesten samenspannen tegen het kwaad en moesten ijveren voor het goede, en dat ze hun identiteit en ambities niet moesten verloochenen.

Maar bovenal preekte hij over ‘All You Need Is Love’. En als het waar is wat er over hem is gezegd en geschreven, dan liet hij mensen voelen dat ze ertoe deden en dat ze te allen tijde konden rekenen op vergeving en berouw konden tonen.

Jezus Christus offerde zichzelf op om de tijd te nemen voor mensen, onbaatzuchtig, en uiteindelijk waagde hij zijn leven voor het goede doel.

Luisteren naar anderen, interesse tonen, bekommernis hebben… dat komen we in onze huidige maatschappij waarin iedereen druk is en druk is met zichzelf veel te weinig tegen. Tijd maken om er te zijn voor die ander, dat schiet er veel teveel bij in. Wie verdiept zich nog in de ander? Belangeloos iets doen of laten voor een ander en rekening houden met een ander, het komt steeds minder voor. Voor mensen buiten ’s mans eigen kringetje hebben we meestal helemaal geen compassie, en geen boodschap aan.

We moeten weer leren dat het algemeen belang ons eigenbelang prevaleert én dient en we moeten leren om voor het algemeen belang offers te brengen. Misschien hebben we het te lang goed gehad en zijn we maar blind aan het rennen gebleven in deze high tech-ratrace.

Het zal wel als aanmatigend worden beschouwd, maar ik heb wel iets van die Jezus-figuur. Meestal bewonder je mensen met kwaliteiten die je zelf ook in mindere of meerdere mate bezit en aanwendt. Dat wat je herkent, spreekt je meestal aan.

Geloof maar niet dat Jezus volmaakt en foutloos/schuldloos was of dacht dat te zijn. We horen en lezen alleen over zijn goede woorden en daden, maar ook hij zal vast en zeker iemand pijn hebben gedaan, weleens een keer onzuivere gevoelens of motieven hebben gehad of wat dan ook.

Het mooie aan het verhaal van Jezus Christus van Nazareth vind ik juist dat hij echt zoals ons, een van ons was. Hij heeft bemind, geleden, genoten, gestreden en is de ultieme lijdensdood gestorven, al was dat natuurlijk tegen zijn eigen wil en dank. Jezus gaf zijn leven helemaal niet: hij werd gevangen genomen, gemarteld en gedood en dat hoorde helemaal niet bij zijn plan of bij hét zogenaamde plan. Er wordt door aanhangers en gelovers altijd meer van gemaakt dan het was, maar dat maakt Jezus er voor mij juist niet minder om. Dat hij gewoon een bijzonder mens was en niet de zoon van God (die dus niet bestaat), maakt hem voor mij alleen maar mooier en meer troostrijk.

Jezus, wat had ik hem toen en/of nu graag ontmoet. Logisch, je wilt je helden en idolen altijd persoonlijk ontmoeten, in de hoop dat ze jou ook geweldig vinden, zo werkt het.

Jezus’ moeder Maria heb ik ook hoog zitten. Uit alle verhalen blijkt, dat het een heel opofferingsgezinde, lieve, zachte vrouw was. Jezus’ partner Maria Magdalena was zelfs zijn belangrijkste apostel en metgezel, zijn raadsvrouw en steun en toeverlaat. Daarmee was Jezus een van de eerste geëmancipeerde mannen en Maria Magdalena een van de eerste feministes/bekende sterke vrouwen.

Het ‘Umfeld’ van Jezus – zijn ‘Heimat’- deugde natuurlijk ook, althans een aantal lieden daarvan.

Hoe dan ook, om een lang verhaal kort te besluiten: ik ben blij met Jezus en met het verhaal over hem, ontdaan van alle religieuze sprookjes. Ik kan me herinneren dat regisseur Paul Verhoeven – nu  Johan Cruijff er niet meer is de grootste Nederlander die nog leeft – ooit een boek heeft geschreven over de historische Jezus en dat kon ik zeer waarderen zonder dat ik het boek ooit heb gelezen, omdat ik nou eenmaal niet het geduld heb om te lezen (ik heb wel interviews met hem over het boek gezien en gelezen).

De historische Jezus heeft geschiedenis geschreven, net als Gandhi, King, Mandela, Lincoln, The Beatles, Lennon, Jimmy Carter en Malala Yousafzai. En dat is niet niks. Het is meer dan genoeg. Altijd als ik een Jezus-beeld/portret zie, wordt mijn hart in een warme deken gewikkeld. Te weten dat er zulke mensen waren en zijn – bekend en onbekend – geeft deze aangetaste Weltschmerz-lijder toch nog heel veel troost, vertrouwen en blijdschap…

Ter nagedachtenis aan Loek Sliepen † (Roermond – Maasniel), een (uiteindelijk gelovige) lezer van mijn blogs, een man met veel gevoel voor humor, oprechtheid en rechtvaardigheid, een betrokken werkpaard en dankbare zoon, vriend, echtgenoot én lezer. Zijn enthousiasme, feedback en complimenten zijn voor mij onvergetelijk en – voor zolang ik nog schrijf – brandstof. Rust in Liefde!

http://www.rolanddanckaert.bloggertje.nl

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s