Emotionele, gevoelige mensen kunnen leren relativeren

Emotionele, (hoog) gevoelige mensen beleven haast alles heel intens, zowel het geluk en het genot als de pijn en het lijden. Het is belangrijk dat zij deze intense beleving – die overweldigend kan zijn voor de persoon zelf én voor zijn of haar omgeving – kunnen accepteren, uiten en delen, want ze zijn nou eenmaal zo. Daar helpt geen lieve moedertje aan.

Echter, doordat emotionele, (hoog) gevoelige personen vrijwel alles heel erg heftig en hevig ervaren, is relativeren meestal niet hun sterkste kant. Ze hebben de neiging om overal zwaar(der) aan te tillen, overal een enorm punt en probleem van te (blijven) maken, te blijven broeden op hun problemen en oplossingen te forceren. En bij forceren, wordt er meestal iets stuk gemaakt: je kan ook teveel doen en teveel bezig zijn met oplossingen zoeken en bedenken alsmede met therapietips toepassen!

Relativeren wil zeggen: de dingen wat meer nuchter – en van een afstandje – bekijken én afzwakken. Maak het niet nog intenser dan je het van nature al beleeft of door de jaren heen bent gaan beleven!

Als je het relativeren gewoon wat vaker probeert toe te passen (oefening baart kunst!), dan ga je iets makkelijker denken. Eigenlijk is het een manier van communiceren met jezelf, alsook van zelfcorrectie. Dat je dingen tegen jezelf zegt, zoals: ‘Ach, dat zien we morgen dan wel weer’, ‘er zijn ergere dingen’, ‘zo erg is het nou ook weer niet’ en ‘ik zet het allemaal gewoon eens even van me af, komt tijd, komt raad’.

Emotionele, (hoog) gevoelige mensen zijn vaak perfectionistisch en fanatiek en kunnen vrijwel alles wat ze doen en laten te ver doordrijven – waardoor ze bijvoorbeeld vatbaar zijn voor het ontwikkelen van obsessies en stoornissen zoals eetstoornissen (ze gaan sneller over de schreef en over hun eigen grenzen heen!) – en je moet er dan ook voor waken dat je het relativeren niet gaat overdrijven. Alles dood relativeren, dat werkt ook weer averechts. Als je een of twee keer per dag eens heel even alles wat nuchterder probeert te bekijken en makkelijker probeert te denken, dan is dat genoeg. Iedere dag een beetje.

Als je meer gaat relativeren, dan wil dat niet zeggen dat je niet meer een heel intense belevingswereld hebt en dat je niet meer heel diep en sterk zal en mag voelen, denken en praten. Je kan je aard niet weg wieden. Je kan hooguit jezelf af en toe dwingen om het eens allemaal wat af te zwakken. Immers, in feite ervaar je alles en doe je heel overdreven, doordat je die overdreven sterke emoties, gedachten, impressies, uitingen en gevoelens hebt, hetgeen overigens anderzijds zeer waardevol kan zijn, omdat je meer en dieper en breder voelt, kijkt en denkt dan anderen. Vaak zijn zulke mensen lieden met sterke principes en ruggengraat, met wijsheid en kunstzinnige, empathische en filosofische talenten.

Wanneer je het moeilijk hebt – om wat voor reden dan ook – dan kunnen emotioneel intelligente – emotionele, wijze en gevoelige naturen – de neiging hebben om alles altijd maar te blijven analyseren en te willen doorgronden. Ook daarin schieten ze weer door: een overdreven zoektocht naar de waarheid en naar antwoorden. Analyseren en waarheidsvindingen kunnen vanzelfsprekend heel nuttig zijn, maar werken averechts als je er teveel mee aan de haal gaat. Te, is nooit goed.

EVEN ANALYSEREN EN LEKKER LANG GENIETEN

Uiteindelijk is voornamelijk de leuke kant van het leven heilzaam. Dus: proberen om wat minder en iets minder vaak te denken, malen, piekeren en analyseren en in plaats daarvan fijne mensen op te zoeken en negatieve mensen te mijden, de dingen te laten die jou geweld aan doen en de dingen te doen die je goed doen: soms vragen je lichaam en geest om plezier maken, soms om ontspanning, dan weer om harde arbeid of juist om rust, om seks, om sociale contacten of juist om een momentje voor jezelf (even alleen zijn). Probeer aan te voelen wat je lichaam en geest nodig hebben. Daarbij voel je meestal zelf aan waar je zin in hebt. Als je er zin in hebt en als je voelt of als je weet dat het je goed doet, dan is het meestal oké, mits je je gezonde verstand gebruikt, want een lijntje coke snuiven, vreemdgaan of je bezatten zijn natuurlijk slechts korte fijne prikkels die evenwel een slechte of vervelende uitwerking hebben.

Mensen die niet zo intens zijn, die niet alles heel sterk ervaren en die dus niet heel emotioneel en gevoelig zijn, kunnen zich met de beste wil van de wereld niet voorstellen hoe het is om zo enorm sensitief en intens te zijn en ze kunnen zich dan ook niet voorstellen hoe moeilijk het voor zulke gevoelige mensen is om zich – nog afgezien van de uitdagingen die de maatschappij van ons allen vraagt – een beetje lekker te voelen.

Als je dat niet kent, dan weet je niet hoe onnoemelijk lastig het kan zijn om een gevoelig, emotioneel mens te zijn, nogmaals los van alle dagelijkse praktische, financiële, sociale en economische uitdagingen en van alle medische problemen die je leven moeilijk kunnen maken.

Hoog gevoelige, emotionele mensen (niet alle hoog gevoelige mensen zijn even gevoelig en even emotioneel!) gebruiken overigens meestal veel krachtige bijvoeglijke naamwoorden (lees dit stuk er maar op na!) en woorden die anderen sterk overdreven vinden. Ze kunnen makkelijk tien keer op een dag woorden en zinnen gebruiken, als ‘wat een hel‘, ‘doodziek word ik ervan’, ‘wat een fantastische, geweldige muziek!’, ‘echt, zo gelukkig ben ik nog nooit geweest’, ‘ik hou het echt niet meer uit!’ en ‘ik hou zo verschrikkelijk veel van je!’

Andere mensen, die niet zo zijn, kunnen de taal en het gedrag van (hoog) gevoelige en emotionele mensen zwaar overdreven en zelfs gestoord of nep vinden. Echt, heel gevoelige, emotionele mensen zijn een totaal ander type mens dan de zakelijke, nuchtere figuren/(onder)koele kikkers. Niet beter, niet slechter, maar gewoon heel erg anders/verschillend. Helaas trekt de maatschappij de minder gevoelige naturen voor. Zeer emotionele, gevoelige mensen worden vaak met de nek aangekeken en niet serieus genomen. Hun waardevolle bijdragen, talenten en karakter worden genegeerd of onderschat, omdat de maatschappij een hekel heeft aan zulke intense figuren. Zakelijkheid, nuchterheid en zelfbeheersing worden er geëist! Voor zeer sensibele mensen is dat een zwaar bijkomend ervaringsprobleem: de maatschappij pruimt hen niet en de maatschappij is totaal anders dan zij.

Ik beweer niet dat zeer gevoelige, emotionele individuen moeten (of kunnen) veranderen. Maar voor hun eigen heil is het goed wanneer ze trachten om eens wat vaker te relativeren, om dat althans te proberen. Dan maken ze het zichzelf misschien soms wat makkelijker. Wanneer ze alleen maar ongecensureerd en onbeteugeld meegaan in hun ontzettend turbulente gevoels- en gedachtewereld (WAAR ZE ZELF NIET OM HEBBEN GEVRAAGD, WAAR ZE NIETS AAN KUNNEN DOEN: ZE ZIJN GEWOON ZO!), dan raken ze vaak het spoor bijster, met name in moeilijke omstandigheden.

DE OMSTANDIGHEDEN ZIJN DIKWIJLS BEPALEND VOOR HOE IEMAND ZICH VOELT EN GEDRAAGT

De omstandigheden bepalen heel erg veel, net als de omgeving, de sfeer. Kijk, er zijn natuurlijk zat hoog gevoelige, emotionele wezens die een heel erg stabiel leven en/of een heel gelukkige jeugd hebben gehad en die eigenlijk heel weinig last hebben van hun natuur. De een kan makkelijker omgaan met zijn of haar aard dan de ander. En met bijkomende problemen.

Maar het gaat vrijwel altijd heel erg fout wanneer de zeer gevoelige, emotionele mens trauma’s heeft opgelopen of heel erg lang op wat voor manier dan ook overbelast is geweest of nog is. Dan is het voor heel nuchtere, zakelijke mensen al moeilijk, laat staan voor mensen die het misschien al moeilijk hebben met zichzelf en die alles heel sterk beleven, bij wie leed en nare indrukken en situaties heel erg diepe sporen nalaten, op wie dat alles een enorme impact heeft. En dan wordt relativeren steeds lastiger, want alles wordt dan als veel te overweldigend ervaren, alles heeft dan een veel te sterke, diepe impact om nog enige nuchterheid te kunnen betrachten. Bijkomend probleem is, dat de maatschappij zulke mensen en hun gedrag, problemen en beleving niet alleen niet pruimt, maar ook totaal niet begrijpt en waardeert, laat staan dat men er rekening mee gaat houden! De maatschappij is gewoon niet zo emotioneel en hoog gevoelig, en al zeker op de noordelijke helft van de aardbol niet!

Overigens, verwacht geen wonderen en/of direct resultaat als je wat meer probeert te relativeren. Het is geen psychisch dieet dat je twee maanden heel strikt toepast. Het is de bedoeling dat het wat meer een gewoonte wordt, dat je het inbouwt in je dagelijkse doen en laten.

En let wel: je moet niet relativeren, omdat je niet zou deugen of omdat je gevoeligheid en emotionaliteit niet zouden deugen, maar omdat het je misschien een beetje kan helpen om ook eens even afstand te nemen van je problemen en alles iets minder zwaar te maken en/of als loodzwaar en als ontzettend problematisch te ervaren.

Als je een probleem hebt, dan kun je er zelf een nog groter probleem van maken. Maar je kan ook proberen om het probleem iets lichter te maken. Echter, het is soms ook heel heilzaam en hard nodig om gewoon eens alles wat je denkt en voelt en zoals je het denkt en voelt te openbaren, om ongecensureerd je hart te luchten, of het allemaal nou rationeel is wat je zegt of niet. Die shit moet eruit, net als poep, pis en zweet!

DIT EVEN TERZIJDE

Gisteravond boog de vork in mijn rechterhand spontaan, tijdens het eten, à la Uri Geller. Ik oefende geen druk op het bestek uit, boog het niet krom, ik hield het gewoon vast en at ermee. Ik deed dus geen poging om de vork te buigen en ik dacht daar ook helemaal niet aan. Het gebeurde spontaan en dus compleet onverwachts. Ik heb niets op met Uri Geller (hij maakt er teveel een show van en lijkt me niet altijd even oprecht) en ik ben bijna nooit bezig met zaken als lepeltjes buigen. Ik kan leukere interesses, inspanningen en hobby’s bedenken, zoals rukken, een boswandeling maken, muziek luisteren, gitaar spelen en voetbal kijken.

Ik weet zeker dat hier een esoterisch-natuurkundige verklaring voor is die te maken heeft met energie (materialen bevatten energie en een mens natuurlijk ook). Ik weet niet hoe het kan, maar ik heb ervaren dat het kan. Het lukt me niet als ik een lepel of vork probeer te buigen, als het gebeurt (een keer in het jaar of zo) dan geschiedt het spontaan en dan voel ik op een gegeven moment ook echt hoe het bestek in mijn hand kromt.

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s