Voetballen met een tulband

Eigenlijk is het heerlijk ontspannen, een EK kijken zonder Oranje. Geen last van stress en spanning en ook niet van de Oranjegekte onder mensen die alleen iets om voetbal geven wanneer het Nederlands elftal een groot toernooi afwerkt.

Dit bevalt me zelfs zo goed – een Oranjeloos evenement, dat ik hoop dat Oranje zich niet zal kwalificeren voor het WK in 2018. Laat de Fransen en Zweden ons tijdens de kwalificatieduels maar verpulveren.

Als Ajax-fan heb ik het hele Eredivisie-seizoen meer dan genoeg in spanning en met samengeknepen billen gezeten, met de laatste wedstrijd tegen De Graafschap als ontzettend vies toetje. Ik weet niet of mijn sporthart (letterlijk en figuurlijk!) zou zijn opgewassen tegen vier weken Oranje-spanning.

Zojuist het duel tussen Kroatië en Turkije bekeken. Genoten van de creatieve Balkan-spelers, maar de beste man op het veld was ditmaal de arbiter, de Zweed Jonas Eriksson die telkens op de juiste momenten en zo vaak mogelijk de voordeelregel toepaste en het spel nooit hinderlijk en onnodig onderbrak. Wat een geweldenaar. Als deze man fluit, wil ik kijken. Goed voetbal gegarandeerd! En als de voetballers het laten afweten, dan kan ik altijd nog genieten van Eriksson. Wat mij betreft is hij Mister Referee.

Bij de Kroaten liep verdediger Corluka een schotwond op aan zijn hoofd. Een bloedbad. Hij kreeg door de teamarts van Kroatië een witte tulband aangemeten, waardoor Kroatië nu ook geliefd is bij de Indiase voetbalfans die het EK volgen. Echter, uitgerekend deze Corluka kreeg in deze wedstrijd telkens een elleboog, knie en schoen tegen zijn gehavende harses. Het ongeluk had het vandaag kennelijk op hem gemunt.

In de tweede helft deed Corluka de tulband af. Blijkbaar zat het ding niet lekker. Ondanks zijn hoofdwond bleef hij koppen, waardoor hij naast zijn kruin opnieuw hevig ging bloeden. Er moest een nieuwe tulband om zijn schedel worden getapet. Maar deze tulband hield het niet lang, waarna Corluka de teamarts openlijk en opzichtig verwijten begon te maken: “Man, je kan niet eens een fatsoenlijke tulband maken! Door jou spelen we nu steeds met 10 man, omdat ik telkens naar de kant moet voor een nieuwe tulband. Als we verliezen, dan is het jouw schuld.” De besnorde, en al wat oudere medicus voelde zich duidelijk opgelaten en schuldig, maar tulbanden zijn nou eenmaal niet zijn specialiteit. Ja, wel in de keuken, tulbandcakes. Maar als arts rukt hij zo’n tulband steeds uit z’n verband.

Ook de tweede tulband hield het niet. Corluka duwde de teamarts nu weg. Deze mocht niet meer aan zijn hoofd zitten. Iemand anders van de medische staf moest opdraven om een betere tulband te fabriceren. Je zag die toch al niet grote teamarts steeds kleiner worden. Vergeleken bij hem was Wesley Sneijder een reus.  En zo ligt de humor niet alleen op straat, maar ook op het voetbalveld. Met de tulband-soap heb ik me kostelijk vermaakt!

Echt, dit is nu al het tofste EK dat ik ooit heb gezien, op die van 1988 na natuurlijk. Want een EK of WK met Oranje is alleen leuk, als we die titel pakken…

http://www.rolanddanckaert.bloggertje.nl

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s