Moeilijk als je gevoelig én ziek bent

Ach, het blijft een scheepstouw door het oog van een borduurnaald krijgen als je zo gevoelig én daarbij ook nog eens zo gekweld/ontregeld bent als ik. Zo verschrikkelijk kwetsbaar. Je hebt je eigen sores, en dan komt er nog bij wat je om je heen allemaal hoort en ziet aan ellende.

Ga je naar de sauna voor je broodnodige ontspanning, krijg je daar allemaal angstaanjagende ziekenhuis-verhalen te horen en dan word je zelfs daar weer veel te nadrukkelijk geconfronteerd met de kwetsbaarheid van het leven en dus ook van de mens. En alles heeft een diepe impact op me, terwijl ik al verschrikkelijk verzwakt bén: het is dus alsof een tank door een deur van papier crost.

Al die nare berichten… Leo heeft voor de derde keer kanker, Margareth is overleden aan een beroerte, Mientje moet morgen onder het mes en de vader van Els ligt sinds gisteravond op de hartbewaking. Pfff… Ik word er niet goed van.

De meeste mensen laat het koud, maar mij breekt het zweet uit als ik zie hoe het klimaat verandert en het (nood)weer al steeds vaker voor grote schade en relatief veel slachtoffers zorgt. Steeds vaker ben ik bang voor de toekomst van onze kinderen en eventuele kleinkinderen, of dat nou terecht is of niet, die angst.

Het overal populaire nationalistische populisme maakt me eveneens bezorgd en bang, en de mensen zijn overal tot op het bot verdeeld, ook onderling (kijk maar naar het Verenigd (!?) Koninkrijk).

Misschien hebben we het wel te goed, beter dan we denken, en kunnen we ons daardoor de luxe veroorloven om eindeloos te kibbelen, te ruziën, te klagen en te discussiëren. Misschien zijn wij wel te slecht van karakter, minder goed dan we menen. Misschien vervelen we ons wel gigantisch. En/Of wellicht wordt gewoon niemand blij van de maatschappij die we op poten hebben gezet en op de been houden.

Echt, je weet niet half hoe zwaar ik het heb in dit leven, in dit lichaam en op deze dolgedraaide planeet. Als ik achterom kijk, zie ik puin, als ik onder mijn voeten kijk zie ik schroot en als ik van me af kijk, zie ik ook rommel. En dan heb ik ook nog eens de neiging gekregen om alles wat erg of minder leuk is nog erger en nog minder leuk te maken dan het al is. Een bezoekje aan de tandarts voelt voor mij alsof ik ben opgeroepen om aan het front in Syrië te gaan vechten. Ja lach maar, doch het is écht zo!

Ach ja, wat (even) helpt (maar niets geneest, verdomme!), zijn de pure aardse dingen: een lekker wijf op straat, een heerlijke kop koffie, een gezellig etentje, een leuk tv-programma, gezinsgeluk, een leuk stukkie schrijven en een goede nachtrust.

Eigenlijk ben je, als je het zo moeilijk hebt, verslaafd aan die levens-pijnstillers. Maar ze werken lang niet altijd (even goed) en je hebt niet altijd de gelegenheid om ze (in) te nemen…

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s