De nieuwe voetbalwetten

Vroeger konden topspelers van het niveau Messi en Cristiano Ronaldo competities en toernooien beslissen. Dat bewezen Beckenbauer, Maradona en Zidane in hun periode. Die tijden zijn voorbij. Hoe komt dat?

De Argentijnse voetbalheld Lionel Messi is momenteel onbetwist de beste speler ter wereld. Althans, dat staat voor mij vast. Hij scoort ongelofelijk veel, geeft veel assists en doet dingen die geen enkele speler zo goed kan (zoals op volle snelheid pingelen).

Toch heeft de nummer 10 met het eerste elftal van Argentinië nooit een prijs gewonnen. Dit in tegenstelling tot zijn voorganger Diego Maradona die Napoli kampioen van Italië maakte en Argentinië wereldkampioen. De teams van Napoli en Argentinië waren heus niet beter dan het huidige Argentijnse elftal.

Ligt dat aan Messi? Was Maradona dan toch beter?

Ik denk dat het aan de zeer sterk veranderde tijden ligt. Het momentum ligt achter ons dat individuen een heel grote stempel konden drukken op een competitie en een toernooi. Dat heeft te maken met de tegenstanders. Die zijn veel fitter en slimmer, harder en beter georganiseerd gaan verdedigen. Het draait daardoor nu meer om het teambelang, om welke ploeg het beste team en de meeste goede spelers heeft en niet meer om welke ploeg de grootste vedette bezit.

Ook zwakkere ploegen spelen tegenwoordig volwassen en realistisch en laten zich niet meer afslachten. Hebben ze dan ook nog eens een vrij goede lichting, dan kunnen ze zelfs verrassend ver komen in een competitie of toernooi, zoals thans IJsland en in mindere mate Albanië, Noord-Ierland en Ierland.

Cristiano Ronaldo en Lionel Messi excelleren allebei bij hun Spaanse teams, te weten Real Madrid en Barcelona. Maar zij zijn niet alleen de beste spelers ter wereld, ze spelen ook nog eens in de beste teams ter wereld. Maradona speelde niet in de beste teams ter wereld, maar kon die teams toch kampioen maken. Waarom? Omdat er in zijn tijd nog veel naïever werd gevoetbald en vooral verdedigd door mindere teams.

Ik weet zeker dat Ronaldo en Messi afgelopen seizoen met Paris Saint Germain net zo min de Champions League hadden kunnen winnen als de Zweedse superspits Zlatan. Omdat PSG eenvoudigweg (veel) minder is dan Real Madrid, Barcelona en Bayern München. Welke ploegen winnen de Champions League? Die met het meeste geld en de beste spelers, en in zo’n teams kan de vedette uitblinken en van extra toegevoegde waarde zijn.

Met Portugal heeft superster Ronaldo evenmin iets gewonnen. En dat gaat ook dit EK niet gebeuren. Met heel erg veel geluk kan Portugal – dat aan de makkelijke kant van het speelschema zit – het weliswaar tot de finale van het EK in Frankrijk schoppen, maar het is haast uitgesloten dat dan van bijvoorbeeld Duitsland of Frankrijk wordt gewonnen.

En het is heus niet zo, dat Ronaldo zijn nationale ploeg in 3 van de 4 EK-wedstrijden over de drempel heeft geholpen. Alleen tegen Hongarije deed hij het echt goed en scoorde hij, tweemaal zelfs. Het Portugese team gaat langzaam maar zeker iets beter draaien en dan zie je dat Ronaldo eveneens iets beter gaat functioneren. Maar het is niet zo dat hij een stroef draaiend elftal beter kan laten draaien.

Cruijff en Maradona konden dat wel, maar dat was in een andere tijd waarin ze meer tijd en ruimte kregen om te voetballen en zwakkere tegenstanders zich dikwijls lieten afbluffen.

Een team als IJsland bewijst dat een feitelijk heel bescheiden ploegje met heel veel energie, kracht en een goede, zeer defensieve tactiek ver kan komen en zelfs ploegen met veel grotere namen kan aftroeven. Dat zag je vroeger haast nooit. Vroeger verloor een land als Malta eigenlijk bijna altijd met meer dan 5-0, zeker tegen sterke landen als Nederland en Spanje. Dat is heel vaak niet meer het geval. Zelfs het nietige Luxemburg verliest nog maar zelden met heel grote cijfers (zelfs van grote voetbalnaties). Omdat het voetbal in de breedte veel serieuzer wordt genomen en is geworden, is gegroeid. Daardoor kan het weleens lijken alsof er in de diepte minder kwaliteit is. Maar dat is beslist niet zo. Ik denk juist dat we tegenwoordig op de wereld  veel meer goede spelers hebben dan voorheen.

Het zou schitterend zijn als oude sterren als Pele, Best, Beckenbauer, Platini, Zico, Cruijff, Maradona, Romario, Henry en Zidane nu weer jong (en levend) zouden zijn en in het huidige voetbal hun kunsten konden vertonen. Ik weet zeker dat ze nog steeds heel erg goed zouden zijn en zouden uitblinken, maar dat ze niet meer die potten konden breken die ze vroeger konden breken, en zeker niet als ze niet in de beste teams zouden figureren.

Maar dat neemt niet weg dat zij heden wellicht betere spelers zouden zijn dan ze ooit waren, doordat het voetbal veel professioneler wordt aangepakt qua (verschillende) trainingen, voeding, mentale begeleiding en materialen. Echter, waarschijnlijk zou dat in de huidige tijd niet zo erg opvallen en zou het zelfs wellicht lijken alsof ze minder goed zijn dan ze toen waren. De tegenstanders, zelfs de kleintjes, zijn namelijk van een heel ander kaliber en hebben manieren gevonden om heel sterke teams en goede spelers te bespelen en te ontregelen.

Wie dan de beste speler was van alle grote namen, is irrelevant. Je kunt de sterren van toen en nu met met elkaar vergelijken, maar je mag wel van ze genieten. Het is duidelijk dat Messi en Ronaldo maar ook Suarez echte doelpunten-specialisten zijn. Ze maken – in erg goede teams, rijke clubs – verschrikkelijk veel (belangrijke) goals. Veel meer dan bijvoorbeeld Cruijff en Van Basten in hun tijd. Maar ze spelen dus wel in uitzonderlijke topteams met alleen maar buitengewoon goede spelers. Dat is wat het kapitalisme ook in het voetbal doet: een paar clubs hebben extreem veel geld en kopen alle sterren bij elkaar en de rest moet het doen met de kruimels.

Wat mij betreft, was er maar één topvoetballer die extreem dominant/bepalend en veelzijdig was: Johan Cruijff. De Amsterdammer maakte goals maar dirigeerde daarbij het spel en zijn team op ongekende wijze. Hij was bovendien een heel erg mooie voetballer, met een heel sierlijke manier van bewegen. Nummer Veertien was als speler ook al dé trainer in en buiten het veld, de absolute leider, een man met een visie.

Als Cruijff slecht speelde, dan zorgde hij er met zijn aanwijzingen voor dat het team er toch nog wat van bakte. Daarom is Cruijff voor mij echt uniek, uniek compleet. Maar ik durf niet te beweren dat hij de beste aller tijden was. Want Messi kan nog beter doelpunten maken en vrije trappen nemen dan Cruijff ooit deed.

Het is appels met peren vergelijken, en dat doen we maar beter niet.

Hoe dan ook, het voetbal is veranderd. Ik ben blij dat ik nog de tijd heb meegemaakt waarin spelers nog meer tijd en ruimte kregen en niet iedere tegenstander topfit was, zich ingroef, voortdurend professionele overtredingen maakte en sluw op de counter speelde. Dat leverde vaak mooi spel op waarbij de echt grote sterren echt konden schitteren en zelfs een iets minder excellent team kampioen konden maken.

Dat was gewoon een heel bijzondere tijd, net zoals het nu nog een speciale tijd is op voetbalgebied. Maar wel anders.

Roland Danckaert is behalve publicist en blogger ook freelance (sport)journalist.

 

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s