Politievrouwen houden van koffie

De politiewagen met daarin twee lachende blonde, geüniformeerde potten reed over het voetgangersgebied van de binnenstad en werd voor de Coffeelovers-keten gestationeerd. Net als ikzelf gingen de agentes – die het heel gezellig hadden met elkaar, maar mij telkens heel streng aankeken (misschien vinden ze heteroseksuele mannen op voorhand verdacht) – een cappuccino scoren. Italiaanse smaakvreugde in een kop. We hebben allang niet meer door hoe internationaal en geglobaliseerd ons landje is geworden. DAT is onze nieuwe identiteit.

De twee dames stonden achter me, met hun vibrator op hun heupen. Of was het een knuppel die voor wat anders wordt gebruikt door de kutwijven? Hoe dan ook, als ik politie zie, dan voel ik me altijd opgelaten en dan word ik immer dermate nerveus dat ik vanzelf een verdachte word. En ik ben niet eens zwart en rijd ook geen dikke, zwarte bolide. Kun je nagaan hoe snel een onschuldige allochtoon in een grote, dikke bak verdacht wordt die net als ik zenuwachtig wordt van politie-in-de-buurt.

Politiemensen en douaniers doen altijd zo autoritair en afstandelijk, behalve in Amerika en Canada (in de kleinere plaatsjes dan). Hun lichaamstaal lokt nervositeit uit. Ik vind het onprettige mensen. Ze geven me een onbehaaglijk gevoel. Er is nog nooit een agent die iets goeds voor me heeft gedaan. Ik ben er hooguit een paar keer bijgelapt door zo’n flits-flik, omdat ik ergens 62 reed waar ik 50 moest.

Ik draaide me om en had de neiging om iets lolligs te zeggen. Zoiets als: “Dat beeld uit films en tv-series van politiemensen die verslaafd zijn aan koffie en donuts klopt dus toch. En weten jullie wel dat je op deze voetgangerszone niet mag rijden en er hier een parkeerverbod geldt?”

Ik hield me in. Te vriend kan ik ze niet houden, want ze zijn mijn vrienden niet. Maar ik maak de bouten niet graag tot mijn vijanden, want ze hebben allemaal machtige vriendjes en kunnen terugvallen op het wetboek als de Bijbel van goed fatsoen dat zijzelf dikwijls aan hun laars lappen.

Vrolijk keuvelend verlieten de wannabe-transgendertjes breedgeschouderd en stoer en breed lopend de koffiezaak. Ze hadden in elk geval weer wat te doen, de komende tien minuten: hun koffie opslurpen.

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s