Verwonderen kan ook zonder religie en spiritualiteit

In dagblad Trouw een verhaal over een remonstrantse predikante die toetreedt tot een Belgisch katholiek nonnenklooster. De vrouw wil graag haar leven wijden aan het bidden. In het interview zegt de religieuze dame dat ze niet weet of God bestaat en dat ze heel lang heeft geworsteld met de strijd tussen haar verstand (dat denkt dat God onzin is) en het geloof in God.

Uiteindelijk kiest deze vrouw ervoor om het gezag van haar verstand wat meer te negeren en zich meer te spitsen op het geloof. Ze maakt de vergelijking met het genieten van een zonsondergang als je op het strand staat (waarom worden zonsondergangen altijd alleen maar bejubeld wanneer deze zich op het strand afspelen? Toegegeven, het is mooi om heel ver te kunnen kijken, het zonlicht op het water te zien schijnen en de zon onder water te zien duiken, maar een zonsondergang heeft niet per se een strand nodig om bloedmooi en bloedrood te zijn). Met je verstand weet je dat de zon niet echt in het water zakt, en toch kun je het als zodanig beleven en er dus van genieten. Met andere woorden: je kan het bestaan van God niet bewijzen en Hij hoeft zelfs niet eens echt te bestaan, maar je kan wel genieten van en baat hebben bij een religieus leven. Iets hoeft niet waar te zijn om er toch van te kunnen profiteren.

Welnu, dat zal ik niet bestrijden. Maar als ik het op mezelf betrek – en dat doe ik nu dus – dan vind ik het genieten van een natuurverschijnsel, muziek, films en kunst toch iets anders dan je wijden aan een God in wie je ook nog eens niet rotsvast gelooft.

Voor mij heeft God – het geloof – veel meer te maken met de waarheid, met het DNA van het leven. Ik ben een waarheidszoeker en behalve gevoelsmens een rationeel mens. Dat hoeft elkaar niet te bijten, zoals veel mensen wel beweren.

Er zijn zaken waarbij ik het ratio niet kan en wil uitschakelen. Als het gaat om de waarheid van leven en dood bijvoorbeeld. Ik wil weten hoe het ECHT zit en me niet verliezen in allerlei vage vermoedens, vaak te berde gebracht door onze opvoeding en cultuur en dus door andere mensen dan ikzelf.

Stel, ik fiets over een weg en ik zou willen en me daarom verbeelden dat er op een druk kruispunt een stoplicht staat dat ook nog eens op groen staat, en ik fiets dus door. Dan zou het mis kunnen gaan, omdat ik mijn wens/verlangen boven de werkelijkheid/realiteit heb gesteld. Beter zou ik kunnen weten dat er geen stoplicht staat en ZELF kunnen inschatten of het veilig is om door te fietsen.

God en spirituele zaken als karma en reïncarnatie doen er voor mij niet meer toe sinds ik door veel geschiedenis en wetenschap te onderzoeken, te ervaren en en na te denken tot mijn eigen levensfilosofie ben gekomen, los van alle bestaande (religieuze, filosofische en spirituele) aannames en claims.

Ik geloof dat alles natuur is en zoals de natuur is. En als je zonder roze bril op maar nuchter naar de natuur kijkt, dan zie je dat de natuur heel veel kan, heel intelligent is en heel gevoelig kan zijn, maar tegelijkertijd verschrikkelijk onvolmaakt en wreed is (er gaat altijd weer iets mis!), en bulkt van de positieve en negatieve manifestaties, gedragingen, eigenschappen en mogelijkheden. Waarom dat zo is? Omdat het nou eenmaal zo is. De natuur (het leven) is zoals ze is.

Daarbij geloof ik dat de mens geen uitverkoren, speciaal wezen is (we zijn geëvolueerde dieren met momenteel veel dominantie, invloed en macht, that’s all), dat er geen hoger Plan is en geen hogere, rechtvaardige macht die zich om ons bekommert. Ik geloof wél dat alles (positieve en negatieve) energie en yin yang is en dat wij mensen het gewoon voor en met elkaar moeten doen.

De natuur draait onder meer om overleven, ontwikkeling, strijd, territoriumdrift, hiërarchie, macht, eigenbelangen (die vaak via het groepsleven veilig worden gesteld en bevorderd), concurrentie, competitie, lust, communicatie en sociale netwerken/samenwerkingsverbanden. Dat zie je allemaal terug bij mensen en in de maatschappij.

En er zijn heel veel verschillende soorten mensen en ieder individu en ieders leven zijn uiteindelijk uniek. Sommige mensen zijn manifestaties van Het Licht (dat klinkt spiritueler dan ik het bedoel) en sommige mensen lijken voort te komen uit het duister en duister te blijven. Er zijn gemene, valse honden en gevoelige lieve viervoeters, domme beesten en slimme dieren. Zo is het idem dito bij mensen (overwegend kuddedieren, enkelingen uitgezonderd).

Een dergelijke wetenschappelijke en pragmatische benadering van en kijk op het leven hoeven een rijk gevoelsleven helemaal niet uit te sluiten. Je kan rationeel zijn en tegelijkertijd emotioneel en gevoelig. Ook zonder religie en spiritualiteit kan je het gevoel hebben dat het leven zin heeft en kun je zin geven aan je bestaan en aan andermans leven. Zonder religie en spiritualiteit met al hun vage vermoedens en nooit bewezen claims kun je net zo goed bewonderen, verwonderen, dankbaar zijn, troost vinden, genieten, houvast vinden (bijvoorbeeld aan de waarheid, aan de feiten) en voelen hoe bijzonder het leven op mooie momenten zijn kan.

Er is al voldoende fantasie, amusement en verstrooiing om van in extase en geïnspireerd door te raken en troost uit te putten, daar heb je het geloof en dat zweven helemaal niet bij nodig. Religie en spiritualiteit zijn als drugs. Je voelt je even heerlijk, dat geeft een kick en je wilt die kick steeds weer, net als bij seks, avonturen beleven en verliefdheid. Prima hoor, zolang je er maar de betrekkelijkheid van inziet en niet beweert dat het allemaal echt en niet kunstmatig is.

Natuurlijk is er meer tussen hemel en aarde en is er wellicht een parallelle werkelijkheid die veel mensen niet kunnen of willen ervaren, maar ook daar wordt dan teveel achter gezocht, als je het mij vraagt. Die is er dan gewoon en dat zegt dan niets over een leven na de dood, een eeuwig paradijs en hemelse rechtvaardigheid. Bovendien, ik weet nu niet wie ik in al die zogenaamd vorige levens was, dus wat heb ik dan aan al die vorige levens? Man, schakel dat ego toch eens uit. Je bent sterfelijk, leer er maar mee omgaan!

Ik vind dat het louterend is om te accepteren dat we allen – als zodanig – maar één keer leven of in deze hoedanigheid maar één keer bestaan en dus met dit huidige bewustzijn leven en dat we er in dat ene leven, in die hele korte tijd, dus het beste van moeten zien te maken. Ik vind het volwassen om je niet op te hangen aan een hiernamaals, een paradijs en reïncarnatie. Ik vind het getuigen van realiteitszin als je accepteert dat dat dat (sorry, ik stotter) er geen bekommernis is van boven en dat het hier gewoon een jungle is waarin we moeten zien te overleven (zelfdiscipline en eigen verantwoordelijkheid!), samenwerken (elkaar helpen, beschermen, steunen en inspireren) en genieten. Dit is het, meer niet. Alsof dit niks is!

Ook al ben ik heilig overtuigd van de (gedeeltelijke) waarheid van mijn levensvisie (ik weet natuurlijk lang niet alles) en al merk ik dat deze levensfilosofie voor mij de beste basis is, ik zal niemand mijn kijk op de waarheid/werkelijkheid (willen) opdringen.

Maar wel krijg ik bij mijzelf altijd jeuk als ik religieuze mensen hoor geloven in een paradijselijk en rechtvaardig hiernamaals of als ik spirituele mensen hoor orakelen dat we op aarde zijn om van te leren, dat we voor onze verwekking vanuit de hemel zelf onze ouders en ons lot hebben gekozen (om te kunnen leren) en dat de vorige levens veel invloed hebben op ons huidige leven en ons huidige leven van invloed zal zijn op ons volgende leven.

Prima voor de mensen die daar kracht uit putten, uit zulke overtuigingen, maar ik word er kotsmisselijk van en voel met alles in mijn ganse lijf  en brein dat het complete lariekoek is en ook nog eens – althans voor mij – contraproductief, uiterst onbevredigend en zelfs irritant.

Ik word boos als ik zulke theorieën beluister of lees, want al die shit rijmt totaal niet met de keiharde, nuchtere werkelijkheid. Accepteer nou maar dat het leven behalve zalig, verrassend, boeiend en verrukkelijk tevens onrechtvaardig, oneerlijk, meedogenloos en willekeurig kan zijn en vaak is gebaseerd op toeval, een samenloop van omstandigheden, geluk en pech en een mix van duizenden factoren die invloed hebben op elkaar en samen bepaalde krachten en manifestaties ontwikkelen. Accepteer dat God en duivel, hemel en hel metaforen zijn voor geluk en pech, liefde en haat.

Oorlog, jaloezie, seksuele misstanden, stoornissen, rampen en tragedies… Dat zijn allemaal niet alleen maar menselijke aangelegenheden, je treft het in de hele natuur aan (op een andere wijze natuurlijk, omdat wij mensen/mensendieren onze eigen cultuur hebben, gebaseerd op het feit dat we met onze handen en ons brein zoveel kunnen bedenken en maken).

Het zou toch te gek voor woorden zijn als God alles zou hebben geschapen en dus ook oorlog, ziekte, haat, ongelukken en onrechtvaardigheid en als wij – voordat onze zogenaamde ziel in ons lichaampje in de buik van de moeder zou treden – zouden kunnen kiezen uit a). slachtoffer zijn van de Holocaust, b). drie keer kanker en c). een psychische stoornis of – als je snel wilt leren voor alle drie de opties, en dat allemaal alleen maar om van te leren!

Hoe valt dat te rijmen met het feit dat spirituele mensen net zo goed beweren dat je ervaringen uit een vorig leven en die ons in dit leven zijn aangedaan door anderen niet hebt verwerkt? Dan zouden we in dit leven weer dingen meemaken waar we in een volgend leven last van hebben. Wat een simpel verhaaltje over harde levenslessen en beloning. een sprookje, net als het Bijbel-verhaal!

Wat zijn wij voor martelaren als we denken dat we alleen maar kunnen groeien door te lijden en onze eigen lijdensweg uitstippelen?! Dat lijden is vaak niet alleen maar louterend, maar ook slopend, te treurig voor woorden, verergerend, ziekmakend en oneerlijk!

Het is mij veel te gemakkelijk om plotseling, als het hier om gaat, ons verstand helemaal uit te schakelen en te beweren dat Gods wegen ondoorgrondelijk zijn en dat wij niet kunnen weten wat de grote Architect van plan is met ons.

Oh, ik sluit niet uit dat er wezens zijn die de meesten van ons niet zien en die ons ongemerkt helpen en proberen te beschermen, een soort van engelen, en ik sluit ook niet uit dat er wezens zijn die de meesten van ons niet kunnen zien die net zo slecht zijn als Hitler en andere duivels van vlees en bloed. Maar dat hoort dan ook gewoon bij de natuur, bij het leven zoals het in al haar genialiteit en gestoordheid is.

Hoe dan ook, ik kan van een zonsondergang heel erg genieten en toch beseffen dat die zon niet echt in het water duikt, door te weten dat het komt door de draaiing van de aarde. Je hoeft niet dronken te worden om een leuke avond te hebben. Nuchter is zelfs beter. Heb je de volgende dag ook geen kater…

Als er al zoiets bestaat als reïncarnatie, dan is dat volgens mij gewoon een natuurverschijnsel of natuurwet (dat energie gerecycled kan worden of zo), maar dan zonder diepere zin en reden, bedoelingen, plan en bekommernis van hogerhand om het individu. De natuur/het leven is niet menselijk, maar de mens is wel natuurlijk. Wij mensen denken te mens-centrisch.

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s