Condoleren op Facebook en de zin van tragedies

Omdat Facebook openbaar is, is het voor iedereen heel persoonlijk wat hij/zij met de buitenwereld wil delen. Jantje heeft er geen moeite mee om zijn hele ziel en zaligheid op Facebook uit te wisselen, Pietje post alleen maar grappige filmpjes, Klaasje gebruikt zijn account om de wereld te verbeteren en Kees zet er slechts (vakantie)foto’s op.

Vrijwel alle Facebook-gebruikers beleven Facebook als een openbare ruimte waarin men een zo goed mogelijke indruk wil maken op anderen en alleen dat wil laten zien wat men aan een breder publiek wil tonen (men is zich dus heel erg bewust van het feit dat men bekeken en beoordeeld wordt en van hoe men wil overkomen).

Facebook lijkt een pure, intieme vriendenaangelegenheid, maar als zodanig beleven de meeste gebruikers het sociale netwerk beslist niet. En dat is het natuurlijk ook niet, zeker niet als je haast iedereen uitnodigt en toelaat als Facebook-vriend.

De meeste Facebookers zijn zich er heel erg van bewust dat het een open netwerk betreft en dat wat op internet over je staat staat net zo belangrijk is als de indruk die je maakt tijdens bijvoorbeeld een belangrijk sollicitatiegesprek. Bovendien, lang niet alle persoonlijke zaken wil men op Facebook ‘behandelen’. De meeste ECHT persoonlijke zaken wil men juist vermijden op dit medium.

Tegenwoordig verloopt het sociale verkeer nochtans heel veel en vaak via Facebook. Gelukswensen maar zelfs condoleances worden uitgewisseld. Niet iedereen zit daar op te wachten…

Het stel dat pas hun zoontje is verloren doordat het 11-jarige joch onder de auto van zijn vader kwam – een stom ongeluk waar de moeder en het jongere broertje getuige van waren – wordt al een dag later op Facebook overstelpt met goedbedoelde uitingen van verdriet en medeleven van kennissen en (Facebook-)vrienden. Heel veel lieve woorden. Iedereen leeft oprecht mee. Een zoete inval van empathie. Echter, ongevraagd.

De moeder – die zelf (natuurlijk nog) niets op haar eigen Facebook-pagina heeft gezet over de tragedie – heeft deze reacties snel weer van haar Facebook-pagina verwijderd. Waarschijnlijk wil zij op dit moment – het verdriet en de schok zijn nog zo vers – die steunbetuigingen helemaal niet, en al zeker niet via Facebook.

Met name als het nog maar zo prematuur is – zo’n drama – dan kunnen al die goedbedoelde reacties van mensen wel eens heel erg irritant zijn en zelfs ongepast lijken.

Vanaf een afstand is het bovendien heel moeilijk inschatten hoe de nabestaanden eraan toe zijn, hoe zij met het drama omgaan, waar zij behoefte aan hebben en welke woorden van verdriet, wanhoop, troost en houvast zij zelf uiten en nodig hebben. Misschien wil in dit geval de moeder alleen maar horen dat ze alle mooie momenten met haar zoon wil koesteren, dat het een stom ongeluk was en dat het leven doorgaat. Wellicht is dat – in haar immense verdriet – haar ‘overlevingstactiek/-modus’. En mogelijk vindt ze dat al die mensen met al hun medeleven niet weten wat zij doormaakt, omdat het niet hun kind betreft.

Persoonlijk contact zoeken, is daarom misschien veel beter. Het is voor heel veel mensen in meerdere opzichten evenwel veel makkelijker om iets te schrijven op iemands Facebook-pagina dan om die persoon te bellen of een persoonlijk bericht te sturen. Een kaartje sturen, is bovendien toch iets meer persoonlijk en privé dan zo’n Facebook-bericht.

Met mijn eigen sores merk ik trouwens dat allerlei mensen – van kennissen tot medewerkers van instanties en artsen – denken te weten wat je precies doormaakt, wat er precies met je aan de hand is en wat je fout doet en beter zou kunnen doen of zou moeten denken, voelen en doen.

DE (ON)ZIN VAN ONGELUKKEN, ZIEKTEN, RAMPEN EN ANDERE TRAGEDIES

Mensen vragen zich altijd af waarom ik me zo vaak en al zo lang bezig hou met de (on)zin van spiritualiteit en religie, waarom ik het bestaan van God, het hiernamaals, de duivel, hemel en hel en het leven van Jezus als zogenaamde Zoon van God telkens weer ter discussie stel en waarom ik de theorieën blijf aanvallen van mensen uit het spirituele wereldje/cultuurtje, theorieën zoals over karma, reïncarnatie, dat mensen voor hun geboorte zelf hun ouders en lot kiezen en dat het leven speciaal zou zijn ontworpen om van te leren en te groeien om ooit als volmaakt wezen in de eeuwigheid te kunnen gloriëren.

Waarom ik daar steeds op terug blijf komen en zeker als mij weer van allerlei tragedie ter ore is gekomen?

Welnu, in een wereld die wordt geregeerd door tragedies en religie en spiritualiteit lijkt me het zeer relevant om het daar over te hebben, om al te makkelijk geponeerde overtuigingen te onderzoeken en waar nodig te betwisten en om de ECHTE waarheid te vinden. In die waarheid ligt volgens mij de sleutel. Dat alle onzin wegvalt.

Weet je wat het is? Er is niet meer dan dat er is en toch willen mensen dat er meer is en dat niets inkleuren met iets, of dat nou God is of reïncarnatie. Allerlei overtuigingen komen voorbij die heel mooi lijken, die de puzzel compleet lijken te maken en alles lijken te verklaren en te vergoelijken/mooier maken dan dat het is, maar die niet op logica en kennis gebaseerd zijn.

Tragedies zoals in het eerste gedeelte van deze tekst beschreven, bevestigen voor mij maar weer eens, dat er – ondanks het feit dat er meer natuurverschijnselen en mogelijk entiteiten zijn dan de meeste mensen kunnen bevroeden – geen bekommernisvolle, rechtvaardige hogere macht is en anders zou die macht heel cru zijn, zouden zijn lessen erg luguber zijn en zou de schepping erg onzinnig zijn – als dit echt allemaal zou zijn bedacht en een reden zou hebben!

Een drama zoals deze is voor mij geen reden om te denken dat het leven is geschapen… om van te leren, dat we reïncarneren, dat Jezus voor onze zonden is gestorven en dat wat je in een vorig leven zou hebben mispeuterd gevolgen heeft voor dit leven en dat wat je in dit leven niet hebt verwerkt in een volgend bestaan verwerkt dient te gaan worden, met alle problemen van dien.

Het is allemaal zo niet-bewezen en zo vaag… En de een gelooft in dit en de ander in dat. Het kan niet allemaal waar zijn! Het is allemaal schijn en dus nep-houvast! Hou je vast aan je innerlijke kracht, aan elkaar, aan alle mooie en leuke dingen, aan je instinct, aan je intuïtie en aan het effect van ontspanning, rust en genieten, maar niet aan al die bullshit!

Weet je, in plaats van met religie en spiritualiteit moet je je bezighouden met DIT LEVEN en met wat er is en met wat er belangrijk is in dit ondermaanse tranendal.

Zulke tragedies zoals hierboven uiteengezet, weerspiegelen gewoon het simpele feit dat er altijd weer dingen mis gaan, niet om van te leren of om gestraft te worden, maar omdat het nou eenmaal in de aard van de natuur, het leven, zit dat er altijd weer dingen goed maar ook fout gaan (en soms goed kunnen komen of zelfs beter kunnen worden).

Zulke drama’s behoren gewoonweg tot de bizar gruwelijke mogelijkheden van het leven/de natuur, zoals ook een vulkaanuitbarsting honderden levens van mensen, dieren, planten en bomen kan verwoesten. Die vulkaan barst niet uit vanwege de duivel of om ons een vruchtbaar lesje te leren, die vulkaan barst uit omdat het nou eenmaal een vulkaan is die uitbarst. Dat is niet het werk van de duivel of van kwade geesten, net zo min als het ’t werk is van God en engelen wanneer iets heel erg goed komt of gaat. Ook dat is een mogelijkheid van de natuur die van nature bestaat uit constructieve en destructieve manifestaties. Waarom? Daarom. Omdat het zo is, omdat de natuur nou eenmaal zo werkt.

Wat overblijft, zijn onze eigen verantwoordelijkheid, realiteitszin en dat we het met en voor elkaar moeten doen in dit ene leven met onze tijdelijke persoonlijkheid en beleving en met ons beperkt houdbare ego en bewustzijn.

Je kan leren en groeien in het leven (maar ook helemaal kapot gaan), maar het leven is geen aardse leerschool. Hoe mens-centrisch gedacht ook!

We zijn eindig en het leven heeft geen diepere betekenis (maar je kan er wel betekenis aan geven!). Leer er maar mee leven. Er is geen hoger plan en er is geen continuïteit waar ons bewustzijn echt iets aan heeft. Er is wel natuur. Alsof dat niks is…

Maar dit is MIJN stellige overtuiging in een wereld waarin zo ontzettend veel mensen met de grootst mogelijke overtuigingskracht dingen beweren die ze van anderen na-papegaaien en die ze onmogelijk kunnen staven met bewijzen en feiten. Allemaal gebaseerd op autosuggestie, vage vermoedens, veel te ver doorgetrokken en verzonnen conclusies en stellingen die weer gebaseerd zijn op hoop, wensen en angst (die allemaal betrekking hebben op het niet kunnen accepteren van de eindigheid van alles en iedereen en de zinloosheid/de willekeur van het bestaan).

En wij mensen zijn niets meer dan de uitgestorven dodo’s en dino’s, al menen we van wel en al denken we dat er speciaal voor ons een uitgekiend plan is ontworpen door een beste, grootste oppermacht die het goed met ons voor heeft.

De bullshit die mensen op dit vlak maar eigenlijk over alles verkondigen, vind ik stuitend. Daarom is het zo belangrijk om zelf te blijven nadenken, in een wereld vol met mensen die menen dat ze patent hebben op de waarheid en de juiste inzichten, terwijl ze vaak gewoon onzin, sprookjes, verkopen en niet de juiste inzichten hebben en net zo min de juiste conclusies trekken.

Noem mij arrogant en koppig, maar ik kan tenminste zeggen dat ik zelfstandig heb onderzocht, geanalyseerd en nagedacht, helemaal los van alle filosofische, spirituele en religieuze aannames en indoctrinaties en tot een levensfilosofie ben gekomen die eigenlijk heel logisch, opbouwend, effectief én realistisch is.

http://www.rolanddanckaert.nl

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s