Hugo Borst

Mensen die ik mag, gun ik alle succes van de wereld. Mensen die me tegenstaan niet. Ik haat het als zulke mensen succes hebben en gelukkig zijn… Een van mijn slechte eigenschappen misschien, maar wel menselijk…

Hugo Borst – de Rotterdamse baardprater – is zo iemand die ik niet kan uitstaan en met wie ik – doordat ook ik van voetbal hou en graag tv kijk en kranten lees – te vaak (al is dat soms) geconfronteerd blijf worden. Hij is net als ik (voetbal)journalist en schrijver en qua aandacht, geld, professionele carrière en verkoop veel succesvoller dan ik, maar met jaloezie heeft het echt niets te maken. Wel alles met de gunfactor. En die is er niet, althans niet bij mij als het om Borst gaat.

Natuurlijk is de man de duivel niet en heeft ook hij beslist talenten, maar ik ben iemand van sterke voorkeuren en weerzin. Borst presenteert zichzelf als de enige echte Hugo de Grote. Ik haat zijn arrogante, pedante, betweterige houding en toontje (plus dat vreselijke accent, het Rotterdams vind ik op het Zuid-Limburgs na het meest irritante accent van Nederland) en eigenlijk hoor ik hem over voetbal nooit iets zeggen waarvan ik onder de indruk ben. Maar Hugo lijkt wél altijd heel erg onder de indruk te zijn van zichzelf en van wat hij oraal uit kakt. Een natuurlijke hekel heb ik aan die vent.

Ooit heb ik een tijdje op de redactie gezeten waar hij werkte en toen al vond ik hem geen warme, lieve, empathische en geduldige man, eerder een hautaine stoker, een junglelaar, iemand die de subtiele machtsspelletjes in de vingers heeft. Een beetje een psychologische macho. Overigens was ik in die tijd een niet erg ad-remme, te stille, gesloten en verlegen youngster. In elk geval kwam ik op die mannen-redactie niet uit de verf. Borst des te beter. Zo’n haantje is hij wel.

Niet dat hij me een kunstje heeft geflikt, hoor, of dat we ooit mot hebben gehad, maar er was toen al iets aan hem dat me niet beviel. En dat heb ik nog steeds, in groeiende mate zelfs.

Een poosje is hij niet meer op tv verschenen, omdat hij dat kennelijk even raadzaam vond (was en ben ik met hem eens!), en die tijd beviel mij uitstekend. Zo’n Johan Derksen en Wilfred Genee en Geer en Goor vind ik ook afschuwelijke individuen, maar om die mannen kan ik af en toe tenminste nog lachen waardoor de haat met een beetje liefde wordt verdund. Dat heb ik bij Borst totaal niet.

Eigenlijk vind ik het te veel eer voor hem dat ik me zo aan hem erger en nu een blog aan hem heb gewijd, maar ik had even niets beters te doen dan dit. Beter dan dit kan ik ook niet. Anders had ik wel het succes dat Borst naar het hoofd is gestegen…

http://www.rolanddanckaert.bloggertje.nl

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s