Jan Dijkgraaf

Metro-columnist Jan Dijkgraaf heeft zich net als zijn collega Ebru Umar gespecialiseerd in het woordelijk bevechten/bestrijden van de radicale islam en andere criminele en ondeugdelijke allochtonen. Hij wil Nederland redden van de door hem en zijn geloofsgenoten voorspelde en gevreesde islamitische suprematie en bevrijden van het allochtone tuig.

Gisteren las ik een column van hem over de allochtonen die op oudejaarsavond vrouwen hebben aangerand in Duitsland. Inderdaad een schande. Maar Jantje verzuimde om gelijk even zijn beklag te doen over al die Nederlandse, dus autochtone, sekstoeristen in landen als Indonesië, de Filipijnen, Brazilië, Nepal en Thailand. Maar ach, zolang de misdaden in het buitenland worden gepleegd en niet in het Nederland van doodsbenauwde en doodsbange Jantje, dan zal het hem allemaal wat meer worst wezen. En laten we wel zijn, een Nederlandse crimineel is toch wat minder crimineel dan een buitenlandse crimineel, vooral dan een buitenlandse crimineel binnen Jantje’s landsgrenzen.

Onlangs zag ik Jantje voor het eerst in levenden lijve, op tv weliswaar. Opeens bewoog de foto boven of naast zijn column in de Metro. De foto kon praten! Jantje trad op in het discussieprogramma ‘Hollandse Zaken’ van de oubollige Omroep MAX. Het gif waarmee hij steevast zijn columns vervaardigt, was opeens helemaal weg. Jantje is in het echt eigenlijk een heel verlegen mannetje met een beetje een raar mondje (plus tongetje) en daardoor een nogal raar praatgeluid. Een beetje een kneusje eigenlijk, met een knullige bril en rode wangetjes. Een klein ventje met een groot minderwaardigheidscomplex. Geen wonder, al die woede!

Maar achter zijn tikmachine verricht Jantje grootse daden! Dan wordt hij een held! De redder des vaderlands! De onheilsprofeet die weet waar de medicijnen liggen! Achter zijn pc krijgt Jantje praatjes. En dan spuit hij zijn gal. In het echte leven durft hij niet boos te worden en niet voor zichzelf op te komen. Die ellende moet eruit, en dat kan – lekker veilig, lekker ver van het vuur en onaantastbaar – als hij tikt.

Je hebt van die voetballers die buiten het veld heel erg aardig en zelfs lief zijn, maar binnen de lijnen 90 minuten lang een zuigende en geagiteerde treiteraar zijn. Zo is het ook met Jantje: zonder toetsenbord slaat hij een heel milde toon aan, maar met de letters onder zijn vingertoppen verandert Jantje in een booswicht.

Ik heb wat dat betreft wel wat van hem weg, alleen heb ik een bredere kijk op de maatschappij en kan ik ook zonder boosheid een aardig stukje fabriceren.

http://www.rolanddanckaert.nl

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s