Droom in duigen

Zingen en optreden waren Katja’s passie. Toen ze zeventien jaar was, kon ze meedoen aan een talentenjacht van en op de nationale staatszender van Roemenië. Een volkslied had ze uitgekozen om de jury mee te overtuigen van haar muzikale kwaliteiten. Haar moeder had speciaal voor de gelegenheid een mooie jurk gemaakt en daarbij passende schoenen gekocht. Voor het eerst werd er geld uitgegeven aan een dure kapper. Dit moest en zou haar doorbraak worden.

Katja’s vader bood aan om haar naar de tv-studio in Boekarest – de hoofdstad – te brengen en haar die dag te begeleiden. Hij was een uitmuntende arts maar geen goede vader en echtgenoot: een dwingeland was hij met losse handjes. Hij genas zijn patiënten, maar maakte zijn vrouw en dochters ziek, emotioneel en geestelijk vooral.

In de tv-studio kreeg Katja’s vader steeds meer bedenkingen bij het optreden. Die bedenkingen had hij vooraf al (maar die had hij voor zichzelf gehouden), daarom wilde hij er zelf bij zijn.

Katja voelde zich er juist als een vis in het water. Ze was op een gezonde manier gespannen voor haar optreden. Maar toen haar naam eindelijk werd omgeroepen, omdat ze het podium mocht betreden, trok haar vader haar aan haar arm mee naar buiten. Hij zette haar in zijn Mercedes en reed weg. Hij wilde niet dat zijn dochter ‘een hoer’ zou worden. Geen mens, wereld en beroep was goed genoeg voor haar. Hij beschermde zijn dochter zogenaamd voor alle kwaad in de wereld maar als hij te gestrest werd, dan ranselde hij haar af met zijn riem. Nooit spijt betuigd.

Voor Katja was het incident in de tv-studio een traumatische ervaring. Haar droom viel in duigen. Zingen, deed ze niet meer. Bijna twintig jaar na dit debacle heeft ze geen noot meer gezongen. Op haar 35ste sloot ze zich aan bij een koor, maar dat was voor haar gevoel surrogaat. Ze had graag een solocarrière gehad.

Een jaar na het optreden dat nooit doorging, verliet Katja het ouderlijk huis. Ze was de tirannie van haar vader zat. Eerst studeerde ze medicijnen, later rechten. Laatstgenoemde studie maakte ze af, maar rechters en advocaten moesten in het communistische Roemenië van Ceausescu gehoorzamen aan de partij die alles bepaalde, dus ook de vonnissen, en wie straf kreeg en wie niet.

Katja vluchtte naar Nederland en trouwde met een Nederlandse man. Maar haar echtgenoot stimuleerde haar niet om de taal te leren en haar rechtendiploma middels een Nederlandse studie rechtsgeldig te maken in Nederland. Hijzelf was elektricien en hij wilde niet dat zijn vrouw een beter betaald betaald beroep zou krijgen dan hij. Katja ging wel aan de slag als secretaresse op een advocatenkantoor, terwijl ze in Roemenië rechter had kunnen zijn.

En zo heeft Katja haar dromen nooit kunnen waarmaken. Toch zegt ze: “Als ik de balans opmaak van mijn leven, dan zeg ik dat het geslaagd is, want ik heb veel geleden en veel meegemaakt, maar ben sterker uit de strijd gekomen.”

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s