Ik stem geen SP meer

Jarenlang heb ik op de SP gestemd, met een PvdA-uitstapje in de tijd dat Job Cohen daar de scepter zwaaide. Als het om de zorg gaat, dan vind ik de SP nog steeds de beste partij van Nederland, maar ik heb weinig vertrouwen in partijleider Roemer en ik ben teleurgesteld in sommige standpunten van de linkse partij.

Er is geen enkele politieke partij die mij honderd procent kan bekoren. De meeste partijen hebben een specialisme of één hoofdthema en een specifieke doelgroep: bij de PVV, de Partij voor de Dieren en de Piratenpartij heb ik dat het sterkste, en in mindere mate bij 50+.

Er is vrijwel geen enkele partij die er voor iedereen is en die alle belangrijke onderwerpen lijkt aan te kunnen. Wel zijn er partijen waarop ik nooit zou stemmen: de PVV en de SGP (die partijen staan me bijna honderd procent tegen), alsmede de VVD en het CDA.

Ik vind de SP nog steeds de meest sociale partij, maar ik vind Roemer een zwakke leider. Hij straalt niet uit en zegt nooit dat hij de premier van Nederland moet en wil worden. “Als het moet, dan doe ik het,” luidt zijn antwoord altijd op de vraag of hij leiding wil gaan geven aan een kabinet. Ik vind Roemer te klunzig. Met hem kun je niet voor de dag komen, vind ik. Hij doet heel erg zijn best en is volgens mij integer, maar ik geloof niet dat hij bij veel tegenwind en bij enorme stress-situaties het hoofd koel kan houden.

Daarbij ben ik geschrokken van het anti-EU-geluid dat de SP laat horen en van hun ‘NEE’ tegen het verdrag met Oekraïne. Ik ben allergisch voor alle vormen van nationalisme, protectionisme en ‘klein en angstig (doem)denken’.

Ik neig nu naar het GroenLinks van Jesse Klaver en naar het D66 van Alexander Pechtold, de enige politicus die Wilders aankan en goed weerwoord geeft. D66 wil weer wat meer de sociale kant op en desnoods gaan samenwerken met linksere partijen. Ik zie wel wat in een kabinet met Pechtold als minister-president en een SP-er op sociale zaken en volksgezondheid. Echter, zo’n minderheidskabinet met bijvoorbeeld D66, de SP, GroenLinks, de CU en de Partij voor de Dieren zal er waarschijnlijk nooit komen.

Het probleem dan is dat een stem op D66 waarschijnlijk betekent dat je kiest voor een partij die met het CDA en de VVD zal gaan samenwerken, met twee partijen die ik absoluut niet zie zitten. De huidige PvdA heeft op mij evenmin de minste geringste aantrekkingskracht. Hoe principieel is D66? Hoe zeer zal deze partij vasthouden aan de intentie om socialer te willen zijn en met links samen te werken? Ik vrees dat dit tegenvalt.

Het nadeel van GroenLinks vind ik dat deze partij een hekel lijkt te hebben aan de SP en deze partij niet serieus neemt. Nu heb ik dus ook mijn bedenkingen gekregen bij de SP, maar ik vind die partij toch nog altijd beter dan bijvoorbeeld de PvdA, het CDA en de VVD. Maar net als Pechtold zie ik in Klaver wél meer een sterke persoonlijkheid dan in Roemer die wat mij betreft veel ambitieuzer mag overkomen (als het gaat om het willen krijgen van regeringsverantwoordelijkheid en van de belangrijkste posten in het kabinet, dus ook het premierschap) en wat minder alleen maar over de zorg mag lullen.

Het wordt in maart 2017 dus nog een hele toer voor mij om te bepalen op welke partij ik ga stemmen. Als ik het echt niet meer weet en er wederom eigenlijk helemaal geen vertrouwen in heb dat er een coalitie komt die mij aanspreekt, dan ga ik op Marianne Thieme stemmen. Omdat ze de mooiste partijleider is (en utopische maar sympathieke idealen heeft).

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s