Zonnebloemvelden

Op vakantie in het midden van Spanje zag ik wat Vincent van Gogh had gezien in het zuiden van zijn grote geografische minnares Frankrijk: uitgestrekte zonnebloemvelden, de aardse dochters van de zonnegod, de aardse incarnaties van de koperen ploert – zonnetjes op steeltjes, niet heet qua temperatuur maar wél zijnde geestelijke en spirituele warmtebronnen.

Zo verrukt als ik was bij het zien van de verbazingwekkend mooie Plaza Mayor en kathedraal van Salamanca en de verbluffend imposante kathedraal-moskee van Córdoba, zo  geëxalteerd was ik bij het zien van de gele golvende heuvels.

Tijdens het volkomen spontaan en emotioneel ejaculerend bewonderen van de zonnebloemvelden begreep ik waarom Vincent na het zien en schilderen van de toch wat Calvinistische aardappelakkers en wat saaie en ingetogen groene weiden van en in Nederland in de wolken was bij het aanschouwen van de uitgelaten, zonnige uitroeptekens in het Franse landschap.

Net als een vakantieganger die niet op zoek is naar feest en het beste vaste plekje op het strand maar naar enerverende indrukken verlangt en speurt een kunstenaar naar schoonheid en wat is nou mooier dan zo’n optimistische en verblijdende verrassing in het landschap?

Terwijl ik met open mond, tranen van geluk en ontroering naar de Spaanse zonnebloemvelden keek, zag ik de natuurprestaties door de ogen van Vincent en passeerde zijn geschilderde interpretaties mijn revue. Zielsverwant van de kwastdichter voelde ik me. Ik had het gevoel zijn  dagboek te zijn, een vel in zijn persoonlijke journaal dat door hem wordt beschreven. Niet werd maar wordt, let alstublieft op de nuance.

De zonnebloemvelden waren een van de vele traktaties van een heerlijke gezinsvakantie. Er waren tijdens onze reis veel hoogtepunten, zoals Nationaal Park Monfragüe waar de natuur plotseling een Noord-Amerikaans uiterlijk kreeg, een indianenlandschap met rondcirkelende roofvogels en puntige rotsbergen met in de diepte een groenblauwe rivier.

Extra opgetogen was ik in het plaatsje Candelario, tussen Salamanca en Mérida. Een van de weinige oude, slaperige en authentieke plaatsjes in het Spaanse middenrif, zich omhoog kronkelend tegen een berg, met helder stromend water door de open, stenen gleuven. Zo’n plaatsje waar iedereen – glad en gerimpeld van huid – elkaar kent en begroet, een dorpje zoals in een jeugdfilm uit de jaren zeventig. Ongeveer 140 kilometer verderop bevindt zich de fotogenieke tweeling Cáceres en Trujillo, plaatsen met een intieme sfeer en een historisch karakter.

Architecturale, door mensen vervaardigde schoonheid in combinatie met de gunsten van Moeder Natuur en natuurlijk de gemoedelijke, zuidelijke joie de vivre-sfeer doen een mens goed.

In vergelijking met de imposante kathedralen en alleraardigste oude huizengalerijen zijn de zonnebloemen eigenlijk maar heel eenvoudig, bijna simpel. Maar daardoor niet minder mooi en waardevol. De zonnebloemen zijn niet alleen inspiratie voor getalenteerde en minder begiftigde kunstenaars en geestelijke vitamines voor bewonderaars zoals ik, maar dienen als voedingsbron voor mens en dier. Alles en iedereen heeft een functie.

 

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s