Ratjetoe

Gisteren kwam de rioolman langs. Niet zomaar uit het niets/onaangekondigd, we hadden hem vanwege verstopte leidingen verwittigd aan te komen (waarop hij tien repen Mars naar binnen werkte en op onze weegschaal ging staan). Ik zei tegen de rioolman – die we bij binnenkomst eerst hebben bespoten met wc-verfrisser – dat we wel wat met elkaar gemeen hebben, omdat ik werkzaam ben geweest in de riooljournalistiek, eerst bij Story en later bij Party. Ik heb een auto en halve hypotheek bij elkaar geroddeld over onze nationale sterren. Van het gebroken been alsmede de huwelijksproblemen en nieuwe liefde van Arie Ribbens heb ik twee luxe vakanties naar de Dominicaanse Republiek kunnen bekostigen. Lekker!

Dat professioneel roddelen vond ik erg leuk om te doen, totdat ik de meeste (jonge) (soap)sterren niet meer bleek te kennen en al ‘mijn’ sterren waren overleden of uitgerangeerd waren. De vervlakking van de tv-wereld en het sterrendom maakte me ongemotiveerd en lui. Ik kon het niet opbrengen om naar soaps te kijken, alle talentenjachten bij te houden en al die SBS 6-mongolen te volgen en werd zodoende steeds meer een soort van Alzheimer-patiënt in het land van de zogenaamd bekende mensen.

Ik (her)kende vrijwel niemand van tv meer. Vroeger had je slechts een paar echte tv-persoonlijkheden die ook werkelijk wat konden, zoals Willem Ruis, Jos Brink, Mies Bouwman, Robert Long, Fred Oster, Paul de Leeuw, Toon Hermans, Mart Smeets, Ted de Braak en Sonja Barend. Dat waren échte sterren die wat in huis hadden en die leuke programma’s maakten. Dat waren trouwens de mensen die – en dat pleit voor ze – liever niet met de roddeljournalisten te maken hadden (op Jos Brink na, die schreef zelfs columns voor de rioolbladen) en over wie je naar hartenlust kon fantaseren, met behulp van zuigkracht en je duimen.

Op het moment dat van me werd verlangd dat ik al die Z-sterretjes die ik niet kende moest spreken, nam mijn motivatie af en daarmee mijn inkomen, totdat ik zelfs de bakker niet meer kon betalen voor een halfje wit. Maar ach, van die twee jaar WW heb ik de Thaise massagesalon draaiende gehouden en mijn vrouw dure verjaardagscadeaus cadeau gedaan en daarmee de basis gelegd voor haar eeuwige trouw, dus mij hoor je niet klagen.

Net als u en jij doe ik alles voor geld. Ik zou zelfs een bank overvallen om aan geld te komen. Gisteren nog heb ik het bankje in het stadspark gewapend (met een stemvork) overvallen, maar er was geen geld van los te krijgen. Ik ga door muren heen om aan geld te komen, vooral bij pinautomaten.

Ik zou willen dat we in een geldloze maatschappij leefden, maar de werkelijkheid is dat je met geld bijna alles kan en zonder geld bijna niets. Mijn ome Willem wist zelfs zijn laatste sigaretten te verkopen aan Spaanse stoplichtverkopers die aan zijn autoraampje zonder succes hun sigaretten aan hem probeerden te slijten.

De rioolman zei dat ons riool verstopt was door de rioolratten, waarna hij de rattenvanger van Herkelen opriep om de boosdoeners uit ons riool te verjagen, zodat mijn stront niet meer door de  gootsteen in onze keuken naar boven komt. Ik heb de laatste maanden meer toiletpapier gebruikt in de keuken dan in het schijthok.

Meer dan ooit heb ik last van het Prikkelbaar Darm Syndroom. Mijn darmen zijn nu zelfs prikkelbaarder dan mijn geest of karakter, en dat wil wat zeggen, want voor een verdraagzame man kan ik bitter weinig verdragen: zelfs de kerkklok die om het half uur slaat, kan ik niet meer verdragen en daarom ben ik dan ook een petitie gestart om de kerk te laten slopen. Die paar ouwe knarren/gelovige dwazen die nog een dienst willen bijwonen, gaan maar het klooster van Rolduc in. Ze zijn toch al voor driekwart de pijp uit. Waarom slaat die kerkklok eigenlijk nog? Iedereen heeft een horloge, een radiowekker, een telefoon met daarop de tijd, een computer met daarop de tijd, een tv met de tijd op Teletekst… En dat maakt alles bij elkaar veel minder herrie dan die kut-kerkklok! Op de brandstapel ermee!

Die prikkelbare darmen dus… Vroeger spraken ze van een spastische darm en werden de dikke en dunne darm dikwijls opgenomen in een verzorgingstehuis voor oncontroleerbare organen, tegenwoordig heet alles een Syndroom te zijn, al hoor je mensen nooit over het Syndroom van Egoïsme, Commercie, Economie en Hebzucht.

Nooit eerder heb ik steken in mijn rug en druk in mijn ribbenkast gevoeld, maar het PDS heeft me deze nieuwe ervaring gratis en voor niets bezorgd (de enige tegenprestatie die ik moet leveren, is lijden), zodat ik op verjaardagsfeestjes uitgebreid kan verhalen over een opgeblazen/opgepompte weeën-buik, Auschwitz-achtige gasvorming (Joden ruiken op grote afstand dat ze mij moeten mijden), kont-vuurwerk en bijna dood-ervaringen veroorzaakt door hypochondrische paniek.

Het leven is echt verschrikkelijk leuk. Het is een voorrecht dat je als mens en vooral als zachtaardig en te lief, gevoelig persoon voortdurend getest wordt op je veerkracht, uithoudingsvermogen, manipulatie-vaardigheden en commerciële talenten en het is een heel erg spannende uitdaging om ziekten, rouw, stoornissen en allerhande andere problemen het hoofd te bieden. Er zijn meer problemen dan oplossingen, is het niet geweldig? Soms heb ik het gevoel dat ik al bijna vijftig jaar word onderworpen aan een geestelijke en emotionele Coopertest en aan een lichamelijke proefkonijn-exercitie.

Het leven is ook zo lekker oneerlijk. Dat hebben onze zalige hockeyvrouwen gisteravond in de Olympische finale tegen de evenzeer lekkere Britse stick-chicks ondervonden: onze driekleur speelde het mooiste hockey van de wereld met louter aanvallende intenties en toch werd er verloren van die Engelsen dropvreters die niet weten of een stick is gemaakt van glas of van spaanplaat en die het moesten hebben van counters en een onverslaanbare keepster. Maar ik verlies liever eervol zoals onze hockeysters dan dat ik lelijk win zoals die Engelse pie-potten. Onze zilveren medaille heeft een gouden gloed, terwijl de gouden plak van de Britten net zoveel waard is als een plak citroencake van Starbucks.

Ondertussen ben ik er wel achter gekomen dat je meer hebt aan levenskunst dan aan levenswijsheid. Je kan in crisissituaties prachtige analyses maken over de waarheid en de contouren en structuren des levens, maar je hebt (nog) meer aan vriendschap, gezelligheid, positiviteit, ontspanning en relativeringsvermogen dan aan kennis van de werkelijkheid en waarheid.

Als je je normaal en gezond voelt, dan kun je misschien meer genieten van een wetenschappelijk artikel dan van een flauw filmpje van Charlie Chaplin, maar als je in het riool des levens bent beland, dan doet een lach toch meer wonderen dan een uiteenzetting over de techniek van een hybride auto. Met andere woorden: je kan beter een lekker ijsje gaan eten dan een filosofische verhandeling schrijven over de aard van het leven en over de oorzaken en gevolgen van je lijden.

Daarom is vakantie ook zo heerlijk. Op vakantie is het net alsof je niet afziet, alsof sleur niet bestaat. Dan zijn thuis en de alledaagse beslommeringen zo lekker ver weg. Op vakantie is het net alsof je vrij bent en alsof het leven een feestje is.

Ilse en Peter voeden hun kind trouwens heel beschermend op. Als ze de grote herdershond aan de lijn zien lopen op zes kilometer afstand houden ze hun dochter – die juist op alles afstevent wat haar ouders gevaarlijk vinden – al binnen, maar dit terzijde. Zojuist belde de man met de herdershond bij hun aan om een pakketje af te leveren en belden Ilse en Peter vanuit de als noodlokaal ingerichte kruipruimte de ME ter bescherming, terwijl ze hun dochter ter verdediging in een kruipruimtekooi hadden opgesloten, zodat de hond voor de gesloten voordeur haar niet alsnog zou kunnen aanvallen en bijten. Sommige mensen zien zelfs in haar favoriete knuffel gevaren voor hun kind. Mijn vrouw en ik hebben onze kinderen niet zo beschermend opgevoed, we hebben hen meteen na de geboorte voor de leeuwen geworpen, in Artis was dat. Vandaar hun leeuwenmoed.

http://www.rolanddanckaert.bloggertje.nl

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s