Die kleine dikke

Gisteravond naar een conference gekeken van Youp van ’t Hek. Ondanks zijn lengte was het bepaald geen mini-conference. Ja, Youp is zo klein, dat wanneer je op de eerste rij van het theater zit hij nog heel ver weg (lees: piepklein) lijkt en je je verrekijker moet gebruiken om hem goed, in vol ornaat, te kunnen zien. Denk groot als je Youp ziet! Ik heb eens iemand gesproken die bij Youp was geweest en zei: ‘In het echt is hij nog kleiner dan op tv’.

Youp heeft eens een foto waar hij helemaal op stond duizend keer laten uitvergroten en die foto – dat fotootje (een foto van je bolide noemen ze trouwens een fauto)- paste in een heel klein fotolijstje van 10 bij 5 centimeter! Zijn vrouw Debby Petter heeft er geen moeite mee. Die zegt altijd: ‘Wie die kleine niet pijpt, die de grote niet begrijpt!’ Of: ‘Wie die kleine niet pijpt, aan wie zijn grote geld niet beklijft!’

Youp had het in deze conference over het feit dat hij met de wigwam uit zijn jeugd dronken door nachtelijk Amsterdam doolde en zich afvroeg waarom hij hier op aarde is (ik vraag me eerder altijd af wat de aarde bij mij te zoeken heeft!).

Het voordeel van zijn lengte is dat hij nooit te groot is om in zijn kinderindianentent te passen. Als hij in die tent gaat staan, dan heeft hij nog voldoende ruimte boven zijn hoofd over. Dan kan zijn evenbeeld op zijn schouders gaan staan en dan is er nog voldoende ruimte over.

Trouwens, ik ken een cultureel antroposoof die zich zijn hele carrière bezig heeft gehouden met de vraag waarom wigwams een spits dak hebben, en hij kwam tot de conclusie dat de indianen een punthoofd kregen van die cowboys.

Dat zo’n klein manneke – zo’n peuter van 63 jaar – nog veel veel kinderdromen heeft, lijkt mij evident. Hij is nooit te groot om kinderwensen te hebben!

Ikzelf was als kind te verlegen om mijn kinderdromen waar te maken en eigenlijk ben ik dat nog steeds, anders zou ik wel bij mijn vroegere buurmeisje Biki aanbellen en zeggen: ‘Ik wilde je al neuken toen ik 3 was en we samen in de achtertuin in een zelfgemaakte tent lagen en nu ga ik de daad bij de wens voegen! Heb je nog een paar theedoeken en stokken?’

In elk geval heb ik me geamuseerd met het indianenverhaal van die kleine dikke zoals Youpie zichzelf in die voor(treffelijke)stelling noemt.

In deze show – Youp had voor de gelegenheid zijn slechtste Zeeman-spijkerbroek uit de kast gehaald om te verbloemen dat hij uit een kakkersfamilie uit Laren komt, al heeft hij ook gisteravond wel weer 300.000 keer gezegd dat hij uit een goede familie uit Laren komt –  deed de pratende kortpootmug opvallend veel aan zelfspot. Maar ook zelfspot is een manier om leuk te willen zijn. Ook dat is een vorm van verbale zelfbevrediging (als je er goed in bent, dan kun je je Masterbatie halen). Overigens geef ik de voorkeur aan orale zelfbevrediging, maar ik moet nog wat aan mijn lenigheid werken. Ik eet tegenwoordig veel elastiek, je bent immers wat je eet. Ik ben nu nog zo stijf als een plank en heb altijd koorts. Daarom durf ik het podium niet op: plankenkoorts!

Het zal wel psychologie van De Brakke Grond zijn, maar zo’n klein manneke als Youp wil zijn gebrek aan lengte natuurlijk toch overcompenseren en hij doet dat door grappen te vertellen en ik moet bekennen dat hij daar een meester in is. Hij is geen kabbeletier bij wie je na vijf minuten denkt: ‘Is die voorstelling nog niet afgelopen, ik zit nog liever bij mijn schoonmoeder aan de keukentafel te luisteren naar haar verkapte verwijten aan mijn adres!’ Echt, sommige cabaretiers lullen en lullen maar en dan heb ik zoiets van: ‘Als je nog één woord zegt, dan ga ik ik schreeuwen dat je moet ophouden en dat ze onmiddellijk de nooduitgang voor me moeten openen’. Vooral Belgische cabaretiers vind ik avondverpestend. Met mijn Zeeuws-Vlaamse roots versta ik ze, dat is nog het ergste!

Youp heeft nog een goede boodschap ook (dat er in zo’n kort ventje zoveel diepgang kan zitten!), hij is geen Bert Visscher of Ronald Goedemondt die maar wat in het wilde westen grollen zonder enige moraal en betekenis. Ik hou van kerkloze en niet-religieuze ‘dominees’ die op een goede manier een boodschap willen en kunnen overbrengen. De stijl van Youp zou je kunnen vergelijken met soft-porno (waarom zou je niet alles met porno vergelijken?) waarbij de seksers laten zien dat geilheid kan samengaan met tederheid, terwijl je de stijl van Bert en Ronald zou kunnen vergelijken met keiharde porno waarin de robotneukers als opwindpoppetjes (die niet aflopen maar oplopen qua intensiteit) keer op keer hun zak legen.

De boodschap van een Youp-achtige cabaretier sneeuwt voor de meeste mensen onder aangezien hij er heel veel grappen bij vertelt, maar ach, ik doe ook liever boodschappen bij de Albert Heijn dan bij de Lidl, omdat het bij AH gezelliger is. Je betaalt net als bij Youp wat meer dan bij de koster in de kerk, maar dan heb je gewoon een toffe middag of avond, terwijl je de kerk en de Lidl verlaat met een enorme depressie en impotentie. Bij de Lidl hebben ze ook nooit lekkere medewerksters. Volgens mij hoort het personeel bij het meubilair dat uit de Action – nog zo’n gezellige winkel – lijkt te komen.

Een mens wil toch ordinair vermaakt worden, zelfs als het ergens om en over gaat. Daarom vond ik wiskunde pas interessant worden toen we les kregen van een sexy stagiaire van 23 jaar die haar neiging niet kon bedwingen om 13-jarige jongens te willen pijpen. Dat ze daarvoor is gestraft, vind ik het grootste onrecht dat een mens ooit is aangedaan. De rechter was helaas doof voor mijn getuigenis dat die stagiaire me heel gelukkig had gemaakt. Volgens de rechtspreker had ze de wet overtreden. Ik zei tegen hem: ‘Dan moet die wet snel geschrapt worden!’

In de super kies ik altijd de kassa met daarachter de mooiste kassachick. Dat je met bonuspunten met een stijve naar buiten gaat, dat is toch geweldig?!

‘Ik ben een zondagskind, letterlijk en figuurlijk’, zei Youp tijdens zijn optreden.

Trouwens, had ik tijdens de turnlessen op school maar het formaatje Youp gehad als menselijke bok, maar de gymleraar koos altijd de langste van de hele school uit als levende bok en zelfs met een springplank lukte het me niet over hem heen te komen. Die jongen loopt trouwens wel al zijn hele leven krom van her gebukt staan bij gym de hele tijd. Naar verluidt stond hij na de gymles ook nog zo gebukt als de gymleraar diens achterwerk ging schrobben.

Ja, ieder mens heeft problemen, zelfs een zondagskind. Ik geloof dat Youp vreemd is gegaan met een tandartsvrouw en het toen in de media flink voor zijn kiezen heeft gekregen en opeens alleen nog maar kon lachen als een boer met kiespijn (geen tandarts wilde hem nog helpen, want ze waren allemaal solitair met hun bedrogen collega). En Youp heeft de laatste jaren wat kleine problemen gehad met zijn gezondheid. Tja, grote problemen groeien hem al snel boven het hoofd!

Maar Youp heeft inderdaad veel geluk in zijn leven, hij heeft veel zegeningen, de Napoleon van het vaderlandse theater (daarom durft Youp nooit naar het Waterlooplein – excuses voor deze slechtste grap).

Ach, ikzelf ben verwekt op een maandagmorgen, volgens mij, door een fout van Moeder Natuur. In mei leggen alle vogels een ei en mijn ouders verwekten mij. En ik ben op een dinsdag geboren. Ik weet niet waarom, maar al mijn hele leven is de dinsdag de fuckste dag van de week. Op dinsdag kregen we altijd de B-vakken op school én turnen (het is zo slecht voor een mens om dingen te moeten doen waar je slecht in bent en waar je dan ook nog voor en op wordt beoordeeld!). Op dinsdag heeft de tandarts altijd nog een gaatje vrij. Ik ben altijd op een dinsdag ontslagen. Ik ontmoette mijn schoonmoeder voor het eerst op een dinsdag… Ik zal wel niet op een dinsdag sterven…

Ik ben gewoon veel te gevoelig. Ik kan nog medelijden hebben met Hitler. Ik ben een hele zachte, een hele lieve man. Natuurlijk kan ik ook gemeen zijn en mensen kwetsen, maar niemand is alleen maar één ding. Youp is ook niet alleen maar een kleine kokette kakker met kroeghumor, hij is meer dan dat. Vraag me niet wat, maar hij is beslist meer dan dat. Veel meer kan dat in die 1 meter 23 niet zijn, maar toch…

Ik heb gisteravond de hele tijd naar zijn kruis zitten kijken. Youpie heeft best een lekker wijf met wie ik het zeker zou kunnen en willen, en ik dacht steeds bij mijzelf: ‘Hoe kan dat lekkere wijf met zo’n gedrochtig mormel seks hebben?! Lijdt ze aan een seksuele voorkeur/stoornis waarbij je geil wordt van lelijke partners? Is zijn pik in verhouding net zo klein als zijn lichaamslengte? Dan moet ze in bed toch snel afgestompt raken?! Dan moet Youp tussen de lakens toch nog veel grappiger zijn dan op het podium? Dan moet hij haar op het matras toch steeds de slappe lach bezorgen? Dat ze schreeuwt: ‘Youp, hou op, ik heb buikpijn van jouw grappen, straks moet ik weer neer de geenecoloog.’

Als ik hoor van het overlijden van het kind van kennissen die we nooit meer spreken, dan heb ik daar existentieel last van, zowel qua medelijden als qua gedachten over de rottigheid en onrechtvaardigheid van het leven en menselijk bestaan. Reeds als kind heb ik heel intens ervaren hoe angstaanjagend het leven en mensen kunnen zijn. Ik vind alles doodeng, griezelig. Geen wonder dat ik zo’n angsthaas ben! Ik ben me gewoon heel erg bewust van het feit dat het leven en mensen griezels zijn en verschrikkelijke dingen kunnen aanrichten!

De dood van zo’n 9-jarig kindje en het verdriet en lot van de ouders laat mij dan niet meer los, nooit meer. Dan denk ik: ‘Dat kan ons dus ook overkomen, of mensen van wie wij houden’. Dat speelt me dan dagelijks parten, dan hou ik dagelijks rekening met dat doemscenario. Dan ben ik er op mijn manier – op een andere manier – haast net zoveel mee bezig als de slachtoffers en dan heb ik daar last van. Zo gevoelig ben ik.

De relatie tussen mijn vader en moeder lag nogal gevoelig. daar ben ik uit voortgekomen: het hoogtepunt van gevoeligheid! En dus van kwetsbaarheid en complexiteit. Ik ben geen vat vol tegenstrijdigheden, ik BEN de dualiteit myselfiestick!

Ja, zelfkennis heb ik meer dan genoeg. Ik sprak onlangs een ontzettend dominante, onverdraagzame, egoïstische narcist die zei dat ze heel veel mensenkennis heeft, maar ik vroeg me af of zij dan zelf ook van mening is dat ze geen mens is maar een beest. Want als ze een mens zou zijn dan zou ze met al haar mensenkennis toch ook inzicht moeten hebben in zichzelf en moeten weten dat ze lang niet zo geweldig is als ze zelf denkt?!

Ja zeker, ik ben wel een paar keer bij een psycholoog geweest. Maar bij psychologen krijg ik altijd het gevoel dat ik de normale ben en dat zij ongeneselijk gek zijn. Ik ben eens bij een heel enge psycholoog geweest, in Lelick. Caravans heette hij. Hij had van die ogen die dwars door je heen kijken. Een heel indringende blik zonder ook maar één keer met zijn ogen te knipperen. Voor iemand die dwars door je heen lijkt te kijken, stelde hij erg gammele diagnoses en had hij weinig kijk op stoornissen en mijn individuele casus en karakter. Hij had trouwens nog een dvd ‘Mindfulness-trainig’ liggen en die kon ik kopen voor 5 euro. Nee, van lenen kon geen sprake zijn. Geldwolf in golfkleren.

Mijnheer Caravans concludeerde dat ik een afhankelijke persoon was, omdat ik hulp vraag en krijg van mijn vrouw. Afhankelijk? Ik? Ik ben nooit afhankelijk willen zijn van medicijnen en slik ze daarom ook niet (behoudens Viagra, maar mijn pik is een onafhankelijke LIDstaat van mijn lijf!). Ik heb me ook niet aan hem willen binden. Heel veel patiënten kunnen niet zonder hun professionele hulp(verlener), ik wel. En als ik afhankelijk ben, dan is iedereen die in een rolstoel zit, medicijnen slikt of geestelijke hulp krijgt behept met een afhankelijke persoonlijkheid.

Hij – eigenlijk een groter formaat Youp, qua uiterlijk – concludeerde tevens dat ik vermijdingsgedrag vertoon, de lul. Hoeveel mensen met vliegangst én een paniekstoornis/fobie reizen met het vliegtuig zoals ik de hele wereld over? Ja, dat ik niet voor mijn lol op een druk plein ga staan en niet de autoweg onveilig maak vanwege fobieën en paniek, lijkt me logisch.

Ik heb zo’n godsgruwelijke hekel gekregen aan artsen en psychologen. Net zo’n grote hekel als aan leraren, militairen, agenten en andere ambtenaren. Hoe vaak ik ook wel niet hoor dat een witte jas weer eens een klacht en hulpvraag van iemand heeft onderschat en ernaast zat met zijn diagnose en hoe lang het wel niet heeft geduurd voor de werkelijke oorzaak van een (ernstige) aandoening werd erkend en gevonden!

Ik heb mijn hele leven al een bloedhekel gehad aan gezag en autoriteiten, maar ik heb in de loop van mijn leven – door nare ervaringen – steeds minder respect gekregen voor status, titels, functies, reputaties, opleidingsniveau en salaris.

Gelukkig ben ik redelijk in staat om mijzelf te helpen. Ik kan in elk geval mijzelf beter helpen dan de zogenaamde professionals. En mijn vrouw is ook veel liever en leuker dan die professionals. En vooral: veel meer betrokken. En minder geldbelust. Je betaalt al snel 80 euro voor een consult bij welke arts dan ook. Maar liefst 80 euro per keer!

En Youp is veel komischer dan die professionele hulpverleners (die vooral hun bankrekening helpen), en heeft een veel leukere en meer betekenisvolle boodschap. Youp heeft ook mij gisteravond bijna twee mooie uren gegeven en flink wat na-genot, en inspiratie. Niet eens de oplossing, maar de troost ligt niet bij pillen en praten, maar bij genieten, bij positieve ervaringen, bij leuke mensen, bij fijne alledaagse gesprekken.

Niet graven maar genieten! Geen mogelijkheid onbenut laten om een fijn momentje te creëren en ervan te genieten en het grappige en het mooie te willen zien. Zolang je de pijn en stoornissen enigszins kan verdragen, blijf zoeken naar het lichtpuntje en probeer de zinnen te verzetten!

Initiatief nemen om te ervaren wat je nodig hebt, waar je behoefte aan hebt. Proberen. Steeds weer proberen. Creatief zijn in het zoeken van verlichting, afleiding, ontspanning, rust, uitdagingen en genot. Het hele kleine koesteren – en dus ook Youp – en het hele grote net zo goed.

Youp had gelijk toen hij gisteravond zei dat de meeste mensen maar wat lullen. In het wilde weg zwetsen. Onzin uitkramen. Zelfs ik maak me daar af en toe schuldig aan. En toch heb ik meer verstand van Ajax en van wat er bij Ajax mis is en hoe dat zou kunnen worden opgelost dan Marc Overmars, Valentijn Driessen, Mike Verweij, Edwin van der Sar, de hele Raad van Dommesarissen en Peter Bosz bij elkaar.

Ajacied ben ik altijd al geweest, mijn hele bewustzijn lang. Een officiële bevestiging daarvan – plus een bescheiden salaris in ruil voor mijn inzichten – zou ik niet afslaan, zou ik moeten krijgen. Ik heb nog tijd over, en er zin in, en er hart voor. Een werkloze, fobische ex-sportjournalist die de baas wordt bij Ajax, dat zou wat zijn! Daar zou mijn wigwam uit mijn jeugd voor van zolder gehaald worden…

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s