Levenslang voor Diederik Stapel?

Deze week werd bekend dat de Bredase Hogeschool NHTV – een internationale HBO-opleiding voor onder andere toerisme en planologie en verkeer – toch niet in zee gaat met Diederik Stapel, de ooit zo gevierde sociaal psycholoog die in 2011 door de mand viel als fraudeur van wetenschappelijke onderzoeken. De wetenschappelijke onderwijswereld blijkt zeer hardvochtig te zijn en weinig vergevingsgezind. Nu is het zo, dat heel veel mensen in de wereld geen tweede kans krijgen, nadat ze zich schuldig hebben gemaakt aan strafbare feiten, maar Stapel heeft in dit geval de pech dat zijn fraude wereldnieuws werd en dat hij daardoor ‘wereldberucht’ is geworden.

Wat Stapel heeft gedaan, is inderdaad heel erg. En waarschijnlijk was hij er nog jarenlang mee doorgegaan als hij niet door de mand was gevallen. Een combinatie van bewijsdrang, ijdelheid, mediageilheid, het verlangen om uit te blinken en mogelijk super-narcisme zouden hem kunnen hebben gedreven bij het stelselmatig frauderen.

Maar we zijn nu vijf jaar verder, en we zijn vele schuldbekentenissen en zelf-inzichten van de dader verder. Stapel heeft genoeg geboet (hij was lange tijd dermate depressief dat hij suïcidaal zou zijn geweest) en zijn gezin heeft genoeg geleden. Ondertussen maakt de wereld die hij heeft bedrogen zich schuldig aan een net zo verwijtbaar en laakbaar feit: de onwil om te vergeven en de man een nieuwe kans te bieden. Kortom: hardvochtigheid.

Nu is het wel zo dat Stapel niet alleen maar zielig is. Hij schrijft wel nog boeken die verkopen. Hij is, baseer ik op interviews die ik met hem heb gelezen, een beter en bewuster mens geworden door de straffen op basis van wat hij zichzelf, zijn gezin, de wetenschap en zijn vakgroep heeft aangedaan. Of hij moet een heel goed acteur zijn en diep van binnen geen spijt hebben en via het opwekken van medelijden proberen om weer aan de bak te komen en vergeving te krijgen. Je weet het maar nooit, maar daar ga ik maar even niet vanuit. Ik neem aan dat zijn lijden en spijt echt zijn.

Miljarden mensen op deze wereld hebben het onnoemelijk zwaar. In vergelijking met veel mensen heeft Stapel nog geboft. Maar de publiciteit rondom zijn persoon moet voor hem en zijn gezin – nu het hem niet voor de wind gaat – een enorm vrachtschip zijn dat ze op de imperiaal van hun auto moeten vervoeren.

De Bredase NHTV had iets moeten en kunnen doen waar iedereen beter van was geworden: over de hardvochtigheid heen stappen en Stapel een tweede kans geven, ondanks alle kritieken en angsten (voornamelijk dat de reputatie van de school schade zou lijden). Ik denk dat er geen meer gemotiveerde briljante wetenschapper in de wereld is dan Stapel op dit moment. Je moet iemand wel de kans geven om te bewijzen dat hij of zij geen recidivist is en zijn leven heeft gebeterd. Hij is immers geen super gestoorde seriemoordenaar die je – al was het maar preventief – maar beter geen tweede kans kan geven in de maatschappij.

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s