Zelfmoord soms enige oplossing

De samenleving én de nabestaanden moeten – hoe moeilijk dat ook is – leren begrijpen dat zelfmoord soms de enige oplossing en uitweg was/is. Je kan immers ook psychisch en/of emotioneel terminaal zijn.

Het leven is niet koste wat kost heilig en de moeite waard om voor te blijven vechten/lijden. Er zijn situaties die geen andere passende oplossing bieden dan euthanasie of zelfmoord.

Nu is het beleid van de overheid en hulpverleners heel erg gericht op het voorkomen van zelfmoorden. Dat juich ik natuurlijk alleen maar toe. Mensen die dermate gekweld zijn dat ze een einde aan hun leven denken te gaan maken (van willen mag je, vind ik, niet schrijven, want de wil heeft er weinig of niets mee te maken), kunnen soms – niet altijd – geholpen worden door lieve, warme en begripvolle hulp, (h)erkenning en aandacht.

Echter, ik krijg het gevoel dat iedere zelfmoord wordt beschouwd als een falen van de omgeving en maatschappij én van degene die door de stoornissen en/of het lijden uit het leven is geduwd. Dat vind ik niet fijn en niet juist. Soms zijn de kwellingen, kwalen en het lijden nou eenmaal zo groot dat liefde, vriendschap, praten, pillen, aandacht, (h)erkenning, afleiding zoeken, mediteren,  vakanties, opsluiting en/of vechten gewoon niet meer (kunnen) helpen.

We moeten onder ogen zien dat het leed ons ook psychisch en emotioneel te machtig kan worden. Dat is dan niet per se iemands schuld of iemands falen, maar gewoon zoals het leven kan lopen en kan zijn. We vinden het eng om dat toe te geven, omdat we zo graag de controle hebben over ons geluk, ons leven en onze gezondheid, maar we hebben niet alles zelf in de hand.

In mijn optiek is het leven een betekenisloze illusie. Natuurlijk moeten we er iets leuks van zien te maken, maar het is allemaal niet meer dan natuur met al haar destructieve en constructieve eigenschappen, gedragingen en mogelijkheden. De ziel bestaat niet en er is wel meer tussen hemel en aarde (energie, golflengtes), maar dat is niet bovennatuurlijk maar evenzeer natuur. We moeten dus niet doen alsof wij mensen en ons leven zo verheven en heilig zijn. Geen enkel individu doet er echt toe, en misschien is dat maar goed ook.

Wanneer we dit inzien, dan wordt het natuurlijker en makkelijker om te begrijpen en te accepteren dat zelfmoord altijd zal blijven bestaan en bij elk groot lijden een optie zal blijven. De dood inclusief zelfdoding kan een verlossing zijn.

Nogmaals, ik ben eveneens van mening dat de maatschappij veel meer oog en gevoel moet hebben voor mensen die zwaar ongelukkig zijn en die een psychische of psychiatrische aandoening hebben.  Dat niet alleen, we moeten ook kijken naar de redenen waarom mensen depressief, gekweld, gestoord en/of diep ongelukkig worden. Dat kan een biochemische oorzaak hebben, maar ook een sociale en maatschappelijke, en zelfs financiële en politieke!

We leven in een voor lieve, zachtaardige mensen veel te harde, veel te zakelijke, veel te drukke, veel te hectische en veel te ongevoelige, onrechtvaardige en oneerlijke maatschappij.

Even een Gijpie: Je bent het toch wel met ‘mijn neens’ dat dit waanzinnig is. Het zijn hier een stelletje mafkezen, dat meen ik uit de grond van mijn hart! Echt waanzinnig. Idioten zijn het, man, of niet dan?!

Maar laten we niet lichtgelovig zijn en evenmin sprookjesachtig doen: u weet net als ik dat deze maatschappij – vol succesdrift, concurrentie, competitie, bezitsdrang, hypocrisie, uiterlijke schijn, egoïsme, materialisme en zakelijkheid – nooit echt meer zal veranderen/verbeteren en dat mensen die aan de rand van de samenleving in het verdomhoekje zitten nooit echt voor vol aangezien zullen worden (omdat ze niet meekomen, niet presteren en als zwak en lastig worden ervaren).

We kunnen wel allemaal mooie doelen stellen en dat moeten we ook zeker blijven doen, maar we moeten wel realistisch blijven. Er zal weinig veranderen en er zullen altijd mensen zijn die door het lijden worden gedwongen om zichzelf voor de trein te werpen, op te hangen of te wurgen. Een vulkaan kan nou eenmaal uitbarsten en die uitbarsting hou je niet tegen. Zelfmoord is van alle tijden en is dus soms of misschien zelfs vaak de enige echte oplossing. Blijven leven kan immers nog veel erger zijn, ook voor de omgeving.

Tragedies, tragedies, tragedies. Ja ja, allemaal tragedies… Het leven hangt van tragedies aan elkaar…

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s