Niet kunnen werken en geen werk krijgen

Ik lijd reeds dertig jaar aan pleinvrees, een angst- en paniekstoornis, een stress-stoornis en geestelijke en lichamelijke uitputting. Het gaat sinds een jaar – nadat het jarenlang steeds iets beter ging – steeds slechter met me: dat komt door de aanhoudende stoornissen plus verse stress, frustraties en spanningen plus de situatie (geen werk, sociaal en maatschappelijk isolement, gevangen gevoel). Op een gegeven moment ben je gewoon door je krachten heen en kun je het allemaal niet meer opbrengen (en dat heeft niks te maken met een vermeend gebrek aan wilskracht of veerkracht).

Ik realiseer me al jaren dat mensen die zulke stoornissen niet hebben zich niet in mensen zoals ik kunnen inleven en zich geen voorstelling kunnen en willen maken van ons lijden, zelfs niet na een gedetailleerde en oprechte uitleg. Ik doe dan ook geen moeite meer om mijn malaise uit te leggen en om me te verdedigen.

Iemand in onze omgeving zei me laatst dat hij jaloers op me is, omdat ik ‘lekker thuis’ zit, huisman ben. Inderdaad, heel veel mensen zijn maar met één ding bezig: of je werkt of niet, of je geld verdient of niet, of je de maatschappij geld kost of niet. Toen ik zelf nog werkte en zelfs twee opdrachtgevers had (en ook tijdens de weekeinden en avonden actief was) heb ik er nooit bij stil gestaan of bij willen staan of ik belasting betaalde voor werklozen. Ik had het zelf financieel redelijk goed en was tevreden. Bovendien, als iemand niet werkt, dan zal dat wel een reden hebben. Er zijn maar weinig mensen die echt niet WILLEN werken, die werkelijk aartslui zijn. En ik weet dat niet iedereen zich KAN aanpassen aan de maatschappij. Je hebt er die dat echt niet WILLEN, maar er zijn wel degelijk mensen die zich gewoon niet thuis (KUNNEN) voelen in de maatschappij, en voor die mensen heb ik begrip (de maatschappij is immers behalve enigszins goed geregeld keihard en krankzinnig).

Hoewel ik tegen die man in onze omgeving zei dat ik NOODGEDWONGEN huisman ben (“ja, dat weet ik wel”,  zei hij) en hoewel hij weet wat ik mankeer, lijkt hij toch jaloers te zijn op mij. Nu ben ik wel veel knapper dan hij en nu heb ik wel een veel mooiere vrouw dan hij, maar dat zijn niet de redenen waarom hij mij benijdt. Hij voelt afgunst jegens mij, omdat ik niet (voor een baas) werk en ‘lekker’ thuis kan zijn.

Ik heb maar niet tegen hem gezegd dat ik best met hem zou willen ruilen en dat hij al mijn stoornissen en vermoeienissen kon overnemen en ik zijn relatief goede gezondheid. Maar ik dacht het wél.

Lekker thuis zitten? Lekker door angsten aan huis gekluistered zijn? Lekker door een stress-stoornis geen prikkels en werkdruk kunnen verdragen? Lekker door een fobie altijd duizelig en daardoor onzeker ter been?

Man, ik had graag correspondent in Amerika willen zijn, of een voetbalverslaggever en/of reisreporter die de hele wereld over gaat voor reportages. Ik ben van nature een sportman, een buitenmens en een reiziger. Sportief, levenslustig en nieuwsgierig. Was ik maar een ambitieloze, passieve huismus geweest, dan had ik het waarschijnlijk toch iets minder moeilijk met mijn belemmeringen.

Volgens het UWV kom ik ondanks een metersdik medisch dossier en dagelijkse kwellingen van hier tot Canberra niet in aanmerking voor een arbeidsongeschiktheidsuitkering. Ik krijg dus niks. Geen rooie cent. We moeten leven van het loon van mijn vrouw. Het UWV heeft vastgesteld dat ik 15 uur per week vanuit huis kan werken. Mee eens, maar ik heb nog steeds  geen baantje gevonden dat aan die voorwaarden voldoet. En als het je niet lukt om een passende baan te krijgen en je onvrijwillig werkloos bent, dan nog krijg je niks van het UWV.

Kijk, het huidige beleid is op maar één ding gericht: iedereen – ongeacht zijn of haar gezondheidssituatie – aan een passende baan helpen. Je moet dus tegen het UWV zeggen: “Ik kan niet werken of geen passende baan vinden, maar ik wil dolgraag aan de slag, helpen jullie me a.u.b. aan een job.” Van die mentaliteit houdt het neo-liberalisme. Doen alsof dat wat niet mogelijk is mogelijk is…

Burgers die zeggen: ‘Ik kan niet werken of ik vind geen passende baan en ik zou graag financiële steun krijgen, bijvoorbeeld ook om de peperdure therapieën en de noodzakelijke, broodnodige ontspanningsmogelijkheden te bekostigen’, die krijgen nul op het rekest, hoewel er toch nog altijd mensen zijn die door de mazen van de regelgeving vallen en die veel meer kunnen dan ik en veel gezonder zijn en die WEL een uitkering krijgen. Maar daar komt bij kijken dat de hele maatschappij – inclusief behandelaars, politiek en instanties – weinig empathie, begrip en troost heeft voor mensen met een psychische of psychiatrische aandoening, al dan niet met psychosomatische shit.

En zo zit ik niet alleen in de medische hoek waar de klappen vallen, maar ook in de sociale, maatschappelijke, economische en financiële verdomhoek. Inmiddels heb ik gedurende zeven jaar al vele honderden blogs aan mijn toestand gewijd en er was – op een paar lezers na – niemand die ooit reageerde, die troost bracht of hulp bood. Ook is er nooit contact met mij opgenomen door specialisten, instanties, politici en journalisten die mijn zielenroerselen gelezen (zouden kunnen) hebben. Aan de goden overgeleverd.

En als je dan bij bijvoorbeeld de Hersenstichting aanklopt (voor deelname aan onderzoeken betreffende niet-aangeboren hersenafwijkingen), dan krijg je via een e-mail te lezen: “U bent niet de enige die dit meemaakt. Er zijn duizenden mensen die dit hebben.” Ook als je de Ombudsman of een politicus aanschrijft, krijg je te horen: “We kunnen niet op individuele gevallen ingaan.” Ze kunnen nooit een individu helpen, zogenaamd.

Inmiddels zijn we ten einde raad. De bijwerkingen van medicijnen, zoals angstremmers, zijn nog erger dan de kwaal, er is geen behandelaar/medicus die raad weet met de situatie, symptomen en oorzaken en familie, kennissen en vrienden zijn ook allemaal vooral met zichzelf bezig en hebben weinig aandacht voor en zin in je problemen.

Wat dat betreft, ben ik anders, beter/liever dan veel andere mensen, namelijk hoog-empathisch: reeds als kind leed ik mee met de indianen die van alles werden beroofd, met Moeder Aarde die van haar bossen werd beroofd en wier lucht werd bevuild en met iedereen die het zwaar had. En nu zit ik zelf muurvast en kan ik alleen op mijzelf en mijn geweldige vrouw rekenen. Samen staan we er helemaal alleen voor. Natuurlijk zijn we dankbaar en blij dat we tenminste elkaar hebben en ons harmonieuze en liefdevolle gezin, maar het blijft loodzwaar. Niet voor niets kalft mijn geheugen steeds verder af, krijg ik steeds meer rimpels in mijn omhoog getrokken (gespannen) voorhoofd alsmede er steeds nieuwe stoornissen BIJ en ben ik tegenwoordig ontzettend duizelig (waar geen medische verklaring voor gevonden kan worden behalve dan de enorme spanningen/frustraties.

Vrijwel altijd wordt alles wat je schrijft, en zeker zoiets, verkeerd geïnterpreteerd. Mijn ervaring is dat mensen heel rare conclusies trekken uit zulke verhalen en er niet of heel vreemd op reageren, heel belachelijke, stompzinnige dingen zeggen en/of jouw ellende aangrijpen om het alleen maar over hun eigen leed te hebben met je.

Vaak wordt zo’n stuk als deze uitgelegd als een zielige en zelfs egoïstische poging om medelijden op te wekken, als een teken van zwakte en negativisme en/of als een schromelijke overdrijving. Het vervelende is, dat vrijwel niemand op een fijne en zinvolle manier reageert of überhaupt reageert. Daarom ben ik ergens toch wel blij dat er bijvoorbeeld op Facebook besloten groepen zijn waarvan lotgenoten lid kunnen worden en ervaringen kunnen uitwisselen.

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s