Leven met een paniekstoornis

Zolang ik binnen mijn comfort-zone blijf, is er weinig aan de hand. Ik geniet van het gezinsleven, van leuke en mooie tv-programma’s, van het bloggen, van muziek, van lekker eten en drinken en van de lucht en vogeltjes in de tuin. Ik ben dan best wel gelukkig en optimistisch, humoristisch en levenslustig. En ik heb ze duidelijk nog allemaal goed op een rijtje.

Maar er is iets mis met me. Allerlei stress-, paniek- en angststoornissen en veel psychosomatische kwellingen. De combinatie van mijn gevoelige en angstige aanleg én de zeer angstaanjagende en gespannen sfeer waarin ik opgroeide en waaraan ik werd blootgesteld hebben tot deze malheur geleid. Ik weet zeker dat ik niet zo excessief ziek was geworden – althans niet op deze manier – wanneer ik was opgegroeid in een harmonieus gezin.

Zodra ik buiten mijn comfort-zone kom, gaat het mis. Of eigenlijk al daarvoor. Als ik wil gaan fietsen of wandelen, dan word ik al overvallen door nerveuze onzekerheid en angsten. Het is al duizenden keren heel erg misgegaan buiten mijn comfort-zone, dus is het eigenlijk heel erg logisch dat ik er tegenop zie om mijn comfort-zone te verlaten. Als u bent gebeten door een hond, dan mijdt u diezelfde hond ook en dan zult u de volgende keer met knikkende knieën die hond tegemoet treden en bang zijn dat het beest u andermaal aanvalt. Die hond kunt u (meestal) makkelijk vermijden, maar het is anders wanneer naar de winkel gaan, een blokje om en een stukje fietsen met enorme angsten gepaard gaan.

Je wilt toch leven en niet thuis opgesloten zitten, gevangen gehouden door je angsten en geestelijke en lichamelijke negatieve signalen en alarmbellen. Zeker ik niet. Ik ben altijd een uitgesproken buitenmens en sportman geweest. En reislustig. Nieuwsgierig naar andere leuke en mooie plekken. Ik ga er graag op uit. Ik ben tevens heel graag thuis, maar alleen als ik het thuiszitten kan combineren en afwisselen met uitjes en korte en heel lange reizen.

De laatste maanden gaat het bergafwaarts met mij, of althans met mijn geestelijke gezondheid. Ik heb meer last van angsten en onzekerheid en daardoor van bijkomende mentale en lichamelijke ongemakken. Dat het nu slechter gaat, komt door een mix van oorzaken. Ik heb het afgelopen jaar erg veel stress gehad door gebitsproblemen en talrijke tandartsbezoeken (en het voelt nog steeds niet helemaal goed in mijn mond). Ik heb daardoor nieuwe stoornissen ontwikkeld: een tic om steeds acht te slaan op mijn mond (en binnenin) en nachtelijke paniekaanvallen (door het hoge/verhoogde stressniveau). Deze nieuwe stoornissen komen dus bovenop de reeds bestaande, chronische malaise en verergeren de boel.

Maar er is meer. Hoe langer ik gebukt ga onder en belemmerd word door de angsten, uitputting, duizeligheid en paniek en met name doordeweeks in een sociaal en maatschappelijk isolement verkeer, tegen wil en dank huisman ben en verse angstaanvallen krijg, hoe zwaarder het wordt voor me. Dat is logisch. Je houdt een tijdje een bepaalde druk vol, je kan een poos een last dragen, totdat het te zwaar wordt. En als er nieuwe stoornissen bij komen, dan wordt het al gauw te zwaar, en al helemaal als je al overbelast en overbeladen was!

Daarenboven heb ik het afgelopen jaar nog meer van mijzelf gevergd. Ik ben te vaak en te lang buiten mijn comfort-zone getreden. Ik wilde de gekmakende sleur met erg weinig positieve opwinding doorbreken, de strijd aangaan met mijn angsten en mijn grenzen verleggen, maar dat kost ontzettend veel kracht, uithoudingsvermogen, incasseringsvermogen (als het weer mis gaat) en energie. Bovenop alles heb ik een nieuwe burn-out gekregen.

Voeg daar problemen bij als (semi-)impotentie, hypochondrie, Weltschmerz en af en toe ook innerlijk dualisme en je hebt een haast dodelijke cocktail aan problemen. Tot dusver verbaast het me wel dat al die trammelant mijn vrouw en mij nog dichter bij elkaar brengt, terwijl ik al vond dat we met elkaar waren versmolten. Niet dat ons huwelijk probleemloos en conflictloos is, maar wat hebben we het fijn samen en wat gaan we voor en met elkaar door het vuur! Heel bijzonder. Mocht het toch ooit fout aflopen tussen ons (ik kan het me niet voorstellen, maar niets is zeker, iets kan prompt veranderen/verslechteren), dan was dit toch allemaal waardevol en echt. Een wijze Griek heeft ooit gezegd: ‘Je kan iemand pas je vriend noemen als hij veel zout met je heeft gegeten’. Zo is het.

“Ongelofelijk hoe sterk je bent, dat je jezelf iedere keer weer opricht, ik was allang van de flat gesprongen,” zei mijn vrouw gisteren tegen me. Inderdaad, ik heb – zonder dat dit mijn eigen verdienste is – een enorme vechtlust en toon onnoemelijk veel veerkracht. Maar het is zwaar en ik verlang dagelijks naar een beter leven of naar de dood waar ik zo afschuwelijk bang voor ben en tegenop zie. Ik kan haast niet leven met de dood. Ik vind de dood ondraaglijk. Maar ik zie de dood tegelijkertijd als een verlossing.

Overigens, ik vind het op mijn beurt ongelofelijk dat mijn vrouw nog bij me blijft en zich zo kranig houdt. Op haar heeft dit alles een minstens zo grote impact.

Hoe dan ook, ik vind het doodzonde dat lieve, levenslustige mensen – zoals ook mijn vrouw en ik – zo door een hel gaan en iedere dag weer over dingen (moeten) praten die vervelend maar heel dominant, treiterend en soms zelfs levensbedreigend zijn. In mijn diepste wanhoop krijg ik de neiging uit het leven te stappen. Dat lijkt me ook vrij logisch en normaal. Er zijn massa’s kankerpatiënten en Alzheimer-lijders die een spuitje of dodelijke cocktail of pil willen als hun kwaliteit van leven volgens henzelf niet meer goed is en niet kan worden gewaarborgd. Nou, dan moesten ze mijn bijna levenslange ellende maar eens verteren! Lijden is geen competitie, geen concurrentiestrijd wie het ergste lijdt, maar ik kan je wel vertellen dat wat ik heb net zo erg is als kanker of alzheimer. Het is kanker van de geest.

Trouwens, alle stress heeft ook al mijn eens zo geweldige geheugen aangetast. Eén probleem hangt met zoveel andere problemen en oorzaken samen en heeft zo ontzettend veel verschillende nare effecten! Godgeklaagd is het dat een mens zich überhaupt zo kan voelen, dat dit een mens kan overkomen. Ik voel dan ook een ontzettende woede in me naar het leven toe, naar het lot. En naar gelovigen en spirituele zielen die met een glimlach op hun gezicht zogenaamd mooie boodschappen van hogerhand verkondigen. Man, het leven is gewoon natuur: een samenspel en strijd tussen constructief en destructief en uiteindelijk wint het destructieve altijd.

Momenteel heb ik tweewekelijks een gesprek met een praktijkondersteuner GGZ, maar de beste man weet zelf ook dat hij me niet echt zal kunnen helpen. Medicijnen tegen de angsten kan ik vanwege de extreme gevoeligheid voor de bijwerkingen niet verdragen en ach, al dat praten lucht eventjes even op, maar helpt me feitelijk geen steek verder. De hulp laat me in de steek. Ik moet het zelf doen en daarbij krijg ik gelukkig de liefde, het begrip en de steun van mijn waanzinnig waardevolle wederhelft. That’s it. Nothing more, but more less.

Oh ja, ik krijg – allemaal op eigen kosten – sessies haptonomie om dichter bij mijn gevoel en mijzelf te komen. Heel fijne therapie door een heel aardige therapeut, maar ook die trucjes en behandelingen zullen me niet van mijn angsten af helpen.

Natuurlijk probeer ik me vast te klampen aan de momenten waarop het goed gaat en te denken aan waarmee en met wie ik allemaal heb geboft. Vanzelfsprekend hou ik mezelf voor dat ik al veel heb overwonnen en ook deze diepe dip kan verslaan. Maar zelfs dat helpt me niet en nergens vanaf, laat staan dat het me geneest. De stoornissen zijn onwrikbaar, vooralsnog. Ik zal moeten accepteren dat ik een fobiepatiënt ben, aan diverse stoornissen lijd, dat het helemaal mis is gegaan met mijn ontwikkeling en dat ik momenteel een enorme terugslag heb.

Zal deze terugslag toch ook weer een inhaalslag kunnen worden? Eerlijk geschreven, geloof ik er instinctmatig helemaal niet meer in. Ik heb de kracht niet meer om deze zware strijd te leveren. Ja, ik zal weer stapje voor stapje vertrouwen moeten opbouwen en letterlijk terreinwinst moeten zien te boeken, maar ik ben uitgeblust. Doodop.

Ik probeer mezelf steeds moed in te praten, maar ik voel me radeloos, hulpeloos, ontredderd, gevangen, moedeloos, machteloos en aan de goden overgeleverd.

KERKDIENST

Vanmorgen bezochten we trouwens sinds heel lange tijd weer eens een kerkdienst, ditmaal in de fabelachtig gelegen basiliek van St.Odiliënberg. Niet dat we ineens godsdienstig en kerkelijk zijn geworden, maar we houden van de schoonheid van en in de kerk en van de sfeer en rituelen met wierook, kaarsen en gezang (ook met nonnen).

De hoogmis in dit plaatsje in Midden-Limburg is echt wel een heel mooie, bijzondere belevenis. Ik vind het alleen zo jammer dat de kerk er maar niet in slaagt om een jonger publiek aan te spreken en om een ontmoetingsplaats te zijn voor iedereen. De preek van de dienstdoende pastoor was best goed, maar ik miste toch de passie. Er is zoveel theater bij een katholieke mis, maar de voordrachten worden zo saai gebracht!

Er werd gepreekt over rijke mensen die de arme medemensen negeren, maar dan denk ik: laat als kerk, ook tijdens zo’n mis, weten en zien dat je niet alleen maar mooie woorden predikt, maar de afgelopen week weer iemand hebt geholpen (en hoe). Laat zien en weten met welke hulpprojecten je als parochie bezig bent en vraag hulp aan de aanwezige parochianen wanneer mensen in nood (in de nabijheid en ver weg) geholpen moeten worden. Doe een beroep op de daadkracht van de gelovigen, nodig ze uit tot actie en samenwerking! Ik heb de indruk dat veel kerkgangers er alleen maar voor hun eigen heil zitten en voor het heil van hun dierbaren. Dat ze denken: ‘Als ik braaf naar de kerk ga en ik luister aandachtig naar de pastoor, ik zing mee met de nonnetjes en ik geef wat geld aan de koster, dan ziet God dat ik een brave christen ben en dan kom ik hopelijk in de hemel’. Dat is een erg egocentrische en soms zelfs narcistische manier van kerken en geloven.

Nodig meer groepen mensen uit, betrek mensen erbij. In Engelse kerken is er vrijwel altijd een kinderspeelhoek waar kinderen op elk moment van de dag kunnen spelen, er staan boeken waar mensen de hele dag in kunnen lezen en er wordt koffie met cake geserveerd. Het is daar veel meer een gemeenschap, de kerk is er veel meer een ontmoetingsplek. Er worden kunsttentoonstellingen gehouden (vaak met een religieuze grondslag), voordrachten gehouden en ga zo maar door. Maak de kerk letterlijk en figuurlijk meer open, en daarbij actiever, socialer en actueler. En dan hoef je je als kerk en als pastoor helemaal niet te verloochenen, integendeel!

Als ik zo’n mis bijwoon – zo’n sacrale happening – dan geniet ik, maar jeuken ook mijn handen. Het kan zoveel swingender, zoveel opwindender, zoveel meer inspirerend!

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s