Het gevaar van psychologen

Het beoordelen van psychische en emotionele stoornissen is een grijs gebied. Heel veel (mogelijke) stoornissen en hun symptomen lijken verschrikkelijk veel op elkaar en overlappen elkaar. Toch heb ik ervaren dat psychologen al binnen de eerste sessie een etiket op je plakken en daar halsstarrig aan vasthouden. Gevaarlijk. Dom. En fout. 

Meteen maar een autobiografisch praktijkvoorbeeld. Psycholoog A concludeerde terecht dat ik hooggevoelig ben. Enkele jaren later – voor mijn gevoel was/ben ik bij wijze van schrijven alleen nog maar hoog gevoeliger geworden – wimpelde psycholoog B de conclusie van psycholoog A af. Psycholoog B gelooft niet zo in hooggevoeligheid. Daardoor negeerde hij een belangrijk aspect van mijn wezen. Net zoals hij mijn emotionele, geestelijke en lichamelijke uitputting en zwakke fysieke weerstand ten onrechte geheel buiten beschouwing liet. Mijn ervaring is dat psychologen te weinig aandacht hebben voor lichamelijke symptomen en dat huisartsen te weinig oog hebben voor psychische oorzaken. Ze blijven allemaal keurig in hun eigen hok, met de deur op slot en de gordijnen dicht voor de ramen.

Maar het gaat nog verder. Diezelfde psycholoog B vond en zette in mijn medisch dossier – dat ik later eens heb opgevraagd en waar overigens ontstellend weinig aantekeningen in stonden – dat ik vermijdingsgedrag en afhankelijk gedrag vertoon. Ik lijd aan pleinvrees, een gegeneraliseerde angststoornis, een stress-stoornis en een paniekstoornis. Sommige dingen vermijd ik inderdaad noodgedwongen, omdat ze te gevaarlijk zijn, zoals een lange autorit over de autoweg. Het is al vaker voorgekomen dat ik door een zware paniekaanval achter het stuur (door de stress van het rijden) bijna een ongeluk kreeg of veroorzaakte. Als ik dan liever mijn vrouw laat rijden, is dat dan vermijden en afhankelijk, of is dat logisch en verstandig? Het is bovendien niet zo dat ik niet oefen op de autoweg. Ik probeer juist steeds een stukje verder te rijden! Heeft die psycholoog uit het naburige M. zitten slapen tijdens onze sessies, heeft hij niet gehoord wat ik hem allemaal heb verteld?

Echter, enige tijd later concludeerde psycholoog C dat ik het vermijden juist vermijd en mezelf veel te ver en te veel push. Let wel: ik had en heb nog steeds hetzelfde leefpatroon als in de tijd dat ik bij psycholoog B liep, al ging ik door zijn oordeel nog vaker over mijn grenzen heen waardoor ik nu ook nog een enorme burn-out heb!!! Onbewust had ik me toch door hem laten opnaaien en opjagen! Hoe dan ook, de conclusie van C sloeg dus haaks op die van zijn collega.

Edoch, psycholoog C houdt vast aan zijn mening dat ik een ADHD-er ben. Echter, hij verwart ambitie, bewijsdrift, levenslust en innerlijke onrust (vanwege de frustraties omtrent de belemmeringen in mijn dagelijks leven) met ADHD. Op basis van zijn diagnose zou ik volgens hem medicijnen kunnen nemen tegen (men spreekt vaak van voor, maar eigenlijk is het tegen) ADHD. In mijn optiek is nochtans niet de vermeende ADHD het probleem, maar de vicieuze cirkel, de penibele situatie, het trauma én de frustraties van alledag. En die frustraties zijn gezien de ervaringen en toestand begrijpelijk en logisch.

En daar gaan we weer: ook psycholoog C negeert volkomen mijn hooggevoeligheid én mijn uitputting.

Ik raak gefrustreerd van al die zielenknijpers die de verkeerde conclusies trekken, soms rare en stomme dingen zeggen en eigenlijk amper en nooit tijdrovend luisteren. Daar word ik heel gespannen en (in mezelf) agressief van. Hetzelfde met huisartsen. Regelmatig krijg ik ruzie met mensen, omdat ze me niet begrijpen en niet de moeite nemen om echt en onbevooroordeeld naar me te luisteren en vragen te stellen. Mensen trekken zo snel hun eigen conclusies en houden daaraan vast en willen dat jij die conclusies aanneemt, voor lief neemt, want zij weten het allemaal zo goed, al kennen ze je nog maar 1,5 uur.

Veel te snel trekken ze conclusies. Dan moet je heel sterk in je schoenen staan om de baas te blijven over jezelf en over het (juiste) oordeel over alsmede het juiste inzicht in jezelf. Gelukkig is me dat gegeven. Ik sta erg sterk in mijn schoenen. Daardoor lijk ik eigenwijs en onwelwillend om anderen gelijk te geven, maar mensen die ergens heel erg goed in zijn (zoals ik in het analyseren, psychologiseren en filosoferen) krijgen het door hun eigengereidheid en doordat ze niets voor zoete koek slikken vaak aan de stok met anderen.

Het is ook een beetje een onbewust machtsspelletje, een verbale en hiërarchische territoriumstrijd, zelfs tussen hulpverlener en patiënt: wie krijgt er gelijk, wie is de bovenliggende partij, wie is de baas, wie geeft de maat aan? Allemaal ego-oorlogjes.

Het gevaar van mijn door mijn frustraties verbaal-agressieve reacties is dat ik vijanden maak onder mensen die ik op de een of andere manier (ooit) toch misschien nodig heb, of van wie ik afhankelijk kan zijn. Je weet nooit wie je nog eens nodig hebt in het leven of met wie je toch weer te maken krijgt. Anderzijds denk ik: ik los het liever zelf en alleen op (en met mijn naasten) dan dat ik stroop om de mond ga smeren van de onkunde en de dommen.

 

TIPS BIJ BURN-OUT: 

Zoals iedere stoornis toch weer net even anders is en iedere patiënt anders is, zo is ook iedereen met een burn-out anders en zo is geen enkele burn-out exact hetzelfde (al was het maar omdat de dingen individueel worden beleefd, maar ook door een verschillende mix van symptomen, gradaties en complicaties van en bij de stoornis).

Als ik naar mijzelf kijk, dan ben ik niet zozeer een perfectionist (daarvoor kan ik te slordig en snel genoeg tevreden zijn), maar wel een streber. Ik wil uitblinken, de beste zijn, ik kan moeilijk tegen mijn verlies. Ik ga daarom tot het gaatje, doe en geef alles om te winnen en iets te overwinnen. Ik neem geen genoegen met de tweede viool, met ‘kan niet’.

Die mentaliteit heeft me veel opgeleverd. Ik was een van de beste leerlingen op de Middelbare School doordat ik serieus en hard werkte, ik miste als freelance journalist nooit een deadline maar was altijd ruim op tijd klaar (en leverde in de regel redelijk tot heel goed werk af) én ondanks mijn 30-jarige jubileum als uitgeputte angstlijder gaf ik nooit op en als ik had opgegeven, pepte ik mezelf iedere keer toch weer op.

Ondanks mijn kwellingen zette ik door. Ik had als freelance journalist op een gegeven moment twee opdrachtgevers en werkte ook op vrijdag-, zaterdag- en zondagavond. Ondanks mijn pleinvrees en vliegangst wilde ik mijn reislust toch kunnen bevredigen en maakte ik met vrouwlief en het gezin vele (verre) reizen, al gingen ook die gepaard met hangen en wurgen, uitputting en angsten en stress.

Het kost ontzettend veel energie, kracht, uithoudingsvermogen en incasseringsvermogen om iedere dag paniekaanvallen, angstaanvallen, uitputting en stress te moeten doorstaan plus allerlei enge psychosomatische uitingen zoals enorme duizeligheid.

Ik heb al die jaren te veel van mezelf gevergd, de lat te hoog gelegd, mezelf te veel gepusht. Maar ik ben ook zo levenslustig!

Dat niet alleen: hoe langer je een zware tas tilt hoe zwaarder die tas met het verstrijken van de tijd wordt. Op een gegeven moment kun je die tas niet meer dragen of verga je van de pijn en van de vermoeidheid, zeker als er steeds weer wat in die volle tas wordt gepropt.

Momenteel grijp ik terug naar mijn eigen NU-therapie, geënt op het maken van de juiste keuzes aangaande het dagelijks leefpatroon.

Mijn tips:

  • Luister naar je gevoel en naar de signalen van zin en tegenzin. Met je verstand kun je je bijvoorbeeld voornemen om naar de stad te moeten of te willen, terwijl je gevoel zegt dat je daar veel te moe (of te zwak) voor bent. Ga dan niet, of maar even. Ook kun je tijdens het fietsen jezelf ten doel stellen om 10 kilometer te fietsen, terwijl je al na 3 kilometer bekaf bent. Ga je dan door of luister je naar je gevoel en neem je met minder genoegen? Forceren maakt altijd iets kapot. Doe niet te weinig maar zeker niet teveel.
  • Zorg zelf voor voldoende ontspanning. Wat vind je leuk om te doen, wat vond je als kind al leuk om te doen? Waar krijg je plezier van? Durf egoïstische keuzes te maken. Niemand heeft iets aan je als jij helemaal van slag bent en niet meer kan functioneren. Zorg daarom goed voor jezelf. Heb je geen zin om bij je vader langs te gaan, doe dat dan niet en ga iets doen waar je wel zin in hebt. Of ga slechts even en maak hem meteen duidelijk dat je maar even blijft. Je hoeft niet harder te worden, wel duidelijker. Als  je je eenmaal bij je vader dan toch best goed voelt, kun je alsnog langer blijven.
  • Ga tijdens een burn-out niet (drastisch) lijnen. Eet en drink normaal. Je mag best iedere dag iets zoets of iets hartigs (vets) eten, als je ook maar je groenten en fruit binnen krijgt. Overdrijf niet.
  • Zorg voor voldoende frisse buitenlucht, al is het maar vanaf je balkon of in je tuin.
  • Doe wat je doet op een zo ontspannen mogelijke manier. Ben je daar bewust van. Je kan bijvoorbeeld bij het stofzuigen heel erg veel druk en kracht zetten op de slurf en als een gek tekeer gaan, maar je kan het ook rustiger doen.
  • Let op je lichaamshouding. Op het puntje van je stoel zitten en de rugleuning niet gebruiken, letterlijk op je tenen staan/lopen/zitten… dat is geen ontspannen lichaamshouding. Je kan enige rust vinden door een rustgevende lichaamshouding. Ook als je wandelt, is het niet de bedoeling dat je rent en alleen maar piekert en alleen maar over je problemen praat. Wandel relaxed en kijk om je heen, en probeer te genieten van wat je ziet, ruikt, voelt en hoort. Gun jezelf een half uurtje vakantie/zorgeloos genot.
  • Hou rust, regelmaat en ritme in ere!
  • Geef duidelijk je grenzen aan. Vertel aan mensen dat je momenteel weinig kracht en energie hebt, en durf hulp en medewerking te vragen. Vraag bijvoorbeeld aan je huisgenoten of ze je wat willen ontlasten door ook eens hun kamer op te ruimen of te koken. Durf je te laten verwennen, vertroetelen en verzorgen. Schakel eens een tandje terug, daar kun je later veel profijt van trekken. We kunnen vaak niet leven zoals we willen, en dan moeten we leven zoals we kunnen, ook al doet dat nog zo’n pijn.

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s