Fietsen met een reiger

Het voordeel van de herfst vind ik, dat de zon opkomt op een tijdstip dat ik het rijzen van de hitsige reuzenster kan meemaken, zo rond acht uur ’s morgens als ik de deur uitga én ook weer kan zien afdalen, omstreeks zeven uur des avonds.

De zonsopkomst en nog meer de zonsondergang zijn voor mij de meteorologische hoogtepunten van de dag. Als kleurrijk figuur hou ik van kleuren en wanneer de lucht door het afzakken en klimmen van de warmtebron in vuur en vlam staat, dan brand ik iedere keer weer van verlangen om dat te mogen meemaken.

Deze weerkundige taferelen maken wat mij betreft het leven en de dagen een beetje meer de moeite waard. Ik kan niets sensationelers en mooiers bedenken dan het vuurwerk van de zon. Ik ervaar het iedere keer als een feest. Mijn binnenste gaat ervan dansen en ik kan dan dronken worden van geluk. De hemel is de mooiste schouwburg met de mooiste opvoeringen. Er zijn maar weinig mensen die er zo bewust bij stilstaan, te druk als de meeste mensen zijn met de lagere taferelen.

Vanmorgen was ik als vroege vogel/ochtendmens zijnde opnieuw vroeg uit de veren. De supermarkt in het dorp was nog niet open of ik stond al binnen om saucijzenbroodjes te kopen voor de lunch vanmiddag. Toen ik had afgerekend en naar mijn fiets liep, keek ik omhoog en zag ik dat de lucht de moeite waard kleurde. Ik fietste oostwaarts om de zon beter aan het onzichtbare touwladder omhoog te kunnen zien klimmen. In werkelijkheid klimt en daalt de zon natuurlijk helemaal niet, maar zo lijkt het wel.

Bij het natuurgebied met een lange reep slootwater zag ik – haast surplace op mijn zadel – een reiger schijnbaar in slow-motion bezig met opstijgen. De ballerina onder de vogels had mij gehoord en/of gezien en maakte zich uit de vleugels. Op een gegeven moment fietste ik parallel aan de vliegende vogel die met langzame maar sierlijke slagen over het hoge gras scheerde, af en toe opzij kijkend waar ik me bevond. Na een meter of tien landde het dier weer om vervolgens te merken dat ik er nog steeds was, weer op te stijgen, tien meter te vliegen en te landen en dit een keer of vier totdat ik linksaf sloeg en de ‘snavelaar’ zich veilig voelde en bleef zitten aan de waterkant.

Ik vond het wel een grappig idee: een schijtlijster van een reiger die een fobie heeft voor een fobielijder. Twee angsthazen die het hazenpad verkiezen boven het hobbelige levenspad!

http://www.rolanddanckaert.nl

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s