Erin geluisd

“Ik kan niet tegen onrecht,” had John tegen Saskia gezegd. “Als ik onrecht ruik of zie, dan kom ik in actie.” Daarom nam John als advocaat alleen maar zaken aan waarbij hij onrecht ongedaan kon maken.

Op een dag werkte John in de voortuin van zijn villa en kwam Saskia met haar tweeling van twee buurten. Dat deed ze steeds vaker. Iedere gelegenheid greep ze aan om John, die getrouwd was, te kunnen spreken. Het was duidelijk dat Sas, zoals vriendinnen haar noemden, met hem flirtte, ook al was ze vijftien jaar jonger dan haar knappe buurtgenoot.

“Hij slaat mij en de kinderen,” had ze zomaar uit het niets gezegd. Ze weende. John had zijn tuinspullen laten vallen. “Wie? Bert, je man? Echt?!” Hij nam Saskia en het kroost mee naar binnen. Ze liet de blauwe plekken zien op haar armen en op de beentjes en armpjes van haar dochters.

“Ik ga je helpen,” had John beloofd. “We gaan ervoor zorgen dat die klootzak wordt gestraft en niet meer in jullie buurt mag komen.” Hij escorteerde Saskia naar het politiebureau waar ze officieel aangifte deed tegen haar man. John vroeg of ze ergens konden slapen. Saskia zei dat ze bij een tante terecht konden.

John zat middenin de zaak tegen Saskia’s man toen hij haar op een avond in een restaurant zag zitten, met een andere man. Ze zaten aan het raam. John stond buiten op de stoep. Saskia, die meerdere malen had gepoogd om John te verleiden, had alleen maar oog voor die andere man. Tot John’s schrik en ontsteltenis zag hoe hij Saskia die man kuste en hoe ze vrolijk en onbezorgd lachte om zijn grapjes.

John bleef net zo lang in zijn geparkeerde auto zitten, totdat hij Saskia en haar minnaar naar buiten zag komen. Het raampje van zijn portier had hij wat open gedraaid en hij was diep in de kraag van zijn jas gedoken. Zo kon hij onopgemerkt horen wat ze tegen elkaar zeiden op weg naar de auto. Saskia zei blijmoedig tegen haar vriend dat ze verwachtte dat het niet lang meer zou duren voordat de scheiding rond was en ze een flinke alimentatie kreeg. Bovendien verwachtte ze dat de rechter haar man een verbod zou opleggen om in haar buurt en in de buurt van de kinderen te komen. Ze gooide haar hoofd in haar nek en lachte. Toen zei ze: “Ik heb dit toch maar weer geweldig aangepakt. Die stomme advocaat trapt er gewoon in, terwijl ik die blauwe plekken en kneuzingen zelf bij mijzelf en de kinderen heb veroorzaakt om die sukkel van een echtgenoot van me erin te luizen.”

Vervolgens bleven de haaibaai en haar minnaar staan kijken hoe een bestelbus aan het stuntelen was om de krappe parkeerplaats in te draaien tussen twee andere auto’s in. De chauffeur stak zijn hoofd naar buiten om beter de afstand in te kunnen schatten tussen de achterkant van zijn witte busje en de geparkeerde auto achter hem. Maar hij zag het niet goed. De minnaar van Saskia gaf met zijn handen aan de chauffeur aan dat hij nog minstens drie hele broden achter elkaar ruimte had, terwijl er hooguit een banaan tussen paste. De chauffeur stak dankbaar zijn duim omhoog en reed achteruit volop tegen de auto achter hem. Saskia en haar minnaar renden als kleine ‘kwakinderen’ hand in hand weg, uitbundig giechelend…

John liet Saskia de volgende dag weten dat hij niet langer haar advocaat wilde zijn. In plaats daarvan voorzag John de raadsman van Saskia’s man de benodigde informatie, gratis. Er werd een privé-detective op gezet. Uiteindelijk wees de rechter de claims van Saskia af en werd de tweeling bij hun vader ondergebracht. Saskia kreeg bezoekrecht, maar alleen onder begeleiding…

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s