De Poolse pottenbakster

Het is 1588 en we bevinden ons in de Poolse stad Boleslawiec, gelegen aan de Bóbr-rivier in de regio Silezië, aan de grens met Duitsland. Bunzlau, zoals de Duitsers de stad noemen, had toen al stadsmuren en was na een religieuze strijd tussen de katholieken en protestanten overwegend protestants geworden.

Het is winter en voor de boeren is het te koud om buiten op het land te werken. Er is dan ook gewoon geen werk. Daarom hebben veel boeren  zich toegelegd op het vervaardigen van ceramika, Pools aardewerk. Binnen kunnen ze de potten bakken en beschilderen. De streek is rijk aan witte klei dat zich heel goed leent voor het vervaardigen van keramiek. De met de hand gevormde potten, schalen en kannen worden twee keer op 1250 graden gebakken, zodat het aardewerk steenhard, vrijwel onbreekbaar en slijtvast wordt.

Anna, aardappelboerin in loondienst, is thans drukdoende om schalen van klei te maken. Ze is reeds bezig met het beschilderen van een van haar ‘baksels’. Terwijl ze in zichzelf Bijbelteksten opdreunt – dat schenkt haar innerlijke rust en bovendien wil ze God en haar geloof niet verwaarlozen – dompelt ze de rauwe aardappelen onder in de blauwe kleurstof. Daarmee brengt ze motieven aan op haar aardewerk. Meestal kleine pauwenogen. In de oven staat overigens een kruik hard te worden.

Zo meteen – als haar werk af is – gaat Anna even naar de dertig jaar oude apotheek, omdat ze een poeder nodig heeft tegen haar aanvallen van zware hoofdpijn. In de winter heeft ze daar altijd veel last van. Anna denkt dat dit komt door het vele binnen zitten, het gebrek aan zuurstof. Ze mist dan het werken op het land. Ze heeft een sterke band met de natuur. Vooral in de lente fleurt ze ook zelf op, net als Moeder Aarde.

Als ze bij de apotheek is geweest, gaat ze langs bij het vijftien jaar oude postkantoor om te vragen of er weer een brief voor haar is gekomen uit Leipzig. Als het goed is, dan heeft haar Duitse vriend Georg haar teruggeschreven. Anna en Georg kennen elkaar nu zes maanden. Georg is handelsreiziger en ze ontmoetten elkaar toen hij in Boleslawiec was om aardewerk te kopen voor de verkoop.

Hans uit het Midden-Limburgse Roermond is anno 2016 in het bezit van een van de potten die Anna heeft gemaakt. Hans heeft Anna nooit gekend, maar hij heeft iets in handen dat door haar handen is gevormd. Haar vingerafdrukken zijn met de tijd van haar creatie verdwenen en hebben plaatsgemaakt voor de vingerafdrukken van Hans. Zijn Poolse keramiek is hem zeer dierbaar, zoals haar werk ook voor Anna dierbaar was en niet alleen vanwege de muntstukken die ze ervoor kreeg bij verkoop.

De pot verbindt twee mensen die elkaar nooit hebben gekend en elkaar nooit zullen kunnen leren kennen. Alleen het voorwerp ‘kent’ de historie en het heden, de maakster en de bezitter…

http://www.rolanddanckaert.nl

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s