Herfstgedichtje

Het sneeuwt confetti-kleurige herfstbladeren

Alsof alle tinten in de lift naar beneden met elkaar vergaderen

Het boomafval dwarrelt door de ruimte naar de bodem als sneeuwvlokken

Kaal worden de takken, alsof De Natuur wordt ontdaan van haar haarlokken

En dan zijn er nog die schattige dauwdruppels aan het uiteinde van de grassprieten

Het komt niet bij die groene ‘lantaarnpalen’ op dat ze het schijnbare, bolle glas loslieten

In de natuur kom ik tot mijzelf, omdat ook de mens een natuurverschijnsel is

Als ik een ommetje maak, voel ik opnieuw: Moeder Aarde blijft mijn favoriete ronde-Miss!

© Roland Danckaert

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s