Ik trek me terug in mijn blogbunker

Via besloten groepen op Facebook heb ik getracht om over persoonlijke maar ook universele zaken een diepzinnige en kernachtige uitwisseling tot stand te brengen op basis van radicale eerlijkheid, transparantie, openheid en oprechtheid, zonder dubbele en verborgen agenda’s. Inmiddels heb ik al die groepen de rug toegekeerd en al mijn Facebook-activiteiten gestaakt. Voelt dat effe goed!

Terwijl ik vanuit mijn luierstoel voor het niet-gevitreerde achterraam van onze woonkamer zie hoe twee uit de kluiten gewassen zwermen vogels zijn samengesmolten tot één groep die in de schemering – in de grijze lucht met daarin een zachtroze schijf, een soort wolk-UFO – luchtacrobatiek  uitvoert, schijnbaar geluidloos en moeiteloos (is het een ingestudeerde choreografie of een spontane?), moet ik concluderen dat een dergelijke uitwisseling totaal onmogelijk is en voor mij te veel onbevredigende reacties oplevert, een van de redenen waarom ik reacties op sommige blogs heb afgesloten en op dit blog reacties eerst controleer en al dan niet goedkeur, waarbij ik naamloze, onbeschofte, nutteloze en anonieme reacties sowieso verwijder, en tot plaatsing overga indien ze serieus-positief of anderszins waardevol zijn.

De conclusie die ik moet trekken, is dat je kwetsbaar opstellen onvermijdelijk resulteert in betutteling, gepsychologiseer, belerende suggesties en ongevraagde hulp en adviezen. Ze denken allemaal te weten dat je wat mankeert of  wat je moet doen om verlicht te worden, en geven van zichzelf nauwelijks iets prijs. Anderen stellen zich nooit zo kwetsbaar en openhartig op en gaan veelal helemaal voorbij aan de boodschap van een tekst en aan de impact van je zielenroerselen op je dagelijks leven.

Nederland verzuipt in het spirituele gepsychologiseer en bulkt van de arrogante, zelfvoldane wannabe therapeuten die na het volgen van allerlei zweverige cursusjes en opleidingen menen dat ze iedereen kunnen helen.

Het is beter om met anderen niet je zielenroerselen en visies te delen. Ik heb alleen mijn vrouw bij wie dat mogelijk en bevredigend is. Zij is werkelijk betrokken, zit op één lijn met mij en weet echt wat er speelt, en waarom.

Voortaan wissel ik met alle anderen alleen nog koetjes en kalfjes en oppervlakkigheden uit. Dan gaat het redelijk goed. Anders stuit ik alleen maar op betweters en lieden die misbruik maken van mijn kwetsbaarheid en openheid. Dat leidt onherroepelijk tot conflicten, ergernissen en frustraties mijnerzijds.

Ik merkte dat mijn intenties, integriteit en gezonde verstand in twijfel werden getrokken door de anderen. Dat heeft me weer veel pijn gedaan, nadat eerder artsen, leraren, psychologen, vrienden, familie, kennissen en ambtenaren mij teleurstelden zodra het aankwam op De Waarheid, Kwetsbaarheid en Eerlijkheid (van beide kanten). Ze kunnen mijn eerlijkheid niet aan en zelf niet goudeerlijk en kritisch op zichzelf zijn. Dan houdt het op wat mij betreft.

John Lennon zei het al: ‘Met eerlijkheid maak je weinig vrienden, maar wel de juiste’. Buiten onze twee kinderen, heb ik maar één echte levensvriend: mijn eega.

Even dacht ik ook genoeg te hebben van het schrijven. Maar dat kan bij mij nooit het geval zijn. Ik heb hoogstens genoeg van mijn pogingen om eerlijke, open communicatie tot stand te brengen en met anderen – die daarop kunnen reageren – persoonlijke zaken te delen.

Schrijven zal ik waarschijnlijk altijd blijven doen. Met enthousiasme, passie en overgave. Mede over persoonlijke aangelegenheden en privé-zaken, maar dan als de ouderwetse schrijver die een boek en in mijn geval blogs vervaardigt en niet als een moderne internet-auteur die constant kan worden geconfronteerd met de meestal zeer onterechte en onbevredigende reacties van een ieder die hem leest.

Terug in mijn blogbunker. Terug naar de rust.

Je moet mensen die je niet goed kent en die niet hebben bewezen dat ze de eerlijkheid aankunnen, er respectvol mee omgaan en er goed op reageren nooit iets persoonlijks toevertrouwen of hen iets over je zielenroerselen en beleving proberen uit te leggen. Hoogstens kun je het van je af schrijven zonder reacties toe te laten en anderszins zonder te hopen op weldadig commentaar en op het uitblijven van vervelende reacties.

Ik zit bovendien in een heel moeilijke periode waarin ik vervelend commentaar niet kan verdragen. Maar ook of juist in deze lastige situatie vervaardig ik veel gezonde, gedurfde en inspirerende stukken tekst (waarheid). Ik ben het levende bewijs dat ook iemand met flinke problemen en kwalen niet alleen maar patiënt is, maar ook nog heel erg waardevol kan zijn en juist vanuit zijn patiënt-zijn tot bepaalde inzichten komt die voor iedereen – ook voor zogenaamd gezonde mensen-in-balans – waardevol en waarheid kunnen zijn.

Mijn eigenwaarde is door dit alles nog sterker geworden. Ik laat me nog minder iets aanpraten door anderen. Ik heb andermaal dingen geleerd waarvan ik niet wist dat ik ze leren kon of zou. En boven dat alles ben ik mijn vrouw alleen nog maar meer gaan waarderen. Onze liefde wordt daardoor nog sterker. En ik dacht dat het niet sterker meer kon… Dus wel!

Ten slotte heb ik wederom ervaren dat ik al die anderen helemaal niet nodig heb. Mijn vrouw en ik hebben alles in huis om het samen en zelf te rooien!

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s