Polyamorie

Het klinkt als een ziekte en dat is het ook. Polyamorie is namelijk de ziekelijke behoefte om met iedereen die je aantrekkelijk en leuk vindt – en als je allebei, alle drie of alle negentien zin hebt – lichaamssappen uit te wisselen, allemaal onder het mom van de vrije liefde. Officieel betekent polyamorie ‘meervoudige liefde’ of ‘veel liefde’ waarbij intieme relaties met meerdere personen zowat de eerste levensbehoefte is, nog voor autorijden, voetbal kijken, breien en eten en drinken.

Een weekje of zo heb ik me in de wereld van de polyamorie-luitjes begeven, in de wereld van mensen die constant op zoek zijn naar nestwarmte, omdat ze in een vorig leven wellicht spreeuw waren of leeuwerik. Eigenlijk is polyamorie een veredelde vorm van seksverslaving. De mensen die aan deze aandoening lijden, hebben steeds weer de kick nodig om met meerdere personen intiem te zijn.

Ik heb er niets op tegen, hoor. Integendeel. Ik lijd zelf zelfs ook aan deze lekkere ziekte, maar dan latent. Dat betekent dat ik de ziekte wel onder de leden heb, maar dat hij (nog) niet is uitgebroken. En ik wil er niet eens van genezen, net zoals ik niet van mijn lesbo-nijd wil genezen (het verlangen om een mooie, vrouwelijke lesbienne te zijn)!

Het was omdat ik zelf van deze ziekte geniet, dat ik die mensen opzocht. Ik had zelf trouwens wel flink wat behoefte aan meer knuffels en lichamelijkheid, alhoewel ik heb ontdekt dat flirten en seks voor mij grotendeels een soort van pleisters op de wond zijn, een soort van manieren om spanningen af te reageren en plezier te zoeken, juist op momenten dat ik uitgeput en/of overspannen ben.

Ik maakte tijdens mijn contacten met de polyamorie-lieden overigens de fout om met die mensen in discussie te gaan en heel fel te reageren op sommige stomme reacties op mijn eigen openheid (ik geef me helemaal bloot met woorden, terwijl de meeste mensen – ook polyamorie-mensen – zich alleen lichamelijk bloot geven), daar waar ik ze gewoon had moeten negeren en me had moeten laven aan de leuke contacten.

Ik geloof echt dat een mens het meeste leert en groeit als hij zijn eigen kleine en grote vergissingen, misstappen en fouten onder ogen ziet en ervan probeert te leren en de schuld zelf op zich neemt, althans voor een deel.

Sommige van die gasten bezoeken parenclubs, waarvan enkelen zeer frequent. In parenclubs kun je tegen een vaste entreeprijs zoveel neuken en eten als je wilt. All inclusive zeg maar. Condooms hoef je niet zelf mee te nemen, die liggen in de grabbeltonnen voor het grijpen.

Een gigolo of hoer bezoeken is duurder en dan heb je nog niets gegeten en gedronken. In zo’n parenclub kun je je laven aan uitgebreide banketten en buffetten. Bovendien kan je het doen met wie je maar wilt, met iemand die er zelf ook voor heeft betaald. En als je er zelf voor hebt betaald, dan wil je dus echt neuken! Dan doe je het niet voor het geld maar voor de geilheid. Ja, zij noemen dat dan liefde, de liefde die vrijelijk kan stromen, maar het komt natuurlijk gewoon neer op platte lust – hoewel die ook heel teder en respectvol uitgevoerd kan worden – en daar is wat mij betreft helemaal niks mis mee. Ik wou dat mijn vrouw er zo over dacht, haha! Maar dat gelul over vrije liefde is natuurlijk lulkoek. Ik hou zielsveel van mijn vrouw, maar als ik geil ben, dan wil ik vooral met haar neuken omdat ik geil ben en niet omdat ze zo lief is voor de kinderen. Tijdens het wippen denk ik echt niet aan die keer dat ze die zwerver zo lief behandelde en ik ontroerd raakte.

Maar zo vaak doen wij het niet meer, hoor. En dat ligt vooral aan mij. Tja, dat is toch vaak een beetje een probleem als je al lang met dezelfde partner bent: de sleur en verveling sluipen er  na 20 jaar – ook in bed – toch wel in. Zij leest liever een Margriet voor het slapen gaan en smeert haar kut liever met haar vibrator dan met jouw lul en jij kijkt liever voetbal, terwijl je jezelf in de pauzes aftrekt als je een lekker wijf in de reclame voorbij ziet komen. Dat is er over van de romantiek na twee decennia iedere dag dezelfde lul of kut naast je in bed en op de bank en in de auto!

Veel mensen die aan polyamorie beginnen, komen dan ook uit een (deels) onbevredigende relatie waarin ze zich gevangen voelden, waarin ze op slot zaten en heel veel kansen om eens met een ander leuk iemand een leuke tijd – kort of lang – te hebben aan zich voorbij hebben laten gaan.

En toch neigt het wat mij betreft allemaal een beetje te veel naar overvloed, verslaving en obsessief gedrag waarbij iedere behoefte moet worden bevredigd en alle pijn en leegte moet worden gestild met knuffels en andere lichamelijke, emotionele en geestelijke intimiteit.

Je kan ook nog op andere manieren je balans en geluk terugvinden, waarbij je niet per se weggooit wat je met die ene vaste partner hebt opgebouwd.

Maar nogmaals, ik vind het allemaal prima wat mensen doen. Ik heb er geen last van. Zolang men mij in mijn waarde laat en niet lastig valt met zijn of haar overtuiging en leefwijze, dan vind ik het allemaal goed. Daarom snap ik ook nooit waarom mensen zo fel tegen homo’s kunnen zijn. Die homo kruipt toch niet in jouw kont? Nou dan?! Wat is dan het probleem eigenlijk?

Evenmin begrijp ik waarom sommige gelovigen er zo’n drama van maken als iemand niet gelooft. Je hebt er toch geen last van of baat bij als iemand atheïst is en jou verder niets opdringt? Maar ik snap ook niet dat sommige atheïsten echt alle gelovigen verketteren. Je moet alleen de gelovigen vermoorden die de vrijheid van anderen beroven!

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s