Wreed leven

Oh, wat is het leven wreed. Ik ben niet de enige met brandmerkende (levens)pijn, iedereen lijdt wel ergens aan en/of onder. En dat wat je nodig hebt – het is geen wens of verlangen meer: als je gaat boren, dan heb je een boor nodig en als je leeg bent, dan moet je iets hebben waarmee je je tank kunt vullen – is zo verschrikkelijk schaars en dus zo afschuwelijk moeilijk te krijgen…

Allemaal proberen we de pijn te bezweren, met seks, morfine, massages, saunabezoekjes, aspirine, cocaïne, wijn, bier, yoga, meditatie, mindfulness, aurahealing, chakrahealing, festivals, glaasje draaien, lezen, muziek, koffie, chips, chocolade, patat, biologisch voedsel en/of verre reizen.

Het stikt hier op deze aardkloot van de tragedies, van de drama’s waar nooit een oplossing voor zal worden gevonden, van de ziekten en stoornissen die nooit zullen genezen. En het wemelt hier van de gevaren, met een grote kans dat alles wat erg is weldra of ooit nog erger zal zijn. De genadeslag hangt steevast in de lucht, ook al voel, hoor en zie je hem niet (aankomen).

Godsgruwelijk, af en toe zalig, weldadig, verrassend kutleven!

Onderhuids leven er bij mij zo ontzettend veel frustraties en spanningen. Het ongenoegen lijkt er een genoegen in te scheppen om mij GEEN genoegen te doen, maar uitsluitend zichzelf. Een vergaarbak ben ik van trauma’s, spanningen, onzekerheden, twijfels, wanhoop, woede, moedeloosheid, verdriet en angsten. Een storthoop van de stress. Ongelofelijk sadistisch, harteloos, zo nu en dan heerlijk en interessant rotleven!

Ik kan niet geloven dat Ann, mooie, lieve, opgewekte, showy Ann is aangevallen door de kanker, dat in dat blinkende lijf een monster is gekropen dat haar van binnen helemaal kapot aan het maken is en de zon in haar ogen verblindt met helse bliksemflitsen. Ik kan niet geloven dat zoveel onrecht, zulk zinloos, nutteloos geweld mogelijk is, bij iemand nog wel die haar leven heeft gewijd aan de levenslust, aan het feest en aan de goedheid. Ann, die zoveel toekomstplannen had en nog steeds heeft: trouwen, een eigen huisje, een kind…

Die toekomstplannen heeft Ann nog steeds, ja. De meeste mensen zijn vechtjassen. Dat is het overlevingsinstinct, en de doodsangst. Want zo zijn wij mensen. We worden gedwongen met de pijn te leven, maar we willen door, ons zo weinig mogelijk aantrekken van de pijnscheuten en de pijnaanvallen, van de belemmeringen en ongemakken. Dat is wat leven is: proberen door te gaan en ieder moment zo mooi of aangenaam mogelijk te maken. Lig je te verrekken van de pijn in het ziekenhuis, dan vraag je om een morfinespuit, zodat je het kan uithouden, het misschien weer mogelijk wordt voor je om te lachen om een grapje.

Rot alsjeblieft op, ga dit melkwegstelsel uit, verlaat dit universum met die kut-God van je en met je karma en reïncarnatie, met je ‘er is iets’ en je ‘na onze dood komt alles goed’. Flikker alsjeblieft op, sterf met die onzin van je. Wij mensen zijn niets meer dan een computer die eraan is als hij het niet meer kan doen. Overlijden betekent vooral voorbij gaan, er niet meer zijn, voorbij het leed gaan en niet omdat je ergens anders naartoe gaat, maar omdat je pijn voorbij is dankzij de dood.

Maar zelfs het leven heeft geen schuld. Je kunt het leven niets aanrekenen. En je hoeft het leven ook nergens voor te bedanken. Dat zweverige gedoe over dankbaarheid… Bullshit! Je hebt er zelf niet om gevraagd om geboren te worden, je bent gewoon een verschijnsel van de natuur, je bent een product van liefde en lust of alleen van lust, niets meer, niets minder.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s