Anti-beschaving

Een avondje uit, ergens in Nederland, het land waar men zich drukker maakt om een niet-bestaand probleem als Zwarte Piet dan om de luchtverontreiniging, stijgende zeespiegel en het verstoorde ecosysteem.

Veel jonge mensen op de been, pubers. Ze hebben het avondeten weggespoeld met veel sterke drank of met veel, veel, veel en nog meer bier (zoveel bier dat het effect net zo groot is als bij het consumeren van een liter sterke drank) en als toetje hebben ze een paar xtc-pilletjes genomen. Om het feest compleet te maken roken ze samen jointjes.

In de rij voor de disco waar de Nederlandse rappers optreden, bereiken de adrenaline en testosteron al een hoogtepunt, een duivels orgasme. De opgefokte jongens en meiden, nog maar een paar jaar van de basisschool, schreeuwen en schelden tegen elkaar en worden ook lichamelijk agressief. Verbale granaatscherven. Schouders met blauwe plekken.  Twee uur in de rij staan, is geen pretje, en zeker niet twee uur in de rij staan met hele hordes die de menselijke beschaving geweld aandoen.

De beveiligers en opgetrommelde agenten krijgen voortdurend een tsunami van scheldkanonnades, beledigingen en dreigementen over zich heen. Zouden ook kinderen van de bodyguards en politiemensen zo (kunnen) ontsporen/ontaarden? Is er een politievrouw die haar zoon er tussen ziet staan, terwijl hij zich een weg naar voren in de rij slaat, duwt en scheldt?

Eenmaal binnen blijken de rappers al aan hun optreden te zijn begonnen. De artiesten hebben hetzelfde of een nog extremer consumptiepatroon als hun fans die stoned en bezopen de kick zoeken in hun verdoving, of de narcose in de uitgelatenheid. De showbinken hebben alleen het geluk dat ze iets doen waarmee ze veel geld verdienen en roem vergaren, terwijl hun bewonderaars alleen maar geld moeten uitgeven om gezien te worden en wat te beleven.

De rappers treden niet echt op. Ze staan high van de coke en remmen-loos door de alcohol op de bühne, maar rappen niet. Ze laten een muziekbandje lopen en de techniek het werk doen. Af en toe poepen ze via hun lippen wat opzwepends de zaal in, hun vingers gebruikend om hun kreten vet te drukken, te illustreren of te onderstrepen. Oerkreten ondersteund door een cult-gebarentaal.

Ondertussen loopt de agressie onder de discobezoekers volledig uit de hand. Ambulance. Bloed op de grond. Een arrestatieteam. Een wurggreep. En nog steeds die verbale en zelfs fysieke agressie tegen het verplegend personeel en de sterke arm van de wet.

Verre van een leuke avond/nacht. En toch zijn er hele volksstammen jongeren die na afloop beweren dat het gezellig was, omdat ze zich alleen nog op deze krankzinnige, onbeschaafde, agressieve manier kunnen uiten, ontspannen en vermaken. Volgend weekeinde doen ze het voor de duizendste keer nog eens allemaal dunnetjes over. Ze vinden het allemaal dik in orde.

Wat of wie roeit deze plaag uit?

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s