Thomas Dekker: vieze, vuile verrader!

In zijn boek ‘Thomas Dekker. Mijn Gevecht’ sleurt de oud-wielrenner zijn ex-collega’s mee in zijn moeras door hen bij naam en toenaam te noemen als dopinggebruikers en oversekste, ontrouwe liefdespartners.  Van wat een autobiografie had moeten zijn, heeft de nog maar 32-jarige Noord-Hollander tevens de vuile was-lijn gemaakt van zijn vroegere ploeggenoten en kamergenoten. Een doodzonde.

Enerzijds is het boek een waardevolle realiteit-bom. De geletterde en gedrukte biecht (ik heb het boek niet gelezen, maar heb wel de publiciteit en de commotie rondom het schrijfwerk gevolgd) toont naar verluidt exact aan wat er van de wielrennerij is geworden: een stinkende, kapitalistische, onzuivere bron van prestige en inkomsten, doordrenkt van de sportieve misleiding, het gebrek aan beschaving, ontrouw, porno, seks en doping. Een wereld waarin bijna iedereen – het journaille, de ploegleiding, de renners, de verzorgers en de artsen – stinkbommetjes maakt en laat afgaan, maar dan wel stinkbommetjes met een walm van maskerende parfum.

Prima dat Dekker de keuze heeft gemaakt om (bijna?) helemaal open te zijn en zich kwetsbaar op te stellen. De vraag is waarom hij dat heeft gedaan. Had hij gewoon de behoefte om eerlijk te zijn en af te rekenen met de Firma List & Bedrog en met zijn toenmalige functie bij deze onbetrouwbare en obsessieve onderneming? Is het een manier om met een zaklamp te schijnen in Het vermeende Zwarte Gat na het einde van zijn actieve wielerloopbaan (2015)? Miste hij de aandacht en de roem? Deed hij het overwegend voor het geld, gek gemaakt door een sensatiezieke journalist en uitgever en door de uitgave van meer succesvolle biechten van oud-sporters?

EXPEDITIE ROBINSON

Dekker deed dit  tv-seizoen overigens mee aan het tv-programma ‘Expeditie Robinson’ (RTL5, ook al zo’n lekker betrouwbare, pure groep mensen, heus niet door commercie en dus het geld/de inkomsten verblind!), een soort van ‘Big Brother’ maar dan op een exotisch eiland in plaats van in een loods of villa ergens in Nederland.

Waarom deed hij daaraan mee? Puur vanwege de (sportieve) uitdaging? En/of vanwege dat vermeende Zwarte Gat? Was zijn deelname een extra opsteker voor de publiciteit rondom zijn boek? Hoe dan ook, in dit programma leren we Dekker (wederom) kennen als een slinks, achterbaks mannetje dat er heel goed in is om in de rug van de kopmannen en dus uit de wind de finish te halen, iemand die heel snel lekker kan worden gemaakt voor het smeden van allerlei plannetjes om de winst mee naar huis te kunnen nemen. Hij is daarin lang niet de enige. Bijna alle ‘Expeditie’-deelnemers zijn zo, doen zo. Maar het zegt dus wel over Dekker dat hij de man er niet naar is om zich aan dat gedoe te onttrekken en zijn persoonlijkheid, zijn authentieke goedheid en moed te tonen. Heeft hij die wel?

Maar dan dus wel achteraf een boek schrijven over wat er allemaal misging. De andere ‘Expeditie’-deelnemers zijn gewaarschuwd, al denk ik haast zeker te weten dat RTL het de deelnemers contractueel heeft verboden om details naar buiten te brengen over het programma, de zender, de deelname en de andere deelnemers.

Nogmaals, dat Dekker de keuze heeft gemaakt om over zijn eigen ervaringen en rol in de wielrennerij open te zijn, moedig ik alleen maar aan. Ikzelf ben een emotionele exhibitionist en schrijf voor de openbaarheid een privé-striptease. Ik hang het benoemen en beschrijven van de werkelijkheid aan, al is die realiteit nog zo afgrijselijk lelijk.

Echter, ik vind het niet kunnen dat Dekker eveneens bekende en nog veel bekendere ex-collega’s, ploeggenoten, concurrenten en kamergenoten er met naam en toenaam bij heeft betrokken. Dat doe je niet. Die andere mensen konden die keuze niet maken. Het is de (on)reinste vorm van matennaaien.

Ben ik nu hypocriet? Ik heb ook weleens boze en ontsluierende blogs geschreven over mensen in mijn omgeving en met wie ik te maken heb gehad. Echter, ik heb nooit de namen van die lui genoemd, plus: ze zijn niet (landelijk) bekend. En ik ben niet bekend.

DISCRETIE

In zo’n boek als van Dekker is het onmogelijk om het niet over anderen te hebben, maar had hij de identiteit van de betrokkenen niet in het midden kunnen laten? Was het belangrijker dat het boek succes zou hebben en veel geld zou opleveren dan de discretie in acht te nemen?  Is het schenden van het vertrouwen van mensen met wie hij intensief en collegiaal is opgetrokken en die hem eigenlijk niet moedwillig iets hebben aangedaan niet nog veel erger/kwalijker dan wat de renners ongelimiteerd konden uitspoken?

Met René van der Gijp ben ik het eens dat we een streep door de naam en persoon van Thomas Dekker moeten trekken. Hij is veel te ver gegaan. Hij heeft het toch al moeilijke leven en de toch al afgebladderde reputatie van iemand als Michael Boogerd verergerd, en dat is onvergeeflijk. Zoiets doe je niet.

En hoe nu verder met Thomas Dekker? Hoe moet het nu met hem verder? Ik denk niet dat ze in de wielrennerij of (sport)journalistiek nog op hem zitten te wachten. Ik denk niet dat (veel) mensen hem nog zullen vertrouwen. Oké, deze autobiografie levert hem even flink wat poen en aandacht op, maar wat daarna? Hij is nog maar een jaartje gestopt met wielrennen. Hij kon zo goed rijden, tijdrijden vooral. Maar wat kan hij nog meer? En kan hij na dit boek nog wel doen wat hij kan? Krijgt hij die kans nog wel?

Ik herhaal dat ik alleen maar ontzag voor hem had gehad als hij het vooral bij zichzelf had gehouden. Maar dat was natuurlijk niet in het belang van de journalist die het boek heeft vervaardigd en ook niet in dat van de uitgever die het heeft gepubliceerd. Dekker heeft zich blijkbaar weer gek laten maken. Of misschien heeft hij anderen zo gek gemaakt om dit allemaal teweeg te brengen, dat kan ook nog. Of een beetje van allebei.

Het is ook niet zo dat Dekker groot onrecht aan de kaak heeft gesteld en de echte schuldigen aan de schandpaal heeft genageld. Dus wat voor zin had dit alles dan?

Kijk, echte schrijvers die boeken fabriceren, kunnen ook weleens vervelend of vervelende dingen over bestaande personen schrijven, zelfs over familieleden. En die hebben er dan evenmin zelf voor gekozen. Ook dat kan voelen als verraad. Hoewel die mensen niet bekend zijn, heeft het geschrevene impact op henzelf, al was het maar omdat de omgeving van ‘het slachtoffer’ er toch (erg) door wordt beïnvloed en dan anders reageert. Mensen (de omgeving van ‘het slachtoffer’, de consumenten) kunnen vaak slecht omgaan met nieuws, met de waarheid, met sappige (privé-)informatie. Ze verliezen snel de achtergronden en relativeringen uit het oog, als ze die überhaupt ooit in het vizier hebben gehad.

Maar in dit geval is het toch anders, vanwege de wereldfaam van sommige betrokkenen en omdat het noemen van de namen puur effect-/winstbejag is en niet functioneel.

Thomas Dekker, je bent een vieze, vuile verrader. Een laffe linkmichel ben je, net als in ‘Expeditie Robinson’. Je hebt bewezen dat je geen knip voor de neus waard bent, geen ruggengraat hebt, en dat je je geweten voor heel weinig inruilt. Misschien dat je in de rest van je tijd op aarde zult leren om meer eerbare keuzes te maken en je je kunt aansluiten bij pure mensen. Ik gun het jou en jouw omgeving van harte. Misschien word je dan wel op een positieve manier besmet en besmet jij anderen op een constructieve wijze.

Maar wat je nu anderen hebt aangedaan, maak je niet snel en makkelijk meer goed. Toch is er nog hoop voor je. Vooral jijzelf zal voor jezelf lessen dienen te leren, zoals wij allemaal. Je kunt jezelf nog gaan bewijzen als een moedig, integer, empathisch en puur individu dat weigert mee te doen aan ongein. Hopelijk kun je dan ooit een boek (laten) schrijven over een geweldige groep mensen met wie je in contact bent gekomen en met wie je fantastische dingen hebt gedaan. Ga groene energie opwekken in Afrika of zo, door bijvoorbeeld fietsend stroom te produceren. Je hebt immers wat goed te maken, kameraad! Tenzij je geen topsportmentaliteit hebt en niet de beste mens wilt zijn en genoegen neemt met de versie van jezelf van nu… Tenzij je louter blij bent met de royalty’s van dit boek en het je geen moer kan schelen wat je anderen hebt aangedaan. Tenzij je het voor jezelf allemaal recht praat en je er nog steeds voor honderd procent achter staat, achter die autobiografie van je waarvan je tevens deels de autobiografie van anderen hebt gemaakt…

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s