Met fanatieke mensen is het moeilijk praten

Fanatieke mensen denken en doen meestal heel erg star, zijn weinig flexibel en hebben oogkleppen voor. Dat is zo bij alle fanatieke mensen, en vooral bij heel fanatieke gelovigen en bij mensen die heel erg veel of eigenlijk bijna alleen maar bezig zijn met het spirituele. Mijn ervaring is dat deze mensen een astronaut zonder raket zijn. Ze zijn de zwaartekracht ontstegen. Ze maken zwevend koprollen door de lucht zonder ooit nog de grond te raken. Vaak menen deze zweefmolens van vlees en bloed verlicht te zijn, de wijsheid in pacht te hebben en is een normaal, aards, realistisch gesprek en een stevig debat met ze onmogelijk.

Afgelopen week had ik een email gestuurd naar een handoplegster uit Swalmen. In deze email vroeg ik haar om raad, maar niet zonder haar eerst een aantal kritische maar vooral belangstellende vragen te stellen, omdat ik eerst een goede indruk wilde krijgen van haar talenten, karakter, gedrag, bedoelingen en behandelingen. Ik had haar eerlijk geschreven dat ik dat deed, omdat ik eerder nare ervaringen had met spirituele mensen.

In mijn email stelde ik mij kwetsbaar op en deed ik mijn twijfel en wanhoop uit de doeken. Tot mijn stomme verbazing kreeg ik een dag later een email terug waarin de behandelaarster stelde dat ik haar niet vertrouwde en respecteerde en ze me daarom niet zou behandelen. Ze wenste me verder het beste met mijn gezondheid.

Ik ben blij dat de fysiotherapeut, huisarts, cardioloog, oncoloog en de psycholoog er niet een dergelijke selectie op nahouden en dat zij je wél gewoon behandelen als ze je onsympathiek vinden, wanneer je wat kritische en onderzoekende vragen stelt en eerlijk aangeeft dat je krap bij kas zit en het vertrouwen in de behandelaars een beetje kwijt bent door nare ervaringen in het verleden.

De reactie van de (zogenaamd?) paranormaal begaafde handoplegster vond en vind ik nochtans heel tekenend voor hoe spirituele mensen zijn (geworden) en doen. En ik kan het weten, want ik heb wel veertig alternatieve pipo’s versleten tijdens mijn zoektocht naar verlichting, verbetering en liefst totale genezing.

Ik reageerde prikkelbaar op de arrogante afwijzing door de handoplegster door haar in een volgende email in te peperen dat zo iemand zich hulpverleenster durft te noemen en dat ik blij ben dat haar ware aard in een vroeg stadium tot me was doorgedrongen.

Zij en haar reactie vielen rauw op mijn dak, want ik voelde me met mijn hulpvraag, wanhoop en oprechte vragen en uiteenzettingen in mijn hemd gezet. Je zou bijna lid en fan worden van de Stichting Skepsis!

Maar inmiddels ebt dat gevoel weg en interesseren de vrouw en haar reactie me steeds minder. Ik wil er weinig energie aan verspillen, al had ik wel de behoefte om het voorval te verwerken in dit artikel. Dit voorvalletje heeft voor mij maar weer eens bevestigd dat er met de meeste van die lui gewoonweg niet normaal valt te communiceren. Dat zal dan wel weer uitgelegd worden als een gebrek aan respect. Maar het is gewoon een met-beide-benen-op-de-grond-mening/ervaring.

http://www.rolanddanckaert.nl

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s