Gesneuveld in een vrij onbekende oorlog

Ik sta bij het vredesmonument en lees de namen en jaartallen van de gesneuvelde soldaten in de diverse vredesmissies (het herstellen van de vrede tijdens een oorlog). Mijn oog valt op de naam van een wachtmeester (onderofficier) der eerste klasse van de Nederlandse marine, omgekomen in 2001 in Angola.

Angola? We weten heel veel van de oorlogen in Afghanistan, voormalig Joegoslavië en Syrië, maar heel erg weinig van de Congolese burgeroorlog oftewel de Afrikaanse Wereldoorlog waarbij sinds 1998 – door toedoen van losse milities – maar liefst negen Afrikaanse landen betrokken zijn, waaronder Angola. Er zijn onderhand misschien al meer dan vier miljoen doden gevallen in deze agressie-explosie die weer voortkwam uit de Rwandese genocide in 1994 waarbij naar schatting bijna een miljoen mensen omkwamen, met name Tutsi’s en gematigde Hutu’s. Extremistische Hutu’s waren de boosdoeners.

Het is zo’n ingewikkeld conflict dat je daar bijna een speciale studie aan moet wijden om het enigszins te snappen en in kaart te kunnen brengen.

Waarom weten we zo weinig over deze oorlog, althans veel minder dan over de oorlog in Syrië en de voorbije oorlog tussen Servië en zowat de hele rest van ex-Joegoslavië? Ja, Angola is verder weg dan Belgrado en ligt niet in Europa, maar voor Syrië geldt hetzelfde als voor Angola. Interesseert Afrika ons minder? Zijn onze belangen daar kleiner?

Ik moest denken aan de wachtmeester die in Afrika is gesneuveld en aan zijn familie en vrienden. Nu is iedere militair potentieel kanonnenvoer en nu sterft iedere soldaat – met welke rang ook – vrij roemloos en anoniem… en de volgende oorlog met andere namen woedt alweer… maar toch… Okay, verstokte militairen zullen bijna allemaal zeggen dat gewond of getraumatiseerd raken of zelfs sneuvelen het risico van het vak is en dat het dat ondanks alles toch waard is, omdat er nu eenmaal ook mensen moeten zijn die oorlog voerende mensen, misstanden en onrecht uit de wereld proberen te helpen. En zo is het feitelijk ook.

Maar ik stel me dan zo’n onderofficier voor, ver van huis, in een land van heel donkere mensen en allerlei stammen, en zijn familie die dan zijn overlijdensbericht krijgt, terwijl er over de oorlog die hem fataal werd relatief vrij weinig (frontpage) wordt bericht en het een ontzettend bloedige oorlog is die reeds heel veel miljoenen mensen het leven heeft gekost en die het leven van nog meer mensen heeft ontwricht.

Op de een of andere manier lijkt het dan allemaal wat minder waard te zijn geweest, en nog oneerlijker, zo’n strijd, zo’n dood. Maar misschien zie ik dat als volkomen leek en buitenstaander helemaal verkeerd. Vandaar dat ik niet het risico neem om de naam te vermelden van de wachtmeester, voor het geval ik ondanks mijn goede bedoelingen en empathie toch heel verkeerde dingen heb geschreven.

Hoe dan ook, ik las de naam van een man die heeft gepoogd om in Afrika de vrede te helpen herstellen, maar zelf – als onschuldige, goed bedoelende ziel – naar de eeuwige jachtvelden verhuisde. Het risico van een missie, van een professie en misschien ook wel van een zelfverkozen (of behoefte aan/drang naar) avontuur…

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s