Bevallig licht

Abrikoos-kleurig waren vandaag de ochtend en de avond. Een lucht helderder dan het water van een onbevaren en niet-bevist meer in de Cariben. Als je omhoog keek, dan kon je op de onderkant van de bodem kijken van de hemel, van het paradijs. Vanmorgen zag ik boven het stiltegebied – waar eigenlijk alleen bestemmingsverkeer mag komen – een heel helder, lichtgevend object, een soort van blinkend, ijzeren discus met vlak daarboven een kleinere bol. Was het een planeet, een ster of toch een tijdmachine van ander, intelligent(er) leven? Ik nam de bocht en plots stond de pas opgestane zon geheel ergens anders. Even was ik hem kwijt. Zelfs met het helderste weer en uitmuntende ogen kan je blik, kunnen je ogen je bedriegen.

Ik hou van dit warme, fruitige, late november-licht, van dat pompoen-kleurige licht. De herfst is een artistieke lichttechnicus, een kleuren-magiër. Gisteren wilde ik nog heel zeker dood, vandaag ben ik mede dankzij deze lichtshow toch nog blij dat ik er ben, al zou kanker me nog steeds niet slecht uitkomen, omdat ik onderhand weet dat iedere goede dag wordt opgevolgd door een paar heel erg slechte maanden. Vaste patronen… Het ritme van het lot.

Ik heb zelf niet de moed om er een einde aan te maken, maar misschien kan een ziekte het voor me doen. Geef mij maar de kanker van iemand die gelukkig was en nog heel lang wil blijven leven. Alhoewel, meen ik dit allemaal wel, of is het puur gevoel voor melodrama? Hoe dan ook, door het Holi Phagwa-feest in de ruimte voel ik me van binnen eindelijk wat ruimer en iets lichter. Maar morgen voel ik me vast en zeker weer gedemoniseerd door De Schepper en al zijn schepsels.

Ach, zo ben ik nou eenmaal geworden. Deze zwartgeblakerde woorden en deze gerafelde emoties zijn nu eenmaal bij mij gaan horen, door de samenloop van omstandigheden, in combinatie met hoe ik van nature in elkaar zit. Vandaag is het allemaal okay. Ja, ik heb wel nog oorlog gevoerd met de stofzuiger, de plumeau en de schrobber – wat zijn huishoudelijke taken toch een straf, en nog een onbetaalde kwellingsopdracht ook. Maar van binnen gaat het vandaag een beetje naar behoren. Gisteren wilde ik nog per se dood na de zoveelste aanslag op mijn gezondheid en daarmee op mijn vertrouwen (in het leven), veerkracht en humeur.

Prachtig waren vanmorgen de gloeiende, vlammen-rode vliegtuigstrepen in de abrikoos-/pompoenkleurige lucht. Zoiets vervuilends toch zo mooi.

Van zoiets kan ik even heel gelukkig zijn. Schoonheid is alles voor me. Schoonheid is een betere pijnstiller dan morfine en een beter medicijn dan een chemokuur. Heb je kanker? Kijk dan zoveel mogelijk naar dingen die je mooi vindt en die je boeien. Beter dan bestraling. Minder schadelijk ook. Helemaal niet schadelijk zelfs. De enige bijwerking is dat je naast het genieten zelfs even gelukkig bent. Ga maar onder de scan van de hemel liggen en kijk je ogen uit. Ik heb eens een boek gelezen van en over een Arabische vrouw die totaal onterecht gevangen zat en de grond onder haar voeten werd alleen niet weggeslagen dankzij de sterren aan de hemel. Door ’s avonds en ’s nachts omhoog te kijken, hield zij haar moreel hoog.

Niet alleen Moeder Natuur trakteerde me vandaag op haar mooiste garderobe en beste modeshow, maar mijn stad idem dito. Wat wandel ik graag in het ochtend-duister door de Swalmerstraat met haar fraaie, aaneengeschakelde herenhuizen, verlicht door oude lantaarns hoog aan de muren. Het is nog altijd mijn favoriete straat op de hele wereld, en ik ben in bijna vijftig landen en in meer dan duizend steden en dorpen geweest. Die straat is van mij. Ik ben van die straat. En dan was er nog de spectaculaire kerstverlichting op het Munsterplein met haar zo mooi uitgelichte kerk, als een landschapsschilderij met daarboven een spotje om door het juiste licht een pact te sluiten met het duister van de vroege herfstochtend en de schoonheid van het kunstwerk.

Vandaag zijn zelfs de innerlijke onrust en het ongeduld minder actief. Vandaag kan ik beter leven met zonder. Zonder werk, zonder gerechtigheid, zonder inkomen, zonder gezondheid, zonder mooie vooruitzichten, zonder libido, zonder seks, zonder vrienden, zonder gezelschap, zonder gezelligheid.

Morgen zal het wel weer anders zijn. Ik maak me geen illusies meer als ik eens een goede dag heb. Mijn hoop wordt altijd snel onklaar gemaakt. Mijn hoop is een geweer met afzwaaiende kogels. Ik schiet nooit raak. Hooguit verwond ik mijzelf met die hoop…

Ik mag vandaag mijn zonderlinge surrogaat-leven hebben, een leven zoals maar weinig mensen dat hebben en waar niemand mee tevreden zou kunnen zijn, zelfs een monnik of non niet. Ik hoef vandaag helemaal niets. Vandaag heb ik genoeg aan mijzelf en aan wat er is en aan wat er niet is. Soberheid is vandaag een luxe. Schaarste weelde. Ziekte gezond.

Niet alleen mijn leven is zonderling, ikzelf ben het ook. Een heel normale, doodgewone zonderling. Niet opvallend zonderling. Maar toch extreem zonderling, zonderlinger dan menig aparte, excentrieke, uitgesproken, opvallende zonderling. Op mensen en hun maatschappij heb ik het nooit zo begrepen gehad en mijn pogingen om er toch bij te horen en te leven zoals de meeste mensen leven, hebben me alleen maar gefrustreerd. Eigenlijk kan ik – althans vandaag – heel goed leven met niets. Niets is alles wat ik nodig heb deze uren. Laat mij maar wat aanklooien met mijzelf, mijn monologen, mijn gesprekken met mijzelf, mijn geschreven woorden, de tv-programma’s en muziek die ik leuk vind en wat er uit de koelkast en de winkel is te halen. Ik hoef niet dat riante seksleven, die geweldige carrière, die onmisbare status, dat behulpzame netwerk. Ik heb mezelf, een vrouw, twee kinderen en een huis om in te wonen, een auto om mee te rijden en woorden die me bezighouden. En een mooi talent om schoonheid te voelen, ervan te genieten, tenminste als de levenspijn niet weer alles beheerst en geselt.

Andere mensen vinden een dag pas bijzonder als ze promotie hebben gemaakt, goeie seks hebben gehad, als hun verliefdheid is beantwoord of als ze loonsverhoging hebben gekregen en een nieuwe auto hebben gekocht. Ik heb al een bijzondere dag als het licht de duisternis in mijn binnenwereld eventjes een beetje naar de achtergrond verdringt en als ik heb kunnen genieten van een mooie herfstlucht. Daar kan ik een hele dag op teren. Morgen is weer een nieuwe dag. Dan kan alles zomaar weer opeens hetzelfde zijn als gisteren en al die gisterens… Het is het ritme van het lot. Het patroon. De herhaling van de repetitie.

Vroeg of laat wil ik toch weer dood. Dan heb ik dat (doodgaan en dood-zijn) in elk geval gehad en achter de rug. Dan hoef ik daar niet meer tegenop te zien en tegenaan te hikken. Sommige mensen putten moed en troost uit de gedachte dat er een goddelijk paradijs is, voor eeuwig (wat me verdomd lang lijkt). Ik neem genoegen met de dood als het definitieve einde van alles dat (in) me was…

Levensmoe of depressief. Zo zal je oordeel over mij zijn na het lezen van dit stuk. Maar dan heb je slecht gelezen. Dan snap je niet dat de levenslust en het optimisme enorm groot zijn, maar de gekweldheid (lees: de marteling) gewoon minstens zo groot en vaak nog groter.

Ik ben niet de enige. Kijk eens op Teletekst-pagina 101 en zie wat er alleen al volgens die paar nieuwsberichten met tal van mensen is gebeurd vandaag. Doden door een zwaar treinongeval. Ouders die hun kind als vermist hebben moeten opgeven. Een aardbeving die collaboreert met Magere Hein. En ga zo maar door. Dat had ook jij kunnen zijn. Je bent tot op heden echt niet gespaard, omdat je een streepje voor hebt bij je karma of God.

Het leven is niets meer dan een harteloze, gevoelloze, willekeurige bedoening. Het lot laat je aan je lot over. Denk alleen maar eens aan al die mensen in de vernietigingskampen in het Hitler-tijdperk. Er is niets en niemand die jou redt als je reddeloos verloren bent…

Nogmaals, jij vindt daarbij misschien je rust door te geloven in God en zijn paradijs of in reïncarnatie. Ik daarentegen vind rust bij de gedachte dat de dood het absolute einde is van alle relativiteit…

http://www.Achterdetraliesvandeangst.jouwweb.nl

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s