Veronica kon het moederschap niet aan

Zielsveel van je kind houden, maar er niet goed voor kunnen zorgen. Je kind gelukkig willen houden, maar indirect verantwoordelijk zijn voor haar of zijn grootste zorgen en angsten…

Veronica is het allemaal overkomen. Toen ze haar dochter Isabella kreeg, was ze nog vrij goed in orde. Wel leed ze al af en toe aan en onder depressies, maar die feestloze fases gingen altijd weer over. De goede periodes duurden veel langer dan de slechte.

Door allerlei kleine en enkele grotere oorzaken keerde dat proces om en werden de slechte momenten steeds langdradiger en duurden de goede ogenblikken alsmaar korter. Door alle negatieve stress en te weinig geluk, ontspanning, rust en plezier werd het van kwaad tot erger. Haar man Henk ging bij haar weg. Hij hield nog van haar, maar was onderwijl meer gaan houden van een man. Dat kwam er allemaal nog eens bij. Veronica was verknocht aan Henk, had nooit gevoeld, geweten, dat hij ook van mannen hield en had nimmer zien aankomen dat hun huwelijk op de stortplaats zou belanden.

Veronica kon gedurende haar depressie – en af en toe had ze psychoses – steeds minder verdragen van Isabella. Ze had zichzelf niet meer onder controle en in de hand. Haar woede-aanvallen richtten zich steeds vaker op haar toen 4-jarige kind dat er natuurlijk niets van begreep en dacht dat het aan haar lag.

Als Isabella klaagde dat ze geen zin had om naar zwemles of school te gaan, dan kon Veronica enorm uit haar slof schieten, met name verbaal. Hysterische reacties. Soms sprak ze dan tot Isabella alsof het een volwassene was, en al was ze een groot mens geweest, dan nog waren haar reacties onredelijk. Onredelijk, omdat ook degene die veel minder lijdt recht heeft op zijn of haar beklag.

Dan riep ze zoiets als: “Jij hebt geen zin om te gaan zwemmen, maar ik heb geen zin meer om te leven. Iedere morgen word ik wakker met een steen in mijn maag en een rotgevoel in mijn kop. Wees blij dat jij je goed voelt. Wees blij dat je kan gaan zwemmen!”

Op een dag ging het helemaal mis en ging Veronica erger dan ooit tevoren door het lint. Isabella, bijna vijf, was in een opstandige bui en Veronica voelde zich juist op dat moment heel erg slecht. Ze maakte een van haar donkerste momenten mee. Ze overwoog serieuzer dan eens zelfmoord. Het gemekker van Isabella ging bij haar door merg en been en werkte enorm op haar zenuwen. Veronica schreeuwde tegen Isabella dat ze een kut-kind was en moest ophouden, schudde haar door elkaar, tilde haar op en smeet haar met alle duistere krachten die ze in zich had – goede, constructieve krachten had ze totaal niet meer – tegen een muur. Isabella was op slag dood door de klap van haar hoofd tegen de muur.

Het voelde voor Veronica alsof iemand anders dit had gedaan. Zij hield juist zielsveel van Isabella en probeerde haar kind niet te beschadigen. Ze wilde zelf dood, juist ook om Isabella al die drama’s te besparen. Ze zou beter af zijn zonder haar, dacht Veronica. En nu deed ze zoiets, in een duivelse, helse roes.

Het leven kan gekke dingen doen met een mens, zelfs met iemand met louter goede intenties, een heel lief, zacht karakter en een groot rechtvaardigheidsgevoel. Het leven heeft onbetaalbare schulden bij de rechtvaardigheid…

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s