De eenzaamheid van schrijvers

Natuurlijk, schrijvers schrijven en zeggen dingen die anderen kunnen herkennen en waarderen. En de lezers denken dan dat ze op dezelfde golflengte zitten als de auteur en dat ze goed met elkaar zouden kunnen praten.

Maar toch zou de scribent nooit met wie dan ook zo (goed, bevredigend) kunnen communiceren als met zijn of haar geschreven woorden. De gevoelswereld, de denkwereld, de wereld van zijn/haar taalbeleving en de leefwereld van schrijvers zijn echt werelden apart. Dat is iets wat niet-schrijvers nooit zullen kunnen begrijpen. Daarom voelen de meeste schrijvers zich zo existentieel eenzaam. Al die dunne boekjes en dikke pillen zijn daar de bewijzen van.

De diepste en meest wezenlijke uitwisseling is voor schrijvers alleen mogelijk met het toetsenbord en het beeldscherm, met pen en papier. Daar komt geen ander mens aan te pas.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op De eenzaamheid van schrijvers

  1. safealove zegt:

    Ikzelf zoek ik die eenzaamheid soms ook bewust op..

    • rdanckaert zegt:

      Ik ook hoor, iedere dag! Bedankt trouwens voor je feedback! Als je wilt, stuur je me maar eens een PB op Feestboek. Ben benieuwd! Maar hoeft niet, hoor, als je dat helemaal niet ziet zitten. Het is maar een suggestie. Ik heb ook wel wat van jou gelezen, over je therapie en relatieproblemen. Heel helder geschreven, en eerlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s