Verliefd op een auto

Ik reed langs een garage waar ze veel oldtimers en oudere auto’s hebben staan. Veel Duitse wagens, zoals aftandse Mercedessen en Volkswagens (Kevertjes). Maar er stonden ook een paar Amerikaanse wonderen op wielen. Ik hou van ouwe auto’s, sowieso van oude spullen, al schuw ik mooie, nieuwe, moderne maaksels niet. Maar ik vind oude spullen dikwijls mooier. En ik ben romantisch aangelegd en bij romantiek hoort een zekere hang naar nostalgie. De materialen die vroeger werden gebruikt, spreken me meer aan dat het kunststof van tegenwoordig. Ook hou ik erg van natuurlijke goedjes. Komt nog bij dat ik de vormgeving en kleuren die in de jaren twintig, dertig, veertig en vijftig van de vorige eeuw werden gebruikt meestal veel aantrekkelijker vind dan de vormen en kleuren van nu.

Mijn oog viel al stapvoets rijdende in onze Jap op een blauwe Dodge Pick-Up. Een god van staal. Ik heb totaal geen verstand van auto’s en techniek, maar wel gevoel voor schoonheid. Ik zou er een moord voor doen om eens in zo’n auto te rijden. Het liefst zou ik zo’n antieke bak bezitten en er lekker vaak mee gaan toeren. Ik droom van een heel wagenpark met oldtimers. Er moet dan een rode Ford Mustang bij zitten. Zo eentje uit 1966 (opgezocht op internet). Wat zou ik me dan een moderne cowboy voelen, in zo’n hengst van staal!

Er was een periode dat mijn droom om een oldtimer te kunnen rijden en zelfs bezitten werkelijkheid leek te worden. Ik verdiende dat jaar heel erg goed als freelancer bij de regionale krant én een landelijk tijdschrift. Niet alleen was ik al eens wezen kijken naar een oldtimertje voor erbij, maar ook naar een sloepje om over de Maas te kunnen varen in onze vrije tijd. Helaas bleef het bij dat ene topjaar (financieel geschreven) en kon ik me daarna niet veel extra luxe meer veroorloven.

Maar afgezien van alle huidige, voorbije en toekomstige trammelant, stoornissen en kwalen heb ik een mooi leven (gehad), hoor: heerlijk gezin, leuke hobby’s, fijn, progressief land en tijdperk waarin ik leef en iedere dag genoeg lekker eten, drinken en verstrooiing. En afgezien van de trauma’s was mijn jeugd zalig: heel veel buiten gesport, heel veel uit geweest, veel gelachen, ieder weekeinde vlaai, nooit honger of dorst geleden, geen (wereld)oorlog meegemaakt. Het was leuk geweest als het niet bij dat ene topjaar was gebleven en ik al jaren had kunnen genieten van leuke ritjes in een oldtimer en fijne vaartochtjes op de Maas, maar ach, de essentiële zaken heb ik: vrede, een dak boven mijn hoofd, voldoende liefde en warmte, leuk gezelschap en een volle koelkast en diepvries.

Het is ook al heel prettig om lekker te kunnen dromen, om te verlangen naar iets of iemand. Naar die Dodge bijvoorbeeld. Ik heb even op internet gespeurd en het zou best een Chevrolet/Dodge D100 Pick Up uit 1959 kunnen zijn.  Nou ja, dat zegt me allemaal helemaal niks. Ik weet alleen dat ik het een prachtauto vind. Ik ga er morgen en overmorgen weer naar kijken, naar dat pareltje. Want ik ben verliefd. Verliefd op een automobiel. Mooi woord trouwens. Automobiel. Wordt bijna niet meer gebruikt.

Ik hou tevens van oude woorden. Dat werd me fataal tijdens mijn examen aan de School voor de Journalistiek in Utrecht. De examinatoren vonden mijn taalgebruik te archaïsch, stond in het ‘juryrapport’. . Over ouderwets taalgebruik geschreven! Ik kende dat woord niet eens. Ik wist alleen dat het niet malse kritiek inhield. Pas maanden later heb ik in een woordenboek dat moeilijke, oubollige woord opgezocht, omdat ik toch nieuwsgierig was wat die eikels en trutten bedoelden.

Welnu, ik hou ervan, van oude woorden. Oh ja, ze vonden mijn taalgebruik niet alleen te oud, maar ook te denigrerend. Ik schreef over een kliekje vliegangstigen dat therapie volgde. Kijk, met die simpele muggenzifterige details werd mijn werk afgekraakt, terwijl ik op die school vier jaar lang vrijwel geen (nuttige of simpele) kritiek had gekregen. Meestal kreeg ik complimenten en ik haalde alle vakken in één keer. Ik kan me alleen herinneren dat een feeks van een lerares eens onder een column van me – waarin ik een bepaalde groep mensen bekritiseerde – schreef dat ik geen haar beter ben. Haar rode inkt was van bloed!

Ik denk nog steeds dat de examencommissie me heeft laten zakken, omdat ik stage had gelopen bij De Telegraaf, toenmaals de grootste vijand van het rode bolwerk dat die school was. Ikzelf was en ben rooier dan die hele troep bij elkaar, maar ik wilde stage lopen op de sportredactie van De Telegraaf, omdat ik vond dat dit dagblad het beste sportkatern had en omdat de kans groter was dat ik als stagiair van een Amsterdamse krant bij Ajax mocht komen (hetgeen gelukkig is gebeurd).

Ook herinner ik me dat de examinatoren het door mij geschreven profiel van mijzelf in twijfel trokken. Ik had geschreven dat ik een gevoelsmens ben, en dat werd betwist, ik weet niet eens meer waarom. Ze zochten me, dat was duidelijk. Ze vonden me overduidelijk niet sympathiek. Trouwens, een gevoelsmens kan ook heel rationeel zijn, al lijkt dat paradoxaal. Het IS paradoxaal, maar ook een paradox kan waarheid zijn of bevatten.

Ach, herinneringen… Wat doet het ertoe als je zo’n mooie oldtimer mag bewonderen?!

http://www.rolanddanckaert.bloggertje.nl

http://www.bloggers.nl/rolanddanckaert

http://www.rolanddanckaert.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s