Ze kunnen zelf ook niet goed omgaan met de problemen!

Ik haat het zo dat veel mensen niet beseffen hoe zwaar het is, hoe langdradig, overheersend, alledaags, gemeen en sterk de problemen en de situatie zijn. Ik haat het dat ze er steeds overheen lullen, het niet willen of durven te bespreken, het negeren, het bagatelliseren. Ik haat het dat ze onze keiharde realiteit niet onder ogen durven of willen zien. Ik haat het dat ze menen dat het goed of beter gaat als ik lach, een grapje maak of iets leuks op Facebook zet. Snappen ze dan niet dat het allemaal een poging is om troost, afleiding en verlichting te vinden? Onderhand moeten ze toch weten hoe de vork in de steel zit? Maar ze stellen geen vragen. Ze luisteren niet. Ze lezen niet goed. Er wordt van je verwacht dat je goed leert of kan omgaan met je shit, maar zelf kunnen ze niet omgaan met iemand die wanhopig, hulpeloos en gestoord is. Ze verwachten van je dat je het gezellig maakt en houdt, want dan hebben zij een leuke tijd en dan denken ze dat ook ik boven Jan ben. Ik haat het dat er nooit naar geïnformeerd wordt. Ik haat het dat ze zich een hoedje schrikken van een scheldwoord of een verwijt. Ik haat het dat er niet gewoon over gesproken kan worden. Ik haat het dat er om de hete brij wordt heen gedraaid. Ik haat het dat zij zich niet kunnen voorstellen hoe het is en dat zij naar verhouding een veel gemakkelijker leven hebben en dan hun kijk, gevoel en instelling op mij projecteren. Als zij het niet zo moeilijk vinden, waarom ik dan wel? Omdat mijn lijden godverdomme tien keer zwaarder is! Ik ga tegen een dakloze lepralijder met aids toch ook niet zeggen dat hij de zon in het water moet zien schijnen? Ik haat het dat ze niet gewoon kunnen zeggen dat het erg is, dat het een tragedie is, dat het alles overschaduwt, dat het verschrikkelijk is. Ik haat het om van zo weinig mensen (zo weinig) begrip, erkenning, hulp en steun te krijgen. Ik haat het dat ze niet steeds hetzelfde liedje willen horen, terwijl het voor mij dag in dag uit hetzelfde vieze, vuile ritueel is en ik ermee opgescheept zit. Ik moet dat liedje iedere seconde van iedere dag aanhoren en dan vinden ze het gek dat ik er vaak over praat, dat ik de behoefte heb om het steeds opnieuw aan te kaarten! Ik haat het dat ze denken of tegen elkaar zeggen dat ik een negatieve slapzak ben die wat mannelijker zou moeten worden, terwijl ze niet beseffen hoe groot mijn veerkracht, ambitie, doorzettingsvermogen, levenslust en incasseringsvermogen zijn, hoe goed, zuiver en positief mijn intenties zijn. Ik haat het dat mensen gewoon niet willen toegeven dat het leven (te) zwaar en teleurstellend is en dat je steeds maar weer wordt geconfronteerd met oude, verse en toekomstige misère. Ik haat het dat ze lekker doorgaan met hun leventje en hun grote maar niet alles overschaduwende problemen, terwijl ik aan de kantlijn op mijn eilandje sta. Ik haat het dat ze al die leuke dingen posten op Facebook, terwijl ik weet dat ze zelf ook genoeg klagen en lijden en ik me helemaal niet leuk voel. Ik haat het dat hun succesjes, pleziertjes en gezelligheid steeds maar weer een klap in mijn gezicht zijn, een confrontatie met die intens diepe, kolkende levenspijn. Ik haat het dat ze niet weten wat ze moeten zeggen en doen als ik zeg dat zelfmoord soms de enige uitweg lijkt en verleidelijk  – soms heel erg verleidelijk – is. Ik haat het dat ik dit alles zo intens en breeduit haat. Ik haat het dat mijn liefde voor het leven en de mensheid kunstmatig is, allesbehalve natuurlijk en spontaan. Ik haat het, ik haat het, ik haat het… Ik haat het dat ze maar niet kunnen begrijpen dat dit me tot mijn dood blijft achtervolgen, dat het iedere dag een hel is en dat het niet spectaculair beter met me gaat dan gisteren, tien jaar geleden of over twintig jaar, als ik er dan nog ben. Ik haat het om me zo existentieel eenzaam te voelen, zo aan mijn lot overgelaten te worden en dat de artsen me maar wat laten aanmodderen en totaal geen tijd en energie investeren in het zoeken naar oplossingen en in het vinden en uitspreken van de juiste woorden.

Stelletje klootzakken. Stelletje kutwijven!

De spanningen lopen zo rap zo ontzettend hoog op… Het overlopen van de emmer is onderhand een driedubbele waterval…

Lagen op mijn bed maar vijf lekkere wijven naast elkaar met hun naakte kutjes. Recordpoginkje beffen…

Troost.

Van een gek leven ga je gekke dingen denken, doen en schrijven…

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

5 reacties op Ze kunnen zelf ook niet goed omgaan met de problemen!

  1. safealove zegt:

    Weet je.. het liefst zou ik je blog negeren, omdat ik bang ben dat je elke reactie zult haten. Terwijl ik begrijp dat je het negeren ervan ook zo ongelooflijk kunt haten.. Dat maakt het best allemaal een beetje lastig. 😬
    In elk geval hoop ik dat je ruimte zult vinden voor de pijn. Een luisterend oor en een arm om je schouder..

    • rdanckaert zegt:

      De situatie waarin ik zit en mijn onvermijdelijke beleving ervan maken dat de eerste zin die je schreef helemaal waar is. Het is nooit goed genoeg hoe anderen (niet) reageren om mijn pijn te kunnen begrijpen en verzachten. De enige die de juiste woorden vindt en weet wanneer ze niets moet zeggen, is mijn eega, omdat ze het traject van voor tot achter en weer terug met me aflegt en precies weet wat er aan de hand is. En omdat ze simpelweg een meer dan geweldig mens is, een lot uit de loterij.
      Ik realiseer me heus wel hoe moeilijk het is voor anderen… Maar velen maken zich er te makkelijk vanaf en zijn niet bereid de confrontatie hoe dan ook aan te gaan. Jij dus wel, petje af.

      Maar ik ben nog wel zo helder van geest dat ik de warmte en vriendschap van je reactie kan aanvoelen en waarderen. Het is ook geen kwestie van schuld van iemand, mijn verwijten aan anderen, het in gebreke blijven van anderen én mijn eigen onredelijkheid. Blame it on life… Alles wat mogelijk is, het onrecht…

      Dat luisterend oor en die steun heb ik in de persoon van mijn vrouw die met mij de eenzame strijd voert.

      Oh ja, ruimte voor de pijn is er genoeg, hele pakhuizen vol.

      In mijn aanpak is er plek voor ontspanning, afleiding, interesses, bewustwording, keuzes maken, leefpatroon kritisch tegen het licht houden EN ongecensureerd schrijven en zeggen hoe het voelt, ook al is het niet altijd waar, maar hoe het VOELT. En het voelt alsof ik gevangen ben (is ook zo door alle fobieën en zwakte) en alsof alle mensen die ik ken ondanks hun ook niet te onderschatten problemen en zorgen er minder onder gebukt gaan en hinder van ondervinden dan ik en ‘lekker genieten’ van hun vrijheid en vorm kunnen geven aan hun bestaan en ik niet. Zo voelt het. Helemaal achterop geraakt, etende van de kruimels, surrogaat-zuurstof ademend. De pijn wordt niet veroorzaakt door een gevoel of door ellende uit het verleden, maar door de dagelijkse beperkingen, kwalen, stoornissen en de situatie en daarmee de frustraties en ergernissen en andere tuimelende emoties, gevoelens, gedachten. Ik ga er goed mee om, anders ging het nu nog veel slechter met me. Menigeen die ik ken (niet overdrijven: mijn oudste zus en mijn vrouw), zegt dat hij of zij allang van de brug was gesprongen en niet begrijpt dat ik het zo goed en lang volhoud. Iets in mij is beresterk.

      Bedankt wederom voor je reactie. Ik stel het zeer op prijs. Ik stel het ook op prijs dat je mijn eerlijke reacties op jou kunt incasseren…

      De problemen van jou en van mij zijn enorm complex… dat sowieso. Jij mag blij zijn dat je mijn problemen (nog) niet hebt of niet in die mate en ik dank God die niet bestaat dat ik niet in jouw schoenen sta… Want wat jij al hebt doorstaan en nog moet doorstaan is evenmin feestslingers en champagne.

      • safealove zegt:

        Ik wou dat ik iets kon doen aan je pijn. Ben blij dat je zo’n geweldige vrouw aan je zij hebt. Misschien haal je daar ook je kracht uit om toch door te gaan..
        En wat, als er nou wel een God zou bestaan? Één die met je meeleeft en meevoelt. Verdriet heeft over wat jou is aangedaan. En met open armen staat te wachten tot je met al je haat, frustratie en pijn bij Hem komt?

      • rdanckaert zegt:

        Wederom bedankt!

        Ik was al bang en voorvoelde dat het toch over God zou gaan. Nou ja, ik heb het zelf aangesneden. Het zou fijn zijn als hij bestond, maar hij bestaat niet.
        Dat is mijn stelligste overtuiging. Ik ga evenwel niet proberen om jou te overtuigen, omgekeerd stel ik evenmin op prijs.

        Groetjes,

        Roland

      • safealove zegt:

        Je mag mij best proberen te overtuigen dat Hij niet bestaat, hoor! 😉
        Andersom zal ik je keuze respecteren. 😇😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s