Vergeving, hoe werkt dat bij mij?

Ook over vergeving zou ik allerlei open deuren kunnen intrappen en clichés kunnen benutten. Vergeving schenkt je rust, blijvende boosheid is vergif voor jezelf en ga zo maar door. Allemaal waar, maar al zo vaak gezegd en geschreven. Niet interessant.

Interessanter vind ik de individuele beleving van zoiets als vergeving. Eigenlijk is het voor mij een term die ik zelden gebruik. Het komt vooral uit de religieuze hoek en daar heb ik weinig mee.

Vergeving is dus een woord dat ik zelden uitspreek, voel of denk. Voor mij is het zo dat als iemand mij gekwetst heeft, dat ik dan natuurlijk vooraleerst gekwetst, boos, rancuneus en verdrietig ben. Er is dan sprake van ruzie, van een conflict, van een verstoorde verstandhouding. Misschien zelfs van de wens om die persoon nooit meer te willen zien en spreken en voortaan uit mijn leven te bannen. Opgeruimd staat netjes.

Ik merk dat het voor mij makkelijker is om niet meer boos te zijn op mensen die me gekwetst hebben als diegenen naar mij toe hun spijt hebben betuigd en oprecht hun fout willen goedmaken. En als ze zich bewust zijn van de pijn die ze me hebben bezorgd. Zelf probeer ik ook mijn fouten in te zien, te erkennen, toe te geven en te verbeteren. Dat ben ik verplicht aan mijzelf en aan die ander. Ik ben van nature een lief en goed mens, maar ook aardige en goed bedoelende mensen maken fouten. Ik wil voor mijzelf en die ander het beste van mijzelf geven en dus ook sorry kunnen zeggen en fouten kunnen toegeven.

Het is voor mij tevens makkelijker om niet meer giftig te blijven op iemand, wanneer zij/hij of hen al veel voor me betekent/betekenen.

Wat me helpt, is mijn filosofie dat niemand zichzelf heeft gemaakt. De natuur kent nou eenmaal aangename en onaangename schepselen, ongevaarlijke en gevaarlijke schepselen. Waarbij aangetekend dat aangename schepselen best wel eens onaangename dingen kunnen doen en onaangename creaturen aangename dingen kunnen doen. Niets is absoluut. Maar het gaat om het totaalplaatje, om de uitkomst onder de streep of je iemand verder nog in je leven wilt hebben of niet. Alles is een optelsom en een afweging van plussen en minnen.

Met mijn vader heb ik bewust geen contact meer om mijzelf en mijn gezin te beschermen tegen hem en de emotionele onrust die hij heeft veroorzaakt. Ik neem hem veel kwalijk, maar ik hou wel nog van hem. Hij heeft natuurlijk ook goede kanten en ik heb tevens fijne herinneringen aan hem. Maar de beslissing om hem uit ons leven te bannen was de enige juiste. Ik had hem kansen genoeg gegeven. Een narcist geeft zijn fouten nooit toe en wantrouwt de ander steevast. Dat was geen doen meer voor me, afgezien van zijn onaangename woorden en gedragingen. Af en toe komen er nare herinneringen aan hem boven en verwens ik hem weer. Soms denk ik met warmte aan hem.

Het woord ‘vergeven’ komt niet bij me op, het zegt me niets. Het is slechts één woord en het is me sowieso te absoluut. De praktijk is veelzijdiger, ingewikkelder. Zo ervaar ik het. Ik schrijf niet hoe jij het dient te ervaren, maar hoe mijn persoonlijke beleving is.

Er zijn mensen die ik veracht. Best veel eigenlijk. Er zijn daarnaast mensen die ik lief heb en/of bewonder. De laatste groep ziet stommiteiten van mij sneller door de vingers en ik van hen. Bij de eerste groep is dat lastiger.

UWV-medewerkers, huisartsen, psychologen, werkgevers en leraren maar ook andere internetters met wie ik conflicten heb gehad, die me hebben gekwetst en die nimmer tot inkeer zijn gekomen en nooit hebben laten blijken hun eigen fouten in te zien, veracht ik in het diepst van mijn hart. Opnieuw speelt het woord vergeving geen rol. Ik ben er gewoon niet mee bezig, buiten het feit dat ik het een hol begrip vind.

Hoe werkt het dan wel? Naarmate de tijd verstrijkt en ik weer met leukere dingen en mensen bezig ben, verdwijnt mijn antipathie jegens en pijn door die mensen vanzelf naar de achtergrond. Als ik aan ze denk, zo af en toe – al dan niet spontaan of door een bepaalde confrontatie, dan voel ik weer die woede, die afschuw. Maar die momenten worden steeds korter en minder frequent.

Wat me helpt, is de wetenschap dat die mensen vroeg of laat zelf aan de beurt komen en zullen lijden. Daar hoef ik niets voor te doen, dat doet het leven voor me. Ik hoef geen wraak te nemen, dat doet hun lot voor me, gratis en voor niks. Ik moet toegeven dat ik die lui in de eerste plaats ‘bekering’ tot inzicht gun, maar aangezien dat er meestal niet van komt, gun ik ze de hel op aarde, en daarna. Niets zo vervelend als een eikel of trut succes zien hebben en blij zien zijn. Ook al hebben ze zichzelf niet gemaakt, het was onprettig zoals ze met me zijn omgegaan, ze zijn te zelfingenomen, te blind, te onbewust en te lui om hun fouten in te zien en toe te geven en dat is wat uiteindelijk het zwaarst weegt. Voor mij althans.

Nu kun je met het advies komen dat ik beter kan leren vergeven en loslaten. Heb ik mijn hele leven lang al vaak geprobeerd, maar het slaat bij mij niet aan, net als een medicijn dat geen effect sorteert. Nogmaals, de tijd laat mijn afkeer, verdriet en woede slijten en laat me kennismaken met leukere mensen en met mijn eigen innerlijke (levens)kracht, levenskunst en levenswijsheid waardoor vervelende ervaringen uit het verleden er veel minder toe doen.

Ik heb nochtans geleerd me vooral gelukkig te prijzen met de mensen die wel lief voor me zijn geweest en dat nog zijn. Die me wel rechtvaardig behandelen. Die me wel echt zien en die mijn situatie en mijn reacties wél snappen.

Dat helpt allemaal.

Het woord ‘vergeving’ en de uitvoering ervan komt er – het mag onderhand duidelijk zijn – niet of nauwelijks aan te pas. Vergeven of niet vergeven, het past niet bij me. Het is een begrip van andere mensen en van een andere filosofie. Er is geen klik tussen mij en vergeven of niet vergeven. Ik heb er zo mijn eigen woorden en rituelen voor, voor het omgaan met conflicten, met mensen die me iets hebben geflikt en voor mijn eigen zonden.

http://www.rolanddanckaert.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op Vergeving, hoe werkt dat bij mij?

  1. safealove zegt:

    En zo heb je toch nog een behoorlijke blog aan een nietszeggend woord weten te wijden.. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s